nielot

[Piotr_Jasiński]

jak klatka pancerne szkło dymione
podsuwa zwidy przed oczy
pozwala skrzydłom na skromny ruch
oniryczne ekstazy kastrują myśli lecz
nie myślę a czuję złudną rzeczywistość
doznania podnosząc do granic niespiesznie
powracam w kociokwik dawno poznany
szarych ścian i luster ze szczurzym odbiciem
odlecę jeszcze raz w zidentyfikowane szlaki
to meta nie finał

[Gość]

@Piotr_Jasiński

zlewa mi się, więc czytam tak (plus dwie korekty):


"nielot

jak klatka pancerne szkło
dymione podsuwa zwidy
pozwala skrzydłom na skromny ruch

oniryczne ekstazy kastrują myśli lecz
nie myślę a czuję złudną rzeczywistość
podnosząc doznania do granic

niespiesznie powracam
w dawno poznany kociokwik
szarych ścian i luster ze szczurzym odbiciem
odlecę jeszcze raz w zidentyfikowane szlaki

- to meta nie finał"

hm. przy takim "natłoku" rekwizytów warto dać czytelnikowi czas aby sobie je poobrazował, po to podział. tak myślę.

[teresa943]

@Piotr_Jasiński
zręcznie żonglujesz przerzutniami ... czytelnik może łapać oddech tak jak rozumie treść - szacunek!

Serdecznie pozdrawiam :)

[Mieczysław_Borys]

Melancholijny wiersz. Przyłączam się do teresa943. Pozdrawiam.

[Piotr_Jasiński]

@teresa943

Dziękuję za miłe słowa. Bardzo je lubię i dlatego staram się je wplatać w wersy :)

Pozdrawiam

[Piotr_Jasiński]

@oskari_valtteri

Podział ma tu rację bytu. Dzięki za podpowiedź :)

Pozdrawiam

[Piotr_Jasiński]

@marianna_ja
Wydaje mi się że nie załapuję. Niestety nie te lata u mnie już :(

Pozdrawiam

[Piotr_Jasiński]

@Mieczysław_Borys
Taki był zamysł. Żeby nie tylko przeczytać te parę słów.
Serdecznie dziekuję i pozdrawiam