Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wędrówka

kwicher
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

kwicher

kwicher

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

mosty spalone dogasza ulewa

zostawiam je z tyłu nie patrząc za siebie

zanurzam się w ścianę deszczu co zmyje

me wszystkie strapienia i duszy cierpienie

 

nie wrócę już w strony co były mi domem

nie siądę pod drzewem gdzie w cieniu sypiałem

nie spotkam znajomych co miałem niewielu

nie najem się chlebem pachnącym i białym

 

przede mną otwiera się droga w nieznane

gdzie spotkać mnie może i światłość i ciemność

tam teraz podążam za głosem w mym  sercu

nie patrząc na boki nie patrząc się w przeszłość

 

nikt nie powstrzyma wędrówki w nieznane

w zakątki najdalsze gdzie znajdę znów siebie

by móc się połączyć z Tą mą Najpiękniejszą

co woła z oddali i kusi spełnieniem

Edytowane przez kwicher (wyświetl historię edycji)
2
  • 1 miesiąc temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Benjamin Artur
      **Ukryty kod**

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Pulsujące pola wybrzmiewają i nikną.   Grające komórki, drgające impulsy.   Synapsy z kart układają się w pasjans.   Masz prawo do świętości. To taki ukryty kod dla mas.   By świat mógł istnieć. By mógł się ziścić świat.   Życie po północy się zmienia.   Tak, od niechcenia. Zmienia się czas.   Złe sny, jak kwiaty, więdną.   A rankiem pozostaje po nich tylko woda.   Wypijasz ją.   Jest jak zapis wczorajszego dnia.   Nie potrafisz go odczytać.   Masz prawo do świętości. To taki ukryty kod dla mas .   By świat mógł istnieć. By mógł się ziścić świat.
    • Whisper of loves rain
      Na jeża

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      Jerzy czesał się na jeża, Chociaż wcale nie znał zwierza. Niech Jerzemu jeż uwierzy Ma, na głowie jeża...Jerzy! Gdy zobaczył jeż Jerzego, Musiał zjeżyć się na niego, Gdyż Jerzemu chyba z trwogi Tak zadrżały jakoś nogi, Iż na głowie włos się zjeżył, Ale jeż w to nie uwierzył I pomyślał - pośród zwierzy... Tak przezorny bywa Jerzy!
    • andrew
      życie może być cudem

      Przez andrew · Opublikowano

      @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Berenika97
      Męskie łzy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Bardzo słusznie - bo płacz  uwalnia stres  i pozwala radzić sobie z trudnymi emocjami. A wyrażanie uczuć jest oznaką odwagi, a nie słabości. Super!  
    • Berenika97
      OGRODNIK DUCHA / Z cyklu "Poeta"

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @LessLove   Intrygująca jest ta obserwacja ludzkiej natury - podział na praktyczną „myśl na dni powszednie” i osobną, odświętną refleksję. Utwór daje do myślenia w swoim zamyśleniu nad tym, co po nas zostaje i czy kolejne pokolenia w ogóle potrzebują naszych starych dylematów. Fajnie, że przełamałeś nastrój zwrotem o „sequelu ludzkości”. Świetny i mądry tekst o ulotności idei i przekazywaniu pałeczki naszym następcom.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...