Murowana teraźniejszość
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 19 574
czy na pewno warto
było się wychylać
i glosować za tym
by się śmierci bać
czy na pewno warto
płacić aż tak drogo
skoro potężniejsi
mówią nie stać nas
niech odpowiedzą
którzy zdecydowali
co prócz grobów i łez
dzisiaj z tego mamy
proszę by szczerze
i to z ręka na sercu
czy warto nam było
w to bagno się pchać2
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 43 odpowiedzi
- 1 058 wyświetleń
-
- 40 odpowiedzi
- 780 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 762 wyświetleń
-
- 27 odpowiedzi
- 637 wyświetleń
-
- 25 odpowiedzi
- 654 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano
@viola arvensis @Charismafilos @Berenika97 Dziękuję Wam bardzo za piękne komentarze. Cieszę się, że ten wiersz uruchomił wspomnienia, bo chyba każdy z nas ma w sobie jakąś melodię, która mimo upływu lat nadal cicho gra. Dziękuję serdecznie i pozdrawiam. -
Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano
@Berenika97 Poezja to strzelanie z łuku do jabłka na głowie - swojej własnej :) Taka fizyka . Pozdrawiam. -
Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Wiersz smaczny jak czekolada. W latach 80-siątych , będąc na urlopie dziekańskim bawiłem się w przemyt . Miedzy innymi "Studentska" była w orbicie moich zainteresowań. Pozdrawiam -
Przez A.Between · Opublikowano
Gdy wiatry jeszcze w lesie śpią, a księżyc ziewa w chłodną noc, gdy mgły jak ciche dłonie drżą — wracam tam, gdzie pierwszy głos. Gdzie ścieżki miękkie od poranka niosły nas przez trawy szum, a twoja dłoń — niepewna, wiotka — uczyła serce prostych słów. Pachniało sianem, mlekiem, ciszą, i lipą, co kwitnęła w krąg, a świat był tylko jedną chwilą, co nie zna granic ani rąk. Śmiałaś się lekko — jakby lato na twoich ustach miało dom, i każde „zaraz” było światem, który nie pytał nigdy: „skąd?”. Pod starym płotem, przy strumieniu, gdzie cień w zieleni miękko spał, uczyliśmy się — bez imienia — jak bardzo można kogoś znać. I choć dziś czas jak rzeka płynie, rozmyte ślady, gasi ton — tamta dziewczyna wciąż w dolinie nosi mój pierwszy, cichy dom. Bo pierwsza miłość nie przemija — jak łąka trwa pod warstwą dni, i nawet jeśli świat ją mija, ona — w pamięci — wiecznie brzmi -
Przez wiedźma · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
@[email protected]łnie niepotrzebnie. Cenię sobie szczerość. Dziękuję. Pozdrawiam @Leszczym to taka "wizja", byłam świadkiem wydarzeń, które tak ukształtowały ten utwór. Nie ma też ludzi doskonałych, idealnych. Cenię sobie każdą opinię. Pozdrawiam, dziękuję, że zajrzałeś.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się