Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jeśli odejdę...
świat będzie uboższy o tę odrobinę ciepła
o odrobinę czerwieni zalewającej serce
o krew opływającą ręce
o uśmiechu kroplę
o odgłos płaczu w tętnie...

świat będzie uboższy o mnie...
beze mnie...

Opublikowano

powiem wam, dlaczego uważam, że tekst jest przegadany.
ja szukam w poezji olśnienia. wstrząsu! orgazmu!
niech te ulotne słowa do mnie trafiają brutalnie i nachalnie!
gdy mi się wryją w pamięć i pamięć tą rozprują - to jest to!
a niepotrzebne słowa, zdania i wersy tylko mi te doznania rozmywają.
Wg. mnie (i dla mnie) poezja powinna być mocna jak spirytus a nie jak piwo rozcieńczone sokiem.

"świat będzie uboższy o mnie...
beze mnie... " - świeże i pobudzające. reszty nie trzeba:)

pozdrawiam serdecznie
S.N.

Opublikowano
CYTAT (Krzysia Skrzypczynska @ Aug 28 2003, 05:21 PM)
a mi się bardzo podoba i zdanie, że "tekst jest przegadany.
ja szukam w poezji olśnienia. wstrząsu! orgazmu!" w wykonaniu stwora z dziwną ksywą jest dla mnie śmieszne. Można takich tworów, stworze, poszukać gdzieś obok. Są i takie. A stąd fyrrrr! Nie rozumiesz piękna.

Krzysia Skrzypczynska
skoro dla Ciebie moje imię i nazwisko to dziwna "ksywa" to ja już sam nie wiem co powiedzieć... blink.gif (może Ty się czepiasz w odwecie jakimś, może do Twojego też ktoś się czepia?)
tylko pogratulować!
nie mów do ludzi "stworze", nie obrażaj ich i nie przeganiaj tylko dlatego, że brak Ci wyobraźni bądź chęci aby ich zrozumieć.
Skoro odbierasz mi prawo do rozumienia piękna, ciekaw jestem co dasz w zamian...?
Zastanawiam się tylko czy mam Ci współczuć tego autorytarnego sposobu myślenia...?
I radzę pohamować swój język, bo swoimi nieprzemyślanymi komentarzami możesz kogoś zranić (przeglądając forum zauważyłem, że już Ci się to zdarzyło...)

Dorota
przepraszam, że się wdaję w dyskusje na stronie Twojego wiersza.
poza tym nie przejmuj się stwierdzeniem o "przegadaniu". jak pewnie można zauważyć - jestem zwolennikiem krótkich wierszy i błogiej ciszy, ale obszernych komentarzy:)
uważam, że jedno słowo za dużo może zabić poezję. w Twoim przypadku tak nie jest. Wiersz się po prostu rozdłużył. smile.gif

pozdrawiam gorąco
Sare. N.
Opublikowano
CYTAT (Dorota Drozdz @ Aug 28 2003, 10:13 AM)
Jeśli odejdę...
świat będzie uboższy o tę odrobinę ciepła
o odrobinę czerwieni zalewającej serce
o krew opływającą ręce
o uśmiechu kroplę
o odgłos płaczu w tętnie...

w nieumiejętny sposób wyraziłaś swoje mysli,
emocje nie docierają do mnie,
wiem, że słowa ważne,
ale w natłoku i mnogości innych po prostu giną

spróbuj, ... co zawsze powtarzam (i co czasem mi samemu wychodzi)
skupić się na tym, by przedstawić konkretną scenę, konkretne emocje,
by wbić się w umysł odbiorcy,
zawładnąć nim na chwilę,
sprawić, by przestał mysleć nad wszytkim innym,

bo słów pisanych jest wiele, wszędzie...
jedne się czyta, a inne przeżywa

Pozdrawiam,
Kai Fist

P.S.
się wymądrzyłem, ale nieczego złego na myśli nie miałem,
bo wierzę, że już wkrótce zawładniesz na chwilkę moim umysłem wink.gif
Opublikowano
CYTAT (Dorota Drozdz @ Aug 30 2003, 08:44 PM)
A ja jednak ilekroć czytam komentarz Twojego autorstwa odnoszę wrażenie,że jednak coś złego na myśli masz :] ale czymże jestem żeby odnosić wrażenia...

ech, kobiety,
za dużo odnosicie tych wrażeń... wink.gif
ja jestem prosty wojownik i piszę to co myślę

Pozdrowionka,
Kai Fist
Opublikowano
CYTAT (Kai Fist @ Aug 30 2003, 08:16 PM)
CYTAT (Dorota Drozdz @ Aug 28 2003, 10:13 AM)
Jeśli odejdę...
świat będzie uboższy o tę odrobinę ciepła
o odrobinę czerwieni zalewającej serce
o krew opływającą ręce
o uśmiechu kroplę
o odgłos płaczu w tętnie...

w nieumiejętny sposób wyraziłaś swoje mysli,
emocje nie docierają do mnie,
wiem, że słowa ważne,
ale w natłoku i mnogości innych po prostu giną

spróbuj, ... co zawsze powtarzam (i co czasem mi samemu wychodzi)
skupić się na tym, by przedstawić konkretną scenę, konkretne emocje,
by wbić się w umysł odbiorcy,
zawładnąć nim na chwilę,
sprawić, by przestał mysleć nad wszytkim innym,

bo słów pisanych jest wiele, wszędzie...
jedne się czyta, a inne przeżywa

Pozdrawiam,
Kai Fist

P.S.
się wymądrzyłem, ale nieczego złego na myśli nie miałem,
bo wierzę, że już wkrótce zawładniesz na chwilkę moim umysłem wink.gif

Racja Kai Fist, święta racja!

"w natłoku i mnogości innych po prostu giną"

"wbić się w umysł odbiorcy,
zawładnąć nim na chwilę,
sprawić, by przestał mysleć nad wszytkim innym"

o to i mnie chodziło, ale...? może ja się źle wyrażam? może mnie się tutaj nie rozumie? może zacznę łagodzić słowa aby nie być posądzanym o "potworność"?
blink.gif ...
pozdrawiam serdecznie
Sare.N.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...