Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Kokardę zawiążę we włosach,

jasną wstążkę wplotę w warkocze,

tylko przedtem wyjrzę przez okno

nim wiatr nasze plany poplącze.

 

Biała suknia w zielone grochy,

na guziczki z masy perłowej,

jeszcze tylko buty leciutkie

i już nogi na spacer gotowe.

 

Stoję w progu, zerkam na zegar,

miałeś być za kwadrans dziewiąta,

oczy płoną, bo machasz na schodach,

uśmiech niesiesz, radość, i żonkil.

 

08.08.2018r.

 

Edytowane przez MaksMara (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Alicjo,  nie wiem co się ze mną dzieje, ale wszędzie słyszę rymy :))))))))))))

perłowej - gotowa

dziewiąta - żonkil

może one się jakoś nazywają ? niedokładne albo wyimaginowane? 

Pozdrowiaśki 

Opublikowano

Witam -  dobry wiersz są emocje zegar tyka - spacer randka musi się udać no i ten żonkil...

                                                                                                                                                                              Dużo miłego życzę

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie wiem czy udany, nie uczestniczyłam w nim. Ale myślę, że dobrze się zapowiadał, co z tego wynikło- zobaczymy.

Wszelkiego cienia na upał :) U mnie 38 stopni

Opublikowano

Maks, ładnie. Tyle, ze żonkil, to specyficzny kwiat:

Żonkil

Żółte żonkile symbolizują ogromną zazdrość o drugą osobę. Poza tym wyrażają nieodwzajemnioną miłość.
 
A mnie się najbardziej podoba:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Fryzura suuuuper. Ale jak ją zrobić?    :)))  Justyna. 

 
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo lubię żonkile, co by nie znaczyły.

 

Odnośnie fryzury, już piszę instrukcję :

Włosy rozwiane czy uczesane,

motylki -  rumiane buzie,

koczki i loczki, wstążki wplecione

fryzura na Józie Fruzię.

:)))))))

 

 

Edytowane przez MaksMara (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) To jest wiersz O TOBIE. Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Jeśli się nie zmienisz, będziesz wielokrotnie porzucana i raniona. Tak odczytuj ten wiersz. Ja nie aspiruję do Ciebie :-) tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę. Obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-)
    • a gdy nadejdzie Śądu czas i stanę u stóp tronu pokłonię ja się Panu w pas  i rzeknę bez pardonu rozkoszy rajskich nie chcę znać  ni wiedzieć gdzie się kryją lecz tam mnie panie Boże wsadź gdzie piją gdzie piją gdzie piją kolapsy grawitacyjne pochłaniają jony jak ukwiały chlorek sodu galaktyka wiruje i pszczoły zbierają więcej miodu to wiosna radosna sprawia że piwo lepiej smakuje...   a kucharz w kuchni polowej grochówkę wojskową gotuje !
    • zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.
    • @Jacek_Suchowiczteż tak wielokrotnie mam, że już nie poprawiam...
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...