Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Matka

ania mila milewska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
ania mila milewska

ania mila milewska

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Matka  wie najlepiej

kiedy dziecko chce być porzucone

i czego nigdy nie będzie chciało usłyszeć, 

 

(więc delikatnie układa

w śmietniku, 

lekką główkę kładzie

na zgniłych pomidorach,

tak będzie miękko). 

 

Matka dobrze radzi, 

by nie śpiewać kołysanki ładnie, 

nie zostawiać grzechotki  ani nie dawać buziaków, 

 

(przecież ratuje dziecko

od przeziębień w każdą jesień,  

braku miłości 

i mandatu za złe parkowanie). 

 

Ale matka  zapomniała. 

 

Należało  wyjąć z rączek dziecka 

zdumienie, 

bo ono pozwoli mu wrócić na rodzinne śniadanie

i dziecko   usiądzie obok matki, 

ukroi chlebek szeroko otwartymi oczkami, 

pogłaszcze z czułością swoj ukochany kubeczek z misiem, 

 

Bóg nie wpuści go do nieba, 

jeśli nie powie dobranoc

mamusi. 

 

 

8
jan_komułzykant

jan_komułzykant

Opublikowano
Opublikowano

rzeczywiście poruszający, bo to i tak dobra mama, troskliwa. Może ma delirium.

W porównaniu z tatusiem, który został wczoraj ujęty, po tym jak przyniósł swoje 3-miesieczne dziecko do szpitala. Wszystkie kończyny wielokrotnie złamane. Dziecko nawet nie płakało, było tak pobite i wycieńczone.

Moim zdaniem - tatuś tylko do uśpienia, za to, że jednak przyniósł do szpitala.

2
ania mila milewska

ania mila milewska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nawet nie wiadomo jak skomentować. Coś takiego się dzieje czasem z ludźmi czego kompletnie nie rozumiem. Nie jestem w stanie odczuć, wytłumaczyć, zrozumieć. Coś jakby awaria, totalny błąd w systemie. Jak można tak nie czuć? Nie rozumiem. 

Horrendum

Horrendum

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... bardzo mocno, intrygująco.

 

Nie mam dziś tyle chwil by się wypowiedzieć

a czuję, że przy paru delikatnych kwestiach bym popisał, że hej... ;) 

 

... bardzo się podoba.

 

... pozdrawiam,

marian.

beta_b

beta_b

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mam dylemat. 

Wiersz rzecz jasna poruszający i dobrze napisany, ale wg mnie naciągnięty, jak ekspresja w pantomimie. Pod reklamę pewnej myśli. 

Obawiam się, że rzeczywistość wygląda inaczej. Nie mnie się mądrzyć i nie mnie to nie dotknęło, ale prawda psychologiczna jest bardziej złożona. bb

 

ania mila milewska

ania mila milewska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mysle ze masz racje. Nie rysuje tu portretu psychologicznego, raczej rysuje pewien obrazek przesadzony, zahaczający o ogromny złożony problem. Mysle ze napisze jeszcze wiersze o tym problemie ale  z innej perspektywy . Dziękuje za komentarz :) 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      od początku

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   Piękny zapis delikatności. Ależ mi się podoba to przejście od "chodzenia boso" po znaczeniach aż do zaskakującej puenty z lakierkami na oczach. To zestawienie bosej stopy (bosiutkiej :) )z twardym połyskiem elegancji w finale jest świetne! Śliczne! 
    • Alicja_Wysocka
      od początku

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Andrzej_Wojnowski Dziękuję Andrzeju za ładny literacki komentarz :) Są takie wiersze, od których świecą się oczy, albo do których.    Pozdrawiam :)
    • Alicja_Wysocka
      ∆~Smakołyk~∆

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Leona Ten tekst aż się prosi o drugie dno. Na pierwszej warstwie wygląda jak opowieść o dziewczynie - obsesyjnej fascynacji, pożądaniu, może nawet czymś mrocznym. Ale jeśli lekko przesuniesz perspektywę… zaczyna się układać w coś znacznie bardziej niepokojącego.   Weszła po cichu, nikt jej nie widział” - jak substancja, która działa niezauważalnie „Jest niczym latarnia… nie czujesz już samotności” - daje ulgę, światło, poczucie sensu „Zaczynasz jej pragnąć… to robi się chore” - klasyczny mechanizm uzależnienia „W domu i w pracy… myślisz monotonnie” - przejmuje myśli, staje się obsesją „Smakołyk… nie może mieć każdy” - coś zakazanego, ekskluzywnego „Budzi bestię… wgryźć się w martwą skórę” - tu już wchodzimy w język głodu, przymusu, utraty kontroli „Szykujesz ostrze… naostrzyłeś sprzęty”  - może sugerować przygotowanie do „zażycia”, rytuał, napięcie przed To wszystko bardzo pasuje do metafory narkotyku - szczególnie takiego, który daje najpierw ukojenie, a potem przejmuje stery.   To może być wiersz o uzależnieniu przebranym za historię o dziewczynie. I to całkiem przekonująco ukrytym pod tym woalem.  
    • Andrzej_Wojnowski
      od początku

      Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka Bardzo ładny wiersz — subtelny, ale nie bezbronny. Najbardziej podoba mi się to, że tu wszystko dzieje się naprawdę ostrożnie między wersami, bez nadmiaru i bez krzyku. A puenta z lakierkami na oczach jest świetna — świeża, lekko przewrotna i długo zostaje w głowie.   Pozdrawiam    
    • Alicja_Wysocka
      od początku

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      ostrożnie między wersami niech znaczą co miały znaczyć bosiutko żeby nie zdeptać łaskoczą sensów cykady   skrzydełka szeptu unoszą muskają stopy przeźrocza wiesz że od twoich wierszy lakierki noszę na oczach    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...