Okruchy wspomnień

[Basia_Malic]

Jesienne słońce jeszcze grzeje
Ożywia ciepłem stare kości
Zefirek wspomnień cicho wieje
Przenosząc myśli w czas młodości


Rozpoczynając start w szeregu
Ze społeczeństwem moim bratnim
Pierwszą w życiowym byłam biegu
Nie będąc nigdy tą ostatnią

Do obecnego idąc celu
Przeszkody brałam też z umiarem
I przewodziłam ludziom wielu
Lecz jako primus inter pares

Piłam z niejednych ust nektary
Po trzykroć serce mocniej biło
Gdy je złożyłam pełna wiary
Na ołtarz zwany Wielka Miłość

Lubiłam chłonąć wiedzę czystą
Nie stroniąc jednak od zabawy
I zawsze czułam się artystą
By zwieńczyć czoło laurem sławy

Czas przemijania co zabiera
Wciąż sercu drogie mi osoby
Przestrzenną pustkę mi otwiera
I przyodziewa w strój żałoby

Uznając ducha przed materią
To jednak jawnie lub tajemnie
Czasem z przekorą ,czasami serio
Epikurejczyk siedzi we mnie

[halcia]

@Basia_Malic

Basiu ,bardzo sie podoba.

[Waldemar_Talar_Talar]

@Basia_Malic

Witaj - no i fajnie że peelka znalazła to czego szukała - szukać to nie grzech
to mądra cecha.
No a potem dopadło ją życie...
Ciekawy wiersz z nutką smutku.
Miłego życzę

[Andrzej_Wojnowski]

Jak Epikurejczyk (chodzi Ci o umiarkowany hedonizm) to chyba dobrze. Siedzi w każdym, tylko nie wszyscy się do tego przyznają .

A co do śmierci to chyba klasyk to wyjaśnił:
"Dopóki jesteśmy nie ma śmierci
a gdy przychodzi nie ma nas'


pozdr

[Basia_Malic]

@Andrzej_Wojnowski
dziękuję za przychylny komentarz dla tego wiersza

[Basia_Malic]

@Waldemar_Talar_Talar
dziękuję za miły komentarz

[Basia_Malic]

@halcia
miło mi, że się podoba