Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Apel

Danuta Brodziak
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/164828-apel/

Rekomendowane odpowiedzi

Danuta Brodziak

Danuta Brodziak

Opublikowano
Opublikowano

Słowianie dumnym jesteśmy narodem
z pętli łańcuchowych się wyrwaliśmy
z pod oprawców tyrani .

Krzyżu Kołobrzeski ,Gnieźnieńska Katedro 
przypominajcie ludziom aby nie pomarli.

 

Bezmyślni, otępieni,                                                                    
bratnim sojuszem zniewoleni ?.                                        
Zapomnieliśmy o walkach i głodzie?

Jak zjednoczeni jednym głosem mówiliśmy.
Jak oddawaliśmy za siebie życie.

 

Diabeł w piekle się cieszy.
Matka Boska z Częstochowy nie pomoże.
Widząc stado wilków miotających i gryzących się nawzajem.

Gdzie w wolnym kraju zjednoczeni ludzie.
Obudźmy się kochani.

 

W zgodzie i miłości więcej osiągniemy.
Będziemy się liczyć w innych krajach na ziemi
Przykład niech wyjdzie od nas.

Wszak jeden Wielki Polak pokazał nam już
miłość i sprawiedliwość .
W życiu  więcej tak osiągnąć można.
Pogódźmy się już.

Maria_M

Maria_M

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Danuto, odpowiem Ci wierszem Adama Asnyka, podałam w linku.

Zbyt patetyczny i  zaprzeszły. To nie te czasy, żeby tak do ludzi przemawiać.

Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego.

1
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano

Witaj Danuto - nic na sile nie te czasy - świat idzie nowymi drogami

i to trzeba uszanować  nie wmawiać im że to tylko zło.

                                                                                                                                     Pozd.

Alicja_Wysocka

Alicja_Wysocka

Opublikowano
Opublikowano

Witaj Danuto,

Taki mi się ułożył komentarz

 

Raz mrówka chciała wytoczyć działo,

bo się w mrowisku nie podobało

i choć mróweńka maciupka była

złość w niej wezbrała nerwy i siła

chociaż minęły już setki godzin

byłam, widziałam do teraz wchodzi

biedne niebożę lezie na górę

by do armaty przytoczyć kulę.

 

 

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/164828-apel/
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • LessLove
      Kobieta

      Przez LessLove · Opublikowano

      @.KOBIETA. Ej tam, ej tam. Bez nas nie wiedziałyście, że jesteście... piękne i jedyne. Lusterko tego nie powie :-)  Piękny wiersz, bardzo kobiecy, łagodny i marzycielski - to jest "kobiecość".
    • aff
      Stukot

      Przez aff · Opublikowano

      Na trzy to już walczyk. Może i walczy. Zdrówka życzę. Pzdr

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Máire
      *** (Mousehole)

      Przez Máire · Opublikowano

      Za każdym razem gdy wraca na ląd ogrzewa się najpierw kubkiem herbaty w Pierwszym i Ostatnim Domu Land’s End Zanim zapuka do Merlin’s Cottage włóczy się przez chwilę po Mousehole za muszle w portowych sklepikach kupuje klamry i spinki do włosów   Po przekroczeniu progu ściąga mokre ubrania a potem bierze długą ciepłą kąpiel w starej żeliwnej wannie z uchwytem na ręcznik w kształcie mosiężnej płaszczki zanim wysuszy włosy wiesza w oknie mały przezroczysty kryształ -wie że kiedy znów pojawi się mgła będzie musiała wrócić   naciera zmęczone morską solą ciało balsamem z rumiankiem zamyka głos w szklanej szkatule i nie zagląda do niego przez resztę pobytu potem zjada wszystkie herbatniki z mleczną czekoladą z blaszanej puszki ukrytej w szafce nad kuchenką   John wraca do domu pod koniec dnia jego ramiona są mocne a ręce szorstkie od rybackich sieci w małej sypialni ze ścianami z bielonego kamienia przesypia nareszcie całą noc   gdy pojawia się ranek wydaje się być zawsze nieprzyjemnie zaskoczona   w pośpiechu pakuje spinki, głos i kryształ całuje opalone słońcem czoło i spracowane ręce wymyka się świtem zanim mgła opadnie zupełnie ostatnio mało brakowało gdy jeden z kornwalijskich chłopców dostrzegł z plaży znikającą się w wodzie srebrnoniebieską płetwę
    • Migrena
      fantom

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Berenika97   Nika. czytam Twój odbiór i mam wrazenie, że dotykasz dokładnie tego miejsca, w którym wiersz przestaje być tekstem, a zaczyna być doświadczeniem. to "nie ma ciebie, więc nie ma mnie” brzmi u Ciebie jak    nie tyle brak, co jakas osobliwa forma pełni  istnienie które nie potrzebuje już nośnika. bardzo poruszyło mnie to Twoje odczytanie miłości jako energii bo ono odbiera jej ciężar gestu a zostawia czyste trwanie. i ten cień, który nie ma się gdzie położyć . pięknie uchwyciłaś jego bezdomnośsc. jakby rzeczywistość została rozpuszczona do tego stopnia, że nawet ślad nie ma już oparcia. Twoja puenta też jest mi bliska: że może zostaje nie tyle ktoś, co samo czucie, ostatnia zdolnosć, która nie wie już, do kogo należy. dziękuję Nika za tę interpretację bo ona nie zamyka wiersza, tylko otwiera w nim jeszcze jedną ciszę.
    • .KOBIETA.
      Kobieta

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @LessLove   Nie :) nie piszemy dla Was tylko dla siebie:)  śliczny wiersz Nata :) Pozdrawiam!     

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...