Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

2Chyba nie chciałem tak odrazu wprost tu wpisywać imienia i nazwiska :-P,  w każdym razie ja jestem autorem tych wierszy. Zapraszam też na amatorskiego bloga gdzie znajdują się moje wcześniejsze wiersze :-) 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Opublikowano

Trochę Twój wiersz kłóci się sam ze sobą.

No bo skoro "nie widzą, nie słyszą, są odcięci",

to skąd nagle pojawia się nienawiść i chęć uciszenia kogokolwiek za pomocą broni ?

Dalej też można się pogubić w potoku myśli.

 

Domyślam się, że chcesz ukazać tutaj korporacyjny półświatek, ludzi pozbawionych tzw. wyższych uczuć,

bezwzględnych egoistów i tyranów, którzy - przy sprzyjających okolicznościach - mogą zafundować nam wszystkim "powtórkę z rozrywki" czyli szeroko zakrojone totalitarne prześladowania, wojnę.

 

Też kiedyś pewnie poruszałam ten temat. Przypuszczam,

że mam do czynienia z młodym piórem. Życzyłabym sobie, byś na przyszłość pamiętał,

że każdy tekst, jaki napiszesz, a później upublicznisz, powinien być spójny, logiczny,

zawierać odpowiednie powiązania czasowe i przyczynowo-skutkowe,

nie powinno być tak, jak jest tutaj.

 

Ponadto "spoza" pisze się właśnie w ten sposób.

Forma też ma znaczenie dla odbioru przesłania,

więc warto by było następnym razem zadbać o rytm.

 

Tyle ode mnie na dzisiaj, więcej nie będę się na Tobie wyżywać,

proszę, nie miej mi za złe tej niezbyt miłej dla Ciebie (zapewne) pisaniny.

 

Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego :)

 

Opublikowano

Dziękuję za Wasze uwagi :) 
Pozwólcie że się odniosę do nich 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ponieważ własnie takie osoby "są odcięte" od porozumienia z drugą osobą i wolą się jej "pozbyć" niż dochodzić ugodowo do pewnych spraw. W moich wierszach niekiedy ciężko szukać dosłownego znaczenia słów, a zrozumieć przekaz w jaki zostały wykorzystane. Najczęściej są one w wykorzystane sposób obrazowy. 
Myślę iż by zrozumieć wiersz, należy go spróbować sobie wyobrazić. Pomóc w przekazie i zrozumieniu ma za zadanie grafika ;)

Tak, jestem młodym piórem :) , choć pisałem wiersze długo wcześniej, nie miałem odwagi ich pokazywać. Jednak pod namową innej osoby, która posiada kilkuletnie doświadczenie, stwierdzając że mam talent, postanowiłem dalej pisać i je upubliczniać.

Rozumiem o co Tobie chodzi Deonix_ , jednak ja podchodzę do pisania w inny sposób, możliwe iż często kłócący z normami. Pochodzę do tego w sposób artystyczny, przy tym chcąc tworzyć i pokazywać coś innego, inaczej  przekazać uczucia bądź emocje. Każdy mój wiersz ma indywidualny charakter, ale trudno jest mi zastosować, jak na ten moment, inną formę by wyrazić to co chcę ująć w wierszu. Nad tym postaram się popracować, lecz ciężko z tym walczyć, gdy pod napływem tej ulotnej weny, trzeba będzie skupić się na formie.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ok, rozumiem, tylko to akurat ginie gdzieś w tym gąszczu informacji,

jakie przedstawia Twój wiersz. "Odciętość" można też rozumieć jako całkowitą izolację od świata zewnętrznego,

a przyznaj - trudno pałać nienawiścią do kogoś/czegoś, z kim/czym się nie ma styczności.

Fajnie :) Absolutnie tego nie neguję. Ja też długo nie pokazywałam swoich wierszy,

ale odkąd mam do czynienia ze szczerym i pomocnym Jury na tym portalu, moje pisanie dużo zyskało.

Jasne, rozumiem. Oryginalność i indywidualizm zawsze są cenne, przynajmniej dla mnie.

Czasami mam wrażenie, że ostre dłuta rzemiosła niszczą artystyczną istotę tekstu, więc Cię doskonale rozumiem.

Ale dobre rzemiosło ma też swoje plusy, pozwala szlifować cenne kamienie i uwidaczniać ich piękno.

