Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Wąziutka, kręta droga pomiędzy polami
wije się dotykając szarej ściany lasu,
w mroźny ranek styczniowy by zdążyć zawczasu
wspomnień krokiem podążam w niebyty otchłani.

 

Pod stopami śnieg skrzypi, powietrze oplata 
szronowymi linami wzgórza wiąże chłodem,
ale one uśpione bladym cichym wschodem
otulone przymrozkiem czekają do lata.

 

Daleko po horyzont nie widać nikogo.
Tęsknotą zapachniała dobrze znana przestrzeń.
Wiatr od czasu do czasu zrywa się i szepcze,

 

że od lat nie chodziłam dzieciństwa mą drogą.
Z zakłopotaniem w sercu idę, a on drepcze.
Hej! Wybacz mi wietrze, wróciłam, znów jestem.

 

19.01.2019r.

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez Maria_M (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie, nie uważa, że powroty w rodzinne strony są infantylne. Ale każdy ma prawo uważać jak uważa. Dziękuję za poświęcony czas. Pozdrawiam.

ps

Dawno Cię nie było, witaj!!!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie zrzumiałaś mojego komentarza, 

mnie chodzi o zacytowany wers.

Infatylny - dziecko może rozmawiać w ten sposób z wiatrem.

No chyba że wiatr naprawdę się obraził - to pardon :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przecież wiatr tylko wiał, raz mocniej, a raz słabiej, a romowę PL tak na prawdę prowadził sam z sobą, ze swoimi wspomnieniami. To jest tylko taki zabieg:))) W ogóle się nie rozumiemy. Trudno, .... i tak bywa.

Opublikowano

Mario, będę kaprysić i napiszę, że stać Cię na więcej. Najbardziej podoba mi się trzecia część, 
Pomysł fajny, ale zostaje we mnie pewien niedosyt, który tkwi w szczególikach... dodam, że nie jestem żadnym ekspertem

od sonetów, po prostu czytam i akurat ten gatunek musi mną 'zawładnąć' po pierwszym czytaniu. Tutaj tak nie było...

Wybaczysz..? oczywiście próbuj, bo robisz to sto razy lepiej ode mnie.!.. :)

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta ta miniatura ma w sobie coś ulotnego i subtelnego. Czuje się ten zapach powojnika delikanie opruszonego różową mgiełką wzruszenia...
    • @obywatel te "młode wilki" być może za dużo dostały na start, że umknęła im ważna lekcja życia, mówiąca o tym, że aby coś osiągnąć i mieć, trzeba dać coś z siebie i się po prostu postarać.  "Stare wilki" - chciały dobrze oferując cały "wachlarz dobroci" nie dając młodym szansy na rozwój nacechowany metodą prób i błędów - rozwój, który ma sens i smak tylko w tedy, gdy osiągnie się go własnymi dokonaniami. 
    • Soso    Każą się leczyć, by dobrze móc kochać,  Odebrać Tobie, chcą twoje jestestwo.  By pośród ludzi żyć, z nimi i szlochać,  Bo skrzywdzony Ty, to wieczne przekleństwo.    To my tworzymy, świat ten, poniżani,  Nie dla nas tkliwość ni ludzie uczucia.  Ludzie ze stali, z kamienia ciosani,  Gdzie nasze serca? Zrodzone do knucia?    Ja jestem jeden, a Was są miliony,  Wy się kochacie, ja sobie złorzeczę.  Ze wszystkich wrogów, we mnie wróg wcielony,  Blizny na ciele, spójrz w oczy, człowiecze.    Lecz to najgorsza ze wszystkich nocy bywa,  Bo własne ciało, ja muszę oglądać.  Pręgi i blizny, wstręt we mnie odżywa,  Lepiej panować, niż miłości żądać.
    • @JakubK czasem gdy brakuje argumentów werbalnych ludzie chytają się róznych przedmiotów, którymi mogą wyrażać emocje i racje...talerze niewątpliwie się do tego nadają, bo hałas wywołany ich potłuczeniem może znaczyć więcej niż tysiąc słów...Ciekawy wiersz.
    • @Maria Kosaciec w tym wierszu naszkicowany został przejmujący obraz samotności w pokoju w  szpitalu  gdzie leczenia wymaga psychika. Podoba mi się metafora snu "przychodzącego na receptę". Upersonifikowany staje się on bardziej " ludzki " i ukazana tym samym jego wartość i ważność. Chęć dotykania deszczu stała się marzeniem i  wręcz luksusem, co jeszcze bardziej podkreśla dramatyzm sytuacji, gdzie tak prozaiczna rzecz wzbudza tyle emocji. Pisanie natomuast listu do samej siebie jest dla mnie próbą takiej autoterapii...choć podmiot liryczny nie do końca wierzy w jej powodzenie. Smutny w wydzwięku wiersz, na pewno porusza serce...
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...