Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Sztorm w strumyku

Stary_Kredens
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Stary_Kredens

Stary_Kredens

Opublikowano
Opublikowano

życie jest staroświeckie

zmurszałe skrzypi

życie jest nowoczesne

bardzo bardzo współczesne

wyrywa się biegnie przed siebie gna

nawet chce dosięgnąć gwiazd

 

stary rok

nowy rok

stara kobieta

młoda dziewczyna

 

co chcesz powiedzieć

jaką myślą nową

kopernikańską

kolumbową

olśnić

 

z najczarnejszych mroków nocy

chcesz myślą

wyrwać sekret

w brzasku rozświetlonego dnia

los świata nią  odmienić

 

nic to

 

to tylko kolejny dzień

przechodzi przez próg

kolejnej jesieni

 

6
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano

Witam -  czy starsi tym bardziej zauważamy  że życie powoli ale jednak umyka.

Podoba się twój wiersz jest w nim głęboki sens.

                                                                                                              Pozdrawiam serdecznie.

 

                                                                                                              

1
Roklin

Roklin

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Bardzo mi się podoba ten tekst. Moim zdaniem trafnie opisuje kwestię "odkrywania świata" - w każdej epoce ludzie odkrywają różne nowe rzeczy, które w gruncie rzeczy są wciąż tymi samymi. Świetny tytuł. 

Pozdrawiam serdecznie :)

Stary_Kredens

Stary_Kredens

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Właściwie tytuł , nie jest mój  , gdzieś go tam  zauważyłam  i tak tutaj na potrzeby własne użyłam , gdyż wydawał mi się adekwatny, ale akurat tytuły mogą być takie same , też mi się wydawał świetny. Jak nad nim myślałam to przyszła mi do głowy inna myśl , że sztorm w strumyku może być dla jego mieszkańców równie groźny jak dla tych co na oceanie. Choć tutaj w tym wierszu to miało być cos na kształ - tyle myśli w  głowie i niby takie wielkie , ale tak naprawdę wiele hałasu o nic.

pozdrawiam Kredens

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • hehehehe
      ara

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

          I nasz Pac. A kacap z sani!    
    • hehehehe
      ja tutaj ...

      Przez hehehehe · Opublikowano

      On Asi: pokory! Wyrok opisano
    • Omagamoga
      ...

      Przez Omagamoga · Opublikowano

      wszysko zależy od chwili  ciśnienia i napięcia prądu i przepływu mocy braku myśli  i pełni obrazu          
    • hehehehe
      O, wiagra!

      Przez hehehehe · Opublikowano

      A Lema nagra zszargana Mela?
    • Migrena
      sekcja komentarzy

      Przez Migrena · Opublikowano

      gdzieś w Polsce               Na portalu poetyckim największą fikcją nie jest metafora. Największą fikcją jest wiek. PESEL zostawia buty przed drzwiami. Czas wisi na wieszaku jak stary płaszcz. Metryka udaje, że nie zna hasła. On „Wieczny_Poeta_42”. Brzydki jak noc bez latarni i bez refundacji. Twarz jak źle złożone origami, które ktoś próbował wygładzić żelazkiem z filtrem upiększającym. Uśmiech przegrany z grawitacją. Powiek nie domyka już romantyzm, tylko reumatyzm. Zmarszczki układają się w mapę, z której dawno wycofano młodość. W opisie: „Dziki wilk z temperamentem wulkanu.” Wilk wyje do księżyca. Księżyc ma kształt tabletki nasennej i termin ważności do końca miesiąca. Ona  „NamiętnaWiosna27”. Rocznik elastyczny jak jej deklaracje. Dłonie jak wyschnięte koryto rzeki, która pamięta powódź z epoki Gomułki. W awatarze skrzydła, zachód słońca, róż w kolorze "wieczna młodość”. W rzeczywistości zachód przychodzi szybciej niż słońce. Pod wierszem o przemijaniu zaczyna się spektakl. - Gdzie jesteś, mój płomieniu? - Lecę do ciebie, pantero nocy! Pantera szlifuje pazury pilnikiem do pięt. Wilk ostrzy kły o bułkę z masłem i protezę. -  Do twoich ust chciałbym zajść jak pielgrzym… - Rozchylam skrzydła tylko dla ciebie… Skrzydła trzeszczą jak parkiet w sanatorium. Usta, suche jak pergamin konstytucji, szukają Coregi jak prawdy o sobie. - Rozpalasz mnie jak sierpień w Toskanii! Toskania kończy się na balkonie z widokiem na śmietnik i sąsiada w podkoszulku z poprzedniego ustroju. - Jesteś moją młodością! Słowa mają w sieci plastikowe kości, nie łamią się, nawet gdy są puste. Młodość ma siedemdziesiąt dwa lata i kartę seniora. On pisze: "Mam w sobie dzikość.” Ma. Dziko rosnące brwi i cholesterol bez kagańca. Ona: "Przy tobie czuję się jak dziewczyna.” Dziewczyna z rocznika, który pamięta czarno-białą telewizję i smak oranżady w proszku. W komentarzach tropiki. W rzeczywistości polar i termofor z doświadczeniem. - Leżę i drżę, myśląc o tobie… Drży. Ale to tylko powiadomienie o niskim stanie baterii w rozruszniku serca. - Zabiorę cię w świat namiętności! Świat zaczyna się przy kanapie, kończy na pilocie i ma zasięg do lodówki. A jednak piszą. Serduszka płoną jak fajerwerki w sylwestra, który pamięta trzy dekady wstecz. Emotikony eksplodują. Zmarszczki wylogowują się z twarzy. Czas dostaje bana. Miłość w trybie online nie ma zapachu skóry tylko zapach plastiku i kurzu z klawiatury. Wiek znika. PESEL milczy. Metryka udaje literówkę. On - origami z filtrem. Ona - filiżanka z odpryskiem, która wciąż chce być porcelaną z wystawy. Ale w sekcji komentarzy są Boginią i Wilkiem. Panterą i Wulkanem. Skrzydłami i Ogniem. Kochają się bezwstydnie między przecinkiem a kropką, między jedną dawką a drugą, między „ach” a „och”, między aktualizacją systemu a przypomnieniem o lekach. Bo tam nikt nie ma lustra. Nikt nie ma zmarszczek. Nikt nie ma lat. Jest tylko płomień. I klawiatura. A rano, zanim słońce obnaży kurz na monitorze, Bogini idzie do apteki po młodość w żelu i promocję dwa w cenie jednego. Wilk smaruje kręgosłup maścią na bohaterstwo i udaje, że to blizny po walce. Patrzą w swoje odbicia w wygaszonym ekranie. Czarny monitor oddaje twarz bez filtra. Bez skrzydeł. Bez wulkanu. Bez tropików. Kiedy ekran gaśnie. Czas wraca jak komornik po zaległe lata. I tylko oczy na chwilę są naprawdę młode. Bo w świecie, który już ich skreślił, tylko klawiatura mówi do nich "kocham”. Bo czekają na wieczór, by znów stać się bogami w systemie Windows. Tam zmarszczki są błędem renderowania. Tam serce ma nieograniczoną pamięć RAM. Tam czas nie ma dostępu administratora. Tam wiek jest tylko ustawieniem prywatności.            

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...