Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

niełatwo być poetą
pośród zapatrzonych
w ziemię
brodzą w stojących wodach
znudzeni szarością

a zachwyt muzy szybuje ku niebu
zwielokrotniony szept rozpryskiwanych
ech na strunach wyobraźni gwiazd
emituje wrażliwość na piękno

słyszysz melodię całą duszą
i śpiewasz wersy tak po prostu
jak dziecko

2014-09-03
Opublikowano

@teresa943
Wybacz Krystyno, że znów zajmę się tylko przekazem wiersza a nie jego stroną techniczną (tym bardziej że nie wiem czy mam odpowiednie ku temu uprawnienia) - nie jest różowo z tą wrażliwością, daje człowiekowi po mordzie

Opublikowano

@teresa943

nie wydaje mi się, by było niełatwo
bo każdy nim jest po okruchu słowa
tylko mu słońce zaświeci
lub deszcz głowę w ramiona schowa

i jednemu do nieba oczy urywa
innemu szepty upycha za kołnierz
wyobraźnią słońc coś nuci pod nosem
mechanik, fryzjer czy bitny żołnierz

słyszą melodie duszy bramą
i wersy śpiewają, taka to sztuka
że każda dama, poezji też damą
liczy się ten, kto umie i słucha

Opublikowano

@Penelope_Coal
Piszesz
nie jest różowo z tą wrażliwością, daje człowiekowi po mordzie

No tak... choć być może nie zawsze "po mordzie" ale jakże często wrażliwych dotyka niezrozumienie szczególnie w środowisku "nie poetyckim". Jednak jeśli ktoś jest poetą "od środka", nie może nie pisać...on po prostu musi "wypuścić" to, co mu gra w duszy...

Dziękuję Penelope za czytanie i komentarz.
Serdecznie pozdrawiam - Krystyna.

Opublikowano

Witaj Krysiu :)

A ja tak od innej strony ciut.
Właśnie "nowy" nowoczesny świat
szkoli nie tylko mało wrażliwych ale nawet
szczepi alergię na wrażliwość i dociekliwość.
Zresztą, przy pewnej prędkości nie da się
zaglądać w szczegóły :) a patrzyć w niebo, w łąki i mgły
to już wcale.
Fajnie, ze jest jeszcze sporo zadumanych czasem, zasłuchanych
z nosem w chmurach :)

Serdecznie pozdrawiam Krysiu :)


Opublikowano

@Zbyszek_Dwa
No tak... wprawdzie nie o to mi chodziło ale skoro czytelnik coś wyczytał między wersami, to tym bardziej miło.

A wracając do losu poety... najczęściej jest nierozumiany przez najbliższych "niepoetyckich", bo ... nie narzeka, choć się nie przelewa, ale cieszy się tak po prostu z życia i jeszcze o tym pisze.

Dziękuję i ciepło pozdrawiam - Krysia.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Tadeo Na sen najlepsza melatonina Ale wyłączenie z dodatkiem wina  Więc po zażyciu mikstury  Mogą w pamięci być dziury  Już nie wiadomo czy MelatoNina?  
    • For my fellow Poets — Guardians of the word, carrying kindness and the light of learning across every friendly poetic front. ------- ///___\\\ ------- “Poetry in Arms”   I hear the calling voices “Let's use our pens like guns!” and so I stand among them in Poetry in Arms.   I was young scribe in silence, and felt what wounds remain, from those who write in verses and others write in plain.   In pages like in trenches, sharp words in fierce desire, ink loaded like gunpowder, “Survive the evil fire!”   Our legendary Poets, Cover us with your care, and offer honest counsel, from any face hater.   If you walking this way, Don’t lose your heart and mind, evil will pass away from poetry unkind.   Hey, evil owful hater! Carefully listen us: We’ll prove you — words are matter! — in Poetry in Arms.   We don't it for a glory, Nor any applause goal, But tell you all the story What still lives in our soul.   And when depression hits you, Can't hold your pen like sword, Let all your thinks will go to: Weapon is hide in word.   Despite life meet last hour — Our poems never burns And we will live in our — Poetry in Arms. ------- ///___\\\ -------  
    • @LessLove Jaka ładna piosenka:-) Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Leszczym Wciąż się zastanawiam, ale chyba jednak wstawię ;) - najwyżej mnie zjadą...  Dziękuję za komentarz i informację. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @piąteprzezdziesiąte Wszystko gra ;) :)  Dziękuję za polubienie i komentarz :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • Jesienne poranki pośród srebrzystej mgły Mroczne i kontrastowe umierają w bieli Na pradawnym drzewie liście w pomarańczy Opadają niczym my aż topią się w ziemi A deszcz jak łzy trawi oraz wyniszcza je Po obtoczeniu przez wiatr w brudzie I tak trwają aż po dzień zaduszny Nagle stają się ważne gdy on wypada Jak słońce dla ziemi czy dla niej kochany Na ich miejsce świeczka się ustawia I niczym latarnia na morzu Dla dusz kieruje w mroku Aż w końcu wita nas Marzanna Pokrywając wszystko chłodną bielą Nic już nie ma od rana Nie ma koloru tylko dusze wieją
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...