Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

złoto srebro platyna

niby coś ale jednak

bez serca

 

uśmiech płacz żal

niby prawdziwe ale

czegoś  tu brak

 

spowiedź kłamstwo

choć siebie równe

któreś łże 

 

miłość kochanie coś 

pięknego  ale wielu

jest na nie

 

życie śmierć pasują

jak ulał cóż więcej

człowieku chcieć 

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

wiersz warty głębszej refleksji i uwagi-w życiu jak w różańcu raz tajemnice radosne,raz chwalebne,,,jesteśmy tu na chwilę,by godnie przeżyć życie i nieważne jak się zaczyna,najważniejsze jak się kończy-w życiu człowieka są najważniejsze dwie daty,te-które  widnieją na nagrobku i myślę,że mają swoją wymowę/pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

witam -  miło cie widzieć - dziękuje za obszerny kom. jak i serduszko.

Cieszy mnie że zatrzymał.

                                                                                              Spokojnego dnia życzę.

Opublikowano

Podoba mi się minimalizm jaki zastosowałeś w wierszu. Każde słowo, strofa i zwrotka od razu nasuwają konkretne myśli i wnioski. Najbardziej pierwsza przykuła moją uwagę. Świetne!

Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam - miło że zajrzałeś i  miło skomentowałeś ozdabiając to serduszkiem   -  dziękuje.

                                                                                                                             Pozd. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...