puste lustro

[Johny Gmatrix]

złociły się choć nie były złotem
srebrzyły się choć srebrem nie były
spływały po szybie niedomkniętego okna
jedna druga trzecia
kap kap kap
jak woda z popsutego kranu

 

pomalowałem je na zielono
farba wyschła pozostała sól
gorzka
tak gorzka jak te dni bez ciebie

 

puste godziny minuty
pusta szklanka po kawie
moja też już zimna
zimne dłonie zimne usta

 

na rogu za oknem zapaliła się latarnia
następna noc
a ja nadal siedzę za pustym stołem
przy oknie i wołam twoje imię

odpowiada cisza

 

to nie okno to lustro
w nim moje odbicie
po nim spływają krople

 

 

 

[Deonix_]

Podoba mi się tutaj metaforyka,

pomysł z oknem zniekształcającym/niszczącym odbicie ciepiącego,

tęskniącego Peela bardzo mi się spodobał.

 

Jednakże irytują mnie w tym wierszu powtórzenia.

 

I jeszcze to:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Czy nie lepiej byłoby "wołam cię po imieniu" lub "wykrzykuję twoje imię" ?

 

Pozdrawiam :)

[Johny Gmatrix]

lepiej jest tak jak napisałem... zmiana spowoduje z wiersza gniota...

pisząc : wołam twoje imię... to jest metafora, to mowa że wołam określoną osobę

Dziękuję za zainteresowanie się moim wierszem i pozdrawiam .

Edytowane 13 Kwietnia 2018 przez Johny Gmatrix (wyświetl historię edycji)