Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zimowe dziecko retro

Amras_Elensar
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Amras_Elensar

Amras_Elensar

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Twarz dziecka
odbiła się w bombce
Rysuje wspomnienie na szkle

Śnieg w dziesięcioletniej sepii
jest bielszy i grubszy

Drętwiejace palce
wydłużają kroki
Mały odkrywca
w przepaści wyobraźni
nie poddał się...

Biegnąc z prędkością
rzuconej śnieżki
wyprzedzał kolejne
pomarańczowe
zachody słońca

Łyżwa toczyła piruet
rysując ósemki
na cienkim lodzie

Kiedyś jeszcze
pokonam z sankami grawitację

teraa

teraa

Opublikowano
Opublikowano

tytyuł skojarzył mi sie z postacia Maurycego Gomulickiego :) - taka popkulturowa postać która ma bzika na punkcie jarmarkowych zabawek, np. w stylu retro. Pamiętam małego eskimoska (zima) ubranego właśnie w takim stylu. Dzięki za takie skojarzenia

wiersz troszke zawiódł mnie wględem tytułu, ale chyba na zbyt wiele liczyłem. Przyjemnie się czyta, nie ma jakis większych zgrzytów (oprócz tego co nizej), nie jest dla mnie jednoznaczny. Ładnie ubrałeś to w słowa.

dwukropek w trzeciej strofie chyba zbędny

a to mnie podłamało :)
???? "nowostarą" - nocodnie, babochłop, krótkodługie ?????

tera

Arena Solweig

Arena Solweig

Opublikowano
Opublikowano

Pomimo zimowego chłodu, bije z niego dużo ciepła. Czyta się spokojnie, jakbym mknęła na sankach bez grawitacji. Podoba mi się :
Śnieg w dziesięcioletniej sepii
jest bielszy i grubszy
Trochę przeszkadza trzeci fragment, ale tylko trochę - chyba ta ”Mokra kurtka wołała:Do domu!”, lecz dlaczego, sama nie wiem… może ja po prostu tak bym tego nie napisała. Ogólnie duży plus za nastrój i ładne obrazy poetyckie, no i za nostalgię, która powróciła jak śnieżka rzucone w moją stronę ! Wesołych świąt Arena

Mea Liberta

Mea Liberta

Opublikowano
Opublikowano

+ --> na razie tyle wystarczy, bo muszę się znowu wczuć w to, co chcę oceniać;)
jejku, pierwsza i czwarta mi sie podobają... ale pierwsza najbardziej... otwiera coś przede mną...
a cienki lód zobaczyłam dopiero po n-tym przeczytaniu... i mnie to pozytywnie zatrwożyło, jeśli można tak powiedzieć;)
pozdrawiam w Nowym Roku:) bye bye

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • jjzielezinski
      Luiza i kot

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      @Berenika97 Koty (ale też i inne zwierzęta), którym okazuje się prawdziwe przyjacielskie uczucie i serce potrafią być naprawdę kochane, a kiedy trzeba potrafią zrobić robotę lepiej niż niejeden lekarz. :) Wspaniały i piękny utwór! Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • jjzielezinski
      Nika na randce

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      @Berenika97 Genialna proza. Rzadko czytam prozę, ale dla Ciebie Bereniko zaryzykowałem zrobić wyjątek, bo w moim odczuciu moja recenzja, kogoś kto niespecjalnie zna się na prozie, może nie być wiele warta... No, ale co mi tam!.. ;) Zaryzykuję. ;) Utwór porusza ciekawą kwestię narcyzmu i wzajemnych oczekiwań, podczas gdy jedna z osób (Wojtek=narcyz) nic (lub prawie nic) nie oferuje się od siebie samego. Katastrofa (zerwanie znajomości) mogła wydarzyć się nawet zanim ów film się zaczął (biorąc pod uwagę jako taką znajomość charakteru Wojtka przez Nikę). Wojtek z utworu zwyczajnie nie jest w stanie wyjść poza swój świat bardzo ograniczonych wartości i tym samym dojrzeć prawdziwej swojej pomyłki i jej skorygować. Tak samo jak próba subiektywnego wytłumaczenia przez Wojtka całej sytuacji po "otrzymaniu kosza" od Niki. Mało tego, interpretuje to kompletnie na opak i nie przejmuje się brakiem logiki w swym myśleniu. Zapomina, że dobry mistrz, wojownik i często też dowódca (lub przyszły mąż) to osoba, która oprócz siły, hartu ducha i znajomości technik walki kieruje się w stosunku do innych szczerym uczuciem, empatią i sercem. Nika dobrze zrobiła, bo nie ma sensu iść dalej przez życie z kimś, kto w życiu będzie dostrzegał jedynie swoje problemy, racje i potrzeby. Bardzo miło mi się czytało utwór, który porusza ważne i ponadczasowe dla życia prawdy życiowe. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • jjzielezinski
      Nie mam ambicji

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      @viola arvensis Violu, lubię takie wiersze. Proste, szczere i bez udawania. Podoba mi się ten luz i szczerość. Jednocześnie wiersz nie brzmi to jak moralizowanie, tylko jak zwykła rozmowa z Przyjacielem przy kawie. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • jjzielezinski
      Bez poruszenia

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      @karenka Przepiękny, rymowany wiersz Karenko... Po przeczytaniu przypomina, że bez empatii i wrażliwości trudno zrozumieć drugiego człowieka. Jest krótki, ale zostawia sporo do przemyślenia. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • jjzielezinski
      Mały Książę

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      @karenka Dziękuję za miły dla ucha i bardzo ładny komentarz. Po liceum zdawałem m.in. do Szkoły Orląt w Dęblinie, bo jak większość chłopaków chciałem zostać pilotem. Niestety, niektóre z wyników badań lekarskich przekreśliły moje marzenia. Mimo to, te marzenia mam gdzieś schowane w głębi swojej duszy i dlatego czasem w moich wierszach gdzieś tam delikatnie wybrzmiewają. Poza tym teraz, jak dobrze zauważyłaś Karenko, mam Żonę, którą bardzo kocham i własne gniazdo nad którym "latam"... zaś tutaj na portalu Przyjaciół takich m.in. jak Ty Karenko i to jest piękne... :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...