 

Tu też Cię rozumiem i dam Ci dobrą radę - nie poprawiaj tekstu będąc w fazie natchnienia.

Zapisz, to co Ci przyszło do głowy i odłóż do szuflady na czas jakiś.

I po tym czasie wyjmij wiersz i przeczytaj (na głos najlepiej) tak jakbyś czytał gazetę, albo jakikolwiek inny, obcy tekst.

Wtedy łatwiej Ci będzie dostrzec niedociągnięcia.

Na wszystko trzeba czasu, niekiedy mnóstwo czasu :)

 

A tak na marginesie - piszesz "Dziękuję za Wasze uwagi", a odpowiadasz tylko na moje :)

Miło mi, ale nie uzurpuję sobie prawa do bycia Twoim jedynym gościem :)

 

Raz jeszcze - powodzenia i wszystkiego dobrego, Hiszpanku :)

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Deonix_, właśnie tak czynię i staram się dostrzegać na nowo utwór i poprawić właściwie :-) 

 

Wybacz proszę,  miałem też odpowiedzieć na komentarz jan_komułzykant'ta, ale tak bardzo się skupiłem by odpowiedzieć na Twój komentarz,  że mi uciekł. :-P 

Dziękuję Deonix_ i nawzajem :-) 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Alicja_Wysocka tak  :)   Moje opowiadania mają to do siebie, że szybko się kończą. Myślę, że to głównie przez nieufność do zakończeń z puentą i duszę miniaturzysty :^⁠)   Dziękuję za czytanie!  
    • @MIROSŁAW C. Witam na starociach i dziękuję za odwiedziny :)
    • Nasz dom był po prostu ruiną. Ale nie taką, której gruzy porasta roślinność i która niesie jeszcze echo dostojeństwa. Nie, to była ruina nie dająca się zdmuchnąć, ruina, której żadna cegła nawet nie skruszała. Stała w pobliżu bagna, rzeki i łąki — gdzie niebo tak zwalało się człowiekowi na głowę, że musiał je podtrzymywać. A jak się wówczas prężyły muskuły, jak łzy kapały z oczu! Kiedy niebo nareszcie odpoczęło, człowiek kładł się na trawę i raz jeszcze płakał ze śmiechu.    Pewnego dnia zapomniałem, że chcę iść na łąkę. Zupełnie wyleciało mi to z głowy.                                               * * *        — Wyrósł jak na drożdżach.      — Imponujące.     — Kiedy tak wyrósł?    — Musiało to być przedwczoraj?     Obszedłem dom dokoła i raz jeszcze spojrzałem na jegomościa w kraciastej kamizelce i okularach na bulwiastym nosie.    — Nie, nie przedwczoraj — rzekłem. — Przed godziną ten dom był ru... Był, cóż, zwyczajnych rozmiarów.    — Nie może być!    — Kim pan jest, jeśli mogę wiedzieć...?    — Architektem.    — Ach.    — Pańska mamusia jest w domu. — Poklepał mnie po plecach i lekko pchnął ku drzwiom.    Wnętrze domu również było odmienione.  Wszędzie walały się — rzecz jasna — śmieci, ale spomiędzy tych smrodliwych stert wystawał gdzie niegdzie rożek aksamitnej sofy albo odbijała światło srebrna papierośnica.    Matka leżała na szezlongu przy szafie grającej, wyciągnięta jak rzęsa. Na jej wychudłej twarzy majaczył uśmiech.    — A kiedy to mamusia się tak urządziła?    Otworzyła oczy tak nagle, że aż się wystraszyłem.    — O! jesteś. Każ Eulali przynieść mi kawę.    — Zatrudnia mamusia służbę...?    Łypnęła na mnie, podniosła się i zniknęła w progu. Delikatnie wziąłem w palce dwa eklerki z tacy przy szezlongu i wróciłem na zewnątrz.    Architekt nie stał już przed domem, zapatrzony w któreś z okien; teraz mierzył cyrklem okrągłe zielone kamyki w dolnej części fasady. Na mój widok okręcił cyrkiel i schował go do kieszonki kamizelki.     Poczęstowałem go eklerkiem.    — Co powiedziała? — zagaił, puszczając mi oko.    Zacytowałem matkę słowo w słowo.   — No tak — pokiwał głową architekt. — Wyśmienite są te eklerki. Gdzie takie robią? — zastanawiał się z cyrklem w ręku.                
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...