Samotność - atom stada

[Pomoc Wiosenna]

Samotność - atom stada

 

Nie dojdziemy bezsensu, nie poznamy prawdy,

myśli w światy bezmyślne powloką komety.

Oślepiło nas słońce, pogubiły gwiazdy

w konstelacjach niewiedzy z bezkresnej palety.
 

Oznaczony swym cieniem został kiedyś każdy,

jak popadnie nadano wady i zalety,

w atom życia zmieniono chwilę, co nic znaczy

i za pierwszym okrzykiem zasnuto rolety.

W przeczuciach się błąkamy tęsknych podpowiedzi,

nazywając świat słowem - zagubieni w słowach

z czasem księżyc nad ranem wyciągamy z sieci -

 

bieżnik niemożliwego, przebitego koła,

by sam, nie znając celu, wlókł nas odtąd Księżyc 

ku Tej, co imię nasze z drugiej strony pozna.
 

 

---

 

 

 

[Andrzej_Wojnowski]

Oj. Wydaje mi się ,że właśnie doszliśmy bezsensu i dlatego prawdy nigdy nie poznamy. Ale może mi się tylko wydaje.

 

Pozdrawiam

 

 

[Pomoc Wiosenna]

Masz rację. Utkwiliśmy gdzieś pomiędzy bezsensem a prawdą i najgorsze jest to, że wygląda na to, że tak miało być od początku świata.
Pozdrawiam i dziękuję za Pinków.

Edytowane 19 Czerwca 2017 przez Pomoc Wiosenna (wyświetl historię edycji)

[Deonix_]

Logicy twierdzą, że życie jest bezsensu.

A ja uważam, że nie powinno się tak twierdzić,

nie wiedząc, czym jest życie

(bo tak naprawdę nie wiemy).

Przepraszam za filozoficzno-naukową dygresję.

Świetny wiersz ;)

Pozdrawiam serdecznie :)

[Pomoc Wiosenna]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Piękny komentarz. Dziękuję.

[Pomoc Wiosenna]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pierwszy jest ten normalny, dlatego z malej litery. Drugi jest przeznaczaniem, jakby jego Ciemną Stroną o której nic nie wiemy.
Cesaria... ba! :)

Pozdrawiam serdecznie.