Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pręgi

pomaranczowy.kot
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

pomaranczowy.kot

pomaranczowy.kot

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

połamana

jak po upadku z dziesiątego piętra
blizny zrostowe

 pokrywają moją wewnętrzna skórę

drapie w klatce piersiowej

jak bym była

wypchana papierem ściernym

ciała nie mam obleczonego aksamitem

ani wnętrza wyściełanego welurem

jak ci wszyscy w koło piękni ludzie

lecz czuję

choć często wolałabym 

mieć przytępione wszystkie zmysły

Edytowane przez pomaranczowy.kot (wyświetl historię edycji)
1
jan_komułzykant

jan_komułzykant

Opublikowano
Opublikowano

kilka razy próbowałem już zwrócić na to uwagę, delikatnie, mniej delikatnie,

bo to naprawdę razi, zwłaszcza na portalu poetyckim. To nie jest tylko sprawa trudności z odczytem.

Myślę, że nie mam "przytepionych zmyslow", a nawet gdyby, jako czytelnik liczę na poważne traktowanie.

I wiem, że Ty też wiesz o co chodzi. A jeśli nie, zajrzyj poniżej.

PS

Też czasem używam telefonu, to nie argument.

 

 

4
WarszawiAnka

WarszawiAnka

Opublikowano
Opublikowano

Upomnienie - zapewnienie. :) Krótka piłka - i reakcja. to mi się podoba. :)

 

Zgadzam się z @jan_komułzykant , Pomarańczowy Kocie: poezja musi być dopracowana lirycznie i formalnie. Po korekcie zaraz dam serduszko. :)

 

A co do treści - doskonale Peelkę rozumiem. Też tak się czuję. Szczególnie mi się podoba "weteran wojny wewnętrznych światów". Bardzo przemawia do wyobraźni.

 

Inaczej bym jednak sformułowała zakończenie - nie chodzi mi o treść, ale sposób wyrazu.

 

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Marek.zak1
      Randka

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Oczekiwanie i rzeczywistość. Tak bywa i nie zawsze wiadomo dlaczego, bo bywa, ze czeka się za długo, a bywa, że obstawia nie tych co, trzeba, albo jest się w miejscu, gdzie ci, co trzeba są rzadkością. Czytając statystyki, to czekanie jest częstym zjawiskiem, bo obecnie ślub się bierze o wiele później, niż dawniej, więc niby można czekać. Pięknie to opisałaś, zapewne znasz takie przykłady. Najbardziej podoba mi się to o tej dziewczynie, która widzi się w witrynie dziewczynie, która czekała za długo. Pozdrawiam z podobaniem:)). M
    • vioara stelelor
      Taki ja

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @andrew

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Najlepiej, jeśli się tego nie rozdziela, bo codzienność wcale nie wyklucza spełniania snów, w zdrowej relacji między dwojgiem ludzi. @Wiechu J. K. Tak, to prawda. Choć należy pamiętać, że baśń to tylko baśń. Kluczyk służy nie tylko, żeby coś otworzyć, ale także, żeby coś zamknąć, we właściwym czasie. :)
    • Wiechu J. K.
      Taki ja

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @vioara stelelor Takie kluczyki do portali baśni są złotem pokryte i diamentami. Pozdrawiam :-)
    • Wiechu J. K.
      bezczas

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @vioara stelelor Pisząc te zdania, myślałem o kosmicznych zjawiskach jakimi są czarne i białe dziury we wszechświecie. Czasami jedno słowo, które wpadnie do umysłu przez oko czyt. oczy, potrafi zobrazować myśl, która nazywa się wiersz. Tym słowem jest Bezczas. Czytam obecnie książkę w której pojawiło się to słowo i to był zaczyn do napisania wiersza. Jestem bardzo miło zaskoczony tak obszernym komentarzem, który sam w sobie jest jak perełka  literacka. Rzeczywiście jeśli źródłem jest Wszechswiat to życie i śmierć są tylko słowami, które przedstawiają istotę istnienia rzeczywistości, coś umiera aby coś nowego mogło się narodzić.
    • Berenika97
      Randka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Mieliśmy pić kawę, taką, która zostawia ślad na ustach. Założyłam rubinową sukienkę, zbyt cienką na ten wieczór. i za czerwoną na samotność. Mieliśmy oswajać chłód kamiennych schodów nad rzeką, żonglować nazwiskami artystów, żeby czwartek nie był tylko czwartkiem. Miałam podać ci dłoń, gdyby chodnik okazał się krzywy i pozwolić moim palcom zamieszkać w twojej dłoni. Stałam tam, aż niebo nad dachami zaczęło pękać wylewając obojętną noc. Taksówki przejeżdżały obok, każda rozcinała kałuże rozbryzgując złudzenia. W witrynie sklepu zobaczyłam dziewczynę, która czekała za długo. Jakiś pijak ukłonił się nisko, zbyt teatralnie - poczułam się królową osieroconych godzin i pustych przystanków. A potem krótki dźwięk w kieszeni i trzy słowa: „Przepraszam. Nie dotrę.” Ale do mnie dotarło wszystko.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...