Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

W każdym człowieku drzemie bydlę. Pytanie tylko, czy i kiedy się budzi - ten pogląd przejąłem do Philipa Zimbardo, którego koledzy po fachu, inni socjolodzy, odsądzili od czci i wiary, po jego słynnym eksperymencie z więźniami i klawiszami. Nie mogli znieść myśli, że istota stworzona na obraz i podobieństwo, w głębi duszy jest potworem. Tak, jakby nie znali historii rodzaju ludzkiego, nie słyszeli o wojnach, rzeziach, inkwizycji, torturach, gułagach, holokauście i terrorystach wszelkiej maści. Jakby nie wiedzieli, że jeszcze na początku XX wieku w Chinach stosowano lingczi - karę śmierci przez ćwiartowanie skazanego żywcem. No dobra, o tym akurat mogą nie wiedzieć, ale godzą się na barbarzyństwo kary śmierci, a w krajach, gdzie została zniesiona, ich barbarzyńscy kolesie drą mordy o jej przywrócenie.
Każdy gatunek usiłuje kształtować potomstwo na swój strój. Na szczęście zwykle się to nie udaje. Gdyby się udawało, człowiek do dzisiaj siedziałby na drzewie. Nie wierzę w Boga barbarzyńców. Trudno Go sobie wyobrazić jako jaskiniowca, którego podobno