Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ostatni akcent dnia

Roklin
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Roklin

Roklin

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Usypiam przy kroplach deszczowej piosenki. 

Barwy tracą ostrość, głos ginie w przestrzeni. 

Słyszę tylko ciche i kojące dźwięki. 

Księżyc blado świeci nad krainą cieni. 

 

Od nadejścia zmroku zegar ciszej tyka, 

zielone płomyki tańczą przed oczami. 

Powoli do uszu sączy się muzyka, 

wiruje miarowo i spływa falami. 

 

Gasną resztki jaźni: czy to sny czy jawa?

Wszystko tu możliwe: nie ma rzeczy wielkich, 

nie ma rzeczy małych - tylko śmiech i brawa. 

Znikają granice, gęstnieją zaś mgiełki. 

 

Usypiam przy dźwiękach deszczowej piosenki, 

a wszystkie idee zostają na kliszy. 

Chciałbym je wywołać, wziąć do ciepłej ręki. 

Wchodzę w trans, a wokół nie ma nic prócz ciszy. 

3.06.2014

 

 

12
Roklin

Roklin

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

O! Cześć @Justyna Adamczewska, dawno Cię nie widziałem! Rzeczywiście, jest coś takiego w tym wierszu, o czym mówisz. To raczej skutek uboczny pisania, bo myślałem raczej o bardzo dosłownych wrażeniach z zasypiania przy dźwiękach kropel bijących za oknem/z głośników. . Ale może faktycznie wrażenia rozdzielają się na dwie strony: jedną zmysłową i drugą, która żyje w umyśle...  

Ciekawe to. Dziękuję za wizytę i za ciekawy punkt widzenia :)

1
Roklin

Roklin

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

To się początkowo nazywało Deszczowa piosenka, ale zmieniłem. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

To zazwyczaj tak wychodzi, kiedy człowiek chce być dosłowny: to drugie znaczenie gdzieś mu umyka. 

Cieszę się, że tak pozytywnie patrzysz na moje teksty, to bardzo miła niespodzianka :)

Do poczytania :)

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Kołysanie wierszem i deszczem, który potrafi być najpiękniejszą kołysanką :). Pozdrawiam. FK.

Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

tu klimat nostalgii rozpostarł swe wdzięki

ułożone zdania w rytmie długiej frazy

a wszystko kołysze niczym rytm piosenki

w pozornym spokoju coś jeszcze się zdarzy

 

przepuchaty mruczuś pożera myszeczkę

rozkoszny rudzielec choć stary lecz żwawy

spożywa perliczkę jedząc po troszeczku

choć spasiony indyk od dawna się marzy

...

 

Pozdrawiam

 

 

Roklin

Roklin

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Cieszę się, że tak to odbierasz. Tekst powstał właściwie podczas jednej sesji w całości (czy dwóch postępujących po sobie). 

I płynie. Dziękuję :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Radosław
      Zero

      Przez Radosław · Opublikowano

      podnoszę z ziemi  krągłą butelkę coca coli    nie miałem z tobą  żadnego uniesienia  już od roku    lody puściły  dziś jestem na medal nie słodzę       
    • Trollformel
      Czerpany

      Przez Trollformel · Opublikowano

      @piąteprzezdziesiąteDziękuję :)
    • Charismafilos
      Implozja w dekadencję

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @piąteprzezdziesiąte Twoja wypowiedź to już prawie wiersz ;) dziękuję, zawłaszcza to z synestezją mi się spodobało - dokształciłem się ;)
    • Benjamin Artur
      Zabawa w jeże

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Jeże się jeżą. A pan? Ja też się jeżę. Popatrzyła i odparła: nie wierzę.   Od kiedy patrzę — włos się we mnie jeży, jak gdyby tłum jeży ulicą bieży.   Od kiedy tor w Jeżowie już leży, w Makowie pozbyli się jeży.   Skróci się teraz kolejka do Maka w Makowie…   Od kiedy stacja powstała w Jeżowie, jeże mają tam stania zakaz.   Stoją teraz na straży dwa jeże, którym nie chciało się jeżyć do Maka.
    • Poet Ka
      Irenka z Rzekunia

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Rzekuń przed pierwszą wojną   Irenka z Rzekunia    Pochodzę z biednych, ale głęboko religijnych Kurpiów, z okolic Rzekunia. Było nas czworo w domu: ja, moja młodsza siostra Danka oraz dwóch braci – Mietek i Jerzyk. Nasz najstarszy brat, Irek, wpadł pod pociąg i zmarł w dzieciństwie. To po nim dostałam imię Irenka. Matka na starość uciekała z domu i próbowała dojść na piechotę pod Ostrołękę. Miała samotne życie oraz trudny i nieprzyjemny charakter. Taka była Bronka. Nic dodać, nic ująć.   Mietek był światowcem i ulubieńcem rodziców. Ukończył dobre studia na kierunku elektryka, realizował poważne projekty na szeroką skalę i ostatecznie wyjechał do Stanów, by pracować dla Forda.   Z kolei Jerzyk słuchał matki i chciał przejąć rodzinne włości. Kiedy jednak zakochał się w dziewczynie, matka nie poparła tego związku. Jerzyk podupadł. Gdy zabroniła mu dostarczania obowiązkowych dostaw dla komunistów ("nie ma mowy, nie jesteśmy chłopami, nie płaciliśmy nikomu danin"), kilkukrotnie został przez nich dotkliwie pobity. Była to kropla, która przelała czarę goryczy. Nie chcę rozwijać tego wątku zbyt głęboko, by nie wyrządzić sobie szkody. Lata pięćdziesiąte bis mamy także dzisiaj.   W trudnych czasach ratowało nas to, że z Danusią byłyśmy ze sobą bardzo blisko. Razem poszłyśmy do Studium Nauczycielskiego. Ja skończyłam historię, a Danka nauczanie początkowe. Życie umilały nam słodycze, bo tata, który był kolejarzem, miał dużo kartek na  wyroby czekoladowe, więc kupował nam kruszony blok.   Tak przetrwałam okres okołowojenny i założyłam rodzinę z Jerzym. Jeździliśmy od miasta do miasta na Warmii i Mazurach, walcząc jako nauczyciele z analfabetyzmem. Życie było wtedy niezwykle ciężkie. Wynajmowaliśmy izby w wiejskich chatach, początkowo bez elektryfikacji i bieżącej wody. Uczyliśmy tak, jak to pokazywano na dawnych filmach – wbrew temu, co twierdzą niektórzy zagorzali konserwatyści, nie wszystko było wtedy kłamstwem.   To były czasy naszej młodości. Chodziliśmy na ryby, jeździliśmy na motorach, a Jurek w plenerze szkicował. Z rana zabieraliśmy termos z kawą zbożową, kanapki z jajecznicą i ruszaliśmy w drogę. Dla niektórych to były znienawidzone lata pięćdziesiąte i jest w tym sporo racji, ale po co po raz kolejny lać wodę na młyn?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...