***

[Dominika7]

gdy siedzisz w ciemnościach

i serca słyszysz takt

wracają twe zbrodnie

sprzed tysięcy lat

 

korzenie sięgają

drzwi dawno zamkniętych

klucz w ręce wciskają

imiona wyklętych

 

nie możesz odpuścić

duch nad tobą czuwa

obejmujesz truchło

co jadem zatruwa

 

łzy krwawe spływają

bunt się w duszy rodzi

ogniwa pękają

ktoś bliski odchodzi

 

panika narasta

zryw już w nogach czujesz

minionej przyszłości

darmo wypatrujesz

Edytowane 3 Maja 2017 przez Dominika7 (wyświetl historię edycji)

[Deonix_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ogólnie nastrój bardzo patetyczny i mroczny, ale forma o wiele zgrabniejsza ;)

Znów dużo odsłaniasz, dużo sprzedajesz czytelnikowi, ale trochę bardziej przykuwasz uwagę,

zresztą są tacy, co lubią dosłowność i poszerzoną treść w poezji.

Także nie przejmuj się tym aż tak bardzo, mnie też często zdarza się pisać zbyt wiele, zbyt dokładnie.

Chociaż staraj się wymagać od czytelnika, nie podawać mu wszystkiego "na talerzu" ;)

Tyle ode mnie ;)

Pozdrawiam serdecznie ;)

[Alicja_Wysocka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dominiczko, 

zaznaczyłam rymy gramatyczne. Zauważ identyczne sylaby.
Pierwszy rym, ten niezaznaczony, chociaż jest rzeczownikowy, ma jednak różne ostatnie sylaby i nie jest już z dokładnym, nie rzuca się mocno w oczy, dla mnie, może być.

 

[Enchant]

Zgadzam się z Deonix. Czasem nie ma się siły na zgadywanki i podawanie na talerzu bardzo odpowiada.

Końcówka rozpływa się w ustach. 

Aha, i fajnie się czyta na głos :)

[Dominika7]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, zauważyłam. Jak już będę miała więcej czasu, zgłębię nieco kwestię technicznej strony wierszy. :)