Odbicia

[Rafał Orszak]

jest widno
kręgi
słupy
snuje się za mną
cień wątpliwości
jak wyszczerbiona
hiena cementowa
jak domysły
jak domy

noże międzybudowli
krzesła domostw
stoły jezdni
ludzie przyjezdni
szafy podwórek
lampiony okien
poezja kostki
kartofle sztuki

jest po parku
chodzenie

drzewa sąsiadują
ze tykami prądu

głupia kobieta
niszczy dom
mądra go pilnuje

widzę to po
ich biodrach

ścianach płaczu
o ściany odbicia
od stępienia
trzeba odstąpić

ewangeliom

zaostrzam stanowisko
torowisko błyszczy
będę szedł szybciej
co wiąże się z
oddechem głębszym

liną półsłońca
sznurem porzucenia
wywiąże się rozmowa
rozmycie
które utnie
pierwszy krok

na niebie
zwierciadło z rysą
nie do wiary
z odpryskiem gołębi
do głębi boli

moja podróż samotna
po szczyptę
roztargnienia
od domu do miasta
od ognia do ziemi
odbicia dosyć 01 VIII 00

[Roman Bezet]

Witam,

wiele w tym wszystkiego - nie wiem czy nie za dużo?
Podobają mi się liryczne zabawy ze słów (nazywane słynnym już mianem dopełnień ;), te:
"szafy podwórek
lampiony okien
poezja kostki
kartofle sztuki" - choć co do ostatniej można powątpiewać.
Temat bliski każdemu mieszkańcowi molocha (dom, blokowisko, miasto). PeeL jako obserwator oceniający i współczujący, mogący wejść w kontakt - ale "zaostrzam stanowisko" - "będę szedł szybciej".
Dziwi mnie trochę, że w zakończeniu tyle sentymentu, nawet czułostkowości:
moja podróż samotna
po szczyptę
roztargnienia.

Nie bałbym się jeszcze inaczej zapisać, np. to:
"z odpryskiem gołębi
do głębi boli"
z odpryskiem gołębi
do głębi
boli

Ciekawa to poezja.
pzdr. b

[Włodzimierz_Janusiewicz]

Ekstra. Jest co rozbierać i w co wątpić. Ja bym jeszcze bardziej sentymentalnie zakończył, by czytelnik nie spłycił, że to tylko od pały - niewypały.
skojarzenie: radiowo-bemowo.
Daję plusy - świetna zabawa.