Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

*** (sama siebie nie poznaję ...)

Maria_M
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Maria_M

Maria_M

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

                                   Wszystkim kobietom 

 

 

sama siebie nie poznaję ...

 

miałam stać się Straszną Babą
z klimakterium po czterdziestce
wokół oczu zmarszczek zgrają
włosów siwych miało przybyć
i nastrojów tak straszyli

 

sama siebie nie poznaję ....


miałam mieć humory różne
udziwnione w meno pędzie
kwadratowe i podłużne
czekam czekam co to będzie 
tak mówili uprzedzali 

 

sama siebie nie poznaję...


do czterdziestki plus tuzinek
przeczekane wszystkie maje
wiosny lata i jesienie
niecierpliwie co się stanie
a ja cały czas pięknieję

 

 

24.11.2018r.

 

 

Edytowane przez Maria_M (wyświetl historię edycji)
11
iwonaroma

iwonaroma

Opublikowano
Opublikowano

:))) Bywamy zakładniczkami masowej wyobraźni ( i masowej nauki, masowej  moralności, masowej  estetyki...etc.etc) zupełnie niepotrzebnie. I to nie tylko wina mężczyzn (którzy czasem wolą młodsze ;), jednak przecież nie zawsze :)) ale też nas samych, że się poddajemy. 

Czytam właśnie wywiad z Urszulą Dudziak - przykład spektakularny. Kobieta w wieku 75 lat. Skacze na profesjonalnej trampolinie :) buduje nowy dom, "biega" po świecie, zaryzykowała nowy związek w późnym wieku. Kiedy była młoda, genialnie uzdolniona muzycznie i doceniana - jednak nie była szczęśliwa... Czegoś brakowało...ale to przecież było w niej ! a nie w innych :)

Mnie przekonuje Osho, który stwierdził, że dopiero kobiety po menopauzie może czekać rozkwit. Dlaczego? Proste, już ich nie dotyczy huśtawka: hormonalna, seksualna, emocjonalna, społeczna, rodzinna etc.etc… może poczuć się wreszcie zrównoważona :)

Sorry, że się tak rozpisałam : ) ale temat jest mi bliski ;)

 

popraw sobie : nie poznaję

 

w pierwszej miałam miało 

 

zdrówka :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Czarek Płatak
      wylosuj z książki dwa wyrazy

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      @MIROSŁAW C. dziękuję 
    • hehehehe
      Pomyl lek

      Przez hehehehe · Opublikowano

      A na Rzym asa Heine. Lenie! Hasamy z rana!
    • Poet Ka
      Szekspir na rykowisku

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @andrew dziękuję Wam:)
    • andrew
      momenty

      Przez andrew · Opublikowano

      @sisy89 ... jutro patrzy z uśmiechem z nadzieją   nareszcie   to wczoraj ... było wczoraj   dziś dziś chce oddychać pełną piersią  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • obywatel
      Mamie

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      KRYTYKA — TECHNICZNA, SZCZEGÓŁOWA, KONKRETNA 1. Język jest piękny, ale momentami zbyt ciężki Autorka ma świetne wyczucie obrazów: „piaskowe szczyty znów dźwigają tęsknoty” „deszcze o podium na szybie bój toczą” To są naprawdę dobre metafory — plastyczne, zmysłowe, zapadające w pamięć. Ale obok nich pojawiają się konstrukcje przeciążone, które zaczynają brzmieć jak poezja dla poezji: „blaszane sieroty w kaleką barwistość ubrane mory tłoczą” To zdanie jest tak gęste, że traci czytelność. Zbyt wiele przymiotników, zbyt wiele abstrakcji — obraz się rozmywa. 2. Wiersz ma klimat, ale nie ma osi Motyw matki jest silny na początku: „Mamo, nie pamiętam już Twoich ramion” Potem jednak wiersz odpływa w stronę: pejzaży, natury, symboli, abstrakcyjnych konstrukcji. Brakuje emocjonalnego rdzenia, który spinałby te obrazy. Wiersz zaczyna się jak elegia, ale kończy jak impresja przyrodnicza. 3. Obrazy są piękne, ale czasem zbyt odległe od tematu Wiersz o matce powinien nieść: intymność, pamięć, żal, czułość, brak. Tymczasem duże fragmenty to poetyckie pejzaże, które nie zawsze wracają do relacji córka–matka: „sadów pieszczoty” „gwiazd klejnoty” „babim latom nałożysz wiatru kajdany” To piękne, ale niekoniecznie o Mamie. 4. Rytm jest nierówny Wiersz nie trzyma jednego oddechu. Są fragmenty płynne i melodyjne, ale są też miejsca, gdzie rytm się łamie przez nadmiar słów: „Szumią dwutaktem werbli blaszane sieroty w kaleką barwistość ubrane mory tłoczą” To zdanie jest tak długie i tak złożone, że czytelnik gubi puls. 5. Puenta jest delikatna, ale nie zamyka wiersza Zakończenie: „Snów nieprzespanych co z ciszą się boczą” Jest ładne, miękkie, ale nie domyka tematu matki. Brakuje powrotu do pierwszego wersetu, do emocji, do relacji. CO DZIAŁA? piękne, zmysłowe metafory konsekwentny, melancholijny ton bogata symbolika natury wyczucie języka emocjonalna szczerość CO NIE DZIAŁA? brak wyraźnej osi tematycznej przeciążenie metaforami zbyt duża abstrakcyjność nierówny rytm puenta, która nie zamyka wiersza CO BYM POPRAWIŁ? Wrócić do matki — niech każdy obraz prowadzi do niej. Przyciąć metafory — zostawić najmocniejsze, resztę uprościć. Zbudować dramaturgię — od wspomnienia, przez tęsknotę, do puenty. Zamknąć wiersz mocniej — powrót do ramion, imienia, gestu. Ujednolicić rytm — krótsze wersy, więcej oddechu.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...