do żywego

[Jerzy_Edmund_Sobczak]

przed granią w kryształach pryzmatach dla słońca
ostatnie podejścia zostawiasz w gór cieniu
samotnym paznokciem w diamentach pieśń drążąc
na płycie wciąż rysy po twoim spojrzeniu

za oknem listopad bzy kwitną więc wiosna
nim linę szlag trafi i wnikniesz w szczelinę
gdzieś lipiec się spieszy by chwilom tym sprostać
o szybę deszcz wali a wewnątrz coś kwili

tramwaje meldują przystanki już pętla
zaciska w niepamięć kokardki na śnieniu
wiatr jeszcze upiory po bramach przepędza
na śmieci w zaułkach imiona wymienia

pod szczytem czas poległ zamknięty jak księga
zabrakło anioła by karty odwracał
zrodzony w prologu chcesz treści spamiętać

podmieniasz powieści choć śmiejesz się z tego
dach dzieli od nieba gdy w mroku poddasza
obgryzasz paznokcie do krwi do... żywego

[Stefan_Rewiński]

@Jerzy_Edmund_Sobczak
No i fajnie. Pzdr.

[Basia_Malic]

@Jerzy_Edmund_Sobczak
nie zachwyciłam się

[Jerzy_Edmund_Sobczak]

@Basia_Malic
Twoje prawo, Basiu, tym bardziej, że to nie opis różyczki zachwycającej, a refleksja jeno.