Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

.

Pod gołym niebem

 

... przeplatają się pory roku

i kolory dnia

od wschodu słońca

do zachodu

wiatr

myślami wieje

płynie czystość strumieniem

albo sieje

 

też we mnie.

.

Opublikowano

Duszko, zostanę chyba Twoją wierną czytelniczką... :)

 

To krótki utwór, ale nawet gdyby go jeszcze bardziej skrócić, nadal byłoby pięknie:

"Pod gołym niebem

wiatr

myślami wieje

płynie czystość strumieniem

albo sieje"

Pozdrawiam!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam obie panie - ja też stałem się wiernym bo warto - super wiersz duszko.

                                                                                                                                                          Życzę wam udanego popołudnia.

                                                               

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, masz rację, ten fragment oddzielony od reszty nawet nabiera siły wyrazu i mógłby być osobnym wierszem, jednak moim zamiarem było wyrażenie czegoś więcej - przeżywania rezonansu (i jedności )z naturą, gdy jestem "pod gołym niebem", tego , że "też we mnie" są pory roku i dnia, wiatr i deszcz... Bardzo się cieszę, że chętnie czytasz moje wiersze i dziękuję Ci za to. :) Pozdrawiam :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam i dziękuję za tą wierność, Waldemarze, ona mnie uskrzydla :) Miłego wieczoru. :)

Opublikowano

Tak, masz rację, on wieje w różnych kierunkach, bo robi też miejsce dla świeżych, czystych myśli. :) Dziękuję za tę uwagę, czytanie i miłe słowa. Pozdrawiam :)

Opublikowano

Bardzo lubię takie wiersze. Bez zbędnego kombinowania, trafiające prosto w serce. Pozdrawiam Panią :)

 

PS. Przeszedłem tutaj niecałą dobę temu z innego serwisu. Dopiero się rozglądam, ale biorąc pod uwagę co już przeczytałem to żałuję, że tak późno.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Cieszę się, że nas znalazłeś i życzę Ci tutaj dużo radości z pisania i czytania. :) Ucieszył mnie również Twój komentarz i jego treść - dziękuję za nie i pozdrawiam. :)

Opublikowano

Ja raczej piszę o ziemi po gołym niebem, czyli ziemi poddanej niebu i próbuję siebie, tak jak ziemia to robi, też mu poddać. Wtedy jestem najbliżej nieba - choć na ziemi. :) Dziękuję za odwiedziny i piosenkę. :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Stukacz podobno miłość ma dodawać skrzydeł, piosneczka super:) 
    • @Leszek Piotr Laskowski  pieknie ujęte Pozdrawiam 
    • @Sylwester_Lasota dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Anastazja1 dzięki serdeczne  
    • Brylantowy dzwoneczek w głosie małej Zuzanny. W białej sukni, czółenkach. Delikatny rys twarzy. Starców lgnięć nie zapraszaj, niech usiądą za wodą. Dwa anioły jej strzegą, koronkowej łzy welon. Dwoje sobie ślubuje. Co w ogrodzie się kryje? Innym dąb i lentyszek króluje, a im wierność do miłości, co wszystko wybacza i nie rani. Dla nich miód i wesele. Losy wyzwań na szali.      
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Jacek_Suchowicz, długo się zastanawiałem co odpowiedzieć na Twój komentarz, bo, w sumie, to się z Tobą zgadzam, ale... No właśnie, było jakieś ale, które nie dawało mi spokoju, a którego jakoś nie potrafiłem ubrać w słowa, aż w pewnym momencie odpowiedź przyszła do mnie sama. Pozwolę ją sobie tutaj w całości zacytować:   1 Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm. 2 Słuchajcie tego, wszystkiego narody, nakłońcie uszu, wszyscy, co świat zamieszkujecie, 3 wy, niscy pochodzeniem, tak samo jak możni, bogaty na równi z ubogim! 4 Moje usta wypowiedzą mądrość, a rozmyślanie mego serca - roztropność. 5 Nakłonię mego ucha ku przypowieści, przy dźwięku liry wyjaśnię mą zagadkę. 6 Dlaczego miałbym się trwożyć w dniach niedoli, gdy otacza mnie złość podstępnych, 7 którzy ufają swoim dostatkom i chełpią się z ogromu swych bogactw? 8 Nikt bowiem siebie samego nie może wykupić ani nie uiści Bogu ceny swego wykupu 9 - jego życie jest zbyt kosztowne i nie zdarzy się to nigdy - 10 by móc żyć na wieki i nie doznać zagłady. 11 [Każdy] bowiem widzi: mędrcy umierają, tak jednakowo ginie głupi i prostak, zostawiając obcym swoje bogactwa. 12 Groby są ich domami na wieki, ich mieszkaniem na wszystkie pokolenia, choć imionami swymi nazywali ziemie. 13 Bo człowiek nie będzie trwał w dostatku, przyrównany jest do bydląt, które giną. 14 Taka jest droga tych, co ufność pokładają w sobie, i [taka] przyszłość miłośników własnej mowy. 15 Do Szeolu są gnani jak owce, pasie ich śmierć, zejdą prosto do grobu, serca prawych zapanują nad nimi, rano zniknie ich postać, Szeol ich mieszkaniem. 16 Lecz Bóg wyzwoli moją duszę z mocy Szeolu, bo mię zabierze. 17 Nie obawiaj się, jeśli ktoś się wzbogaci, jeżeli wzrośnie zamożność jego domu: 18 bo kiedy umrze, nic z sobą nie weźmie, a jego zamożność nie pójdzie za nim. 19 I chociaż w życiu sobie pochlebia: «Będą cię sławić, że dobrześ się urządził», 20 musi iść do pokolenia swych przodków, do tych, co na wieki nie zobaczą światła. 21 Człowiek, co w dostatku żyje, ale się nie zastanawia, przyrównany jest do bydląt, które giną.   To jest PSALM 49 z Księgi Psalmów, zacytowany z Biblii Tysiąclecia.     Pozdrawiam  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...