Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

„Alternatywnie o początkach” - czyli legenda boganarodzeniowa

Klaudiusz

Przez Klaudiusz
w Proza - opowiadania i nie tylko

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Klaudiusz

Klaudiusz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zbudzony silnym bólem w okolicach klatki piersiowej (jakby mu ktoś żywcem żebro z ciała wyszarpał!), ujrzał przed sobą zjawisko cudowne i soczyste, niczym owoc świeżo z drzewa zerwany. Nawet węża zamurowało.
Ona – nie wiedząc jeszcze, czym dla jej owocu skończy się kontakt z wężem, sama mu go oddała. On wiedział - ale tylko idiota by nie skorzystał.
Pod wiecznie świecącym słońcem, na wiecznie zielonej trawie – stworzyli człowieka (trzy razy).
I myśleli, że to było dobre, chociaż było złe.
Bo znudzony obcowaniem z Adamem (tylko on mu pozostał odkąd Lucyfera przerósł ogrom bożej miłości) bóg dla siebie ją stworzył (dumny z poprawienia wydajności o 100%).Ale przecież On nie może być drugim!
Wygnał więc wszechmogący najzuchwalsze ze zwierząt, wiedząc, że sami sobie najgorszą z kar wybrali; odtąd Ona – dla boga przecież stworzona - niezaznawszy nigdy jego możliwości, wciąż o nich marzy; On bezskutecznie próbuje sprostać jej oczekiwaniom.

Bóg natomiast, od czasu do czasu odwiedza ich na dole, biorąc co jego - zanim jeszcze przez innego pokalane nie zostanie. Raz tylko zawiodły środki ostrożności i wyszła z tego niezła afera…

czarna

czarna

Opublikowano
Opublikowano

cieszę się, że zamieściłeś tekst już pod swoim właściwym nickiem...być może podpadnę kolejnym osobom [o względach politycznych oczywiście mówię], ale tekst mi się podoba...wolałabym aby był bardziej rozbudowany motyw zdrady oraz dłuższe uzasadnienie wygnania z raju ale i tak spojrzenie, choć obrazoburcze, zasługuje na uwagę...
ostatni akapit kontrowersyjny ale ... zresztą nieważne
szkoda, że tekst nie był dopuszczony do konkursu

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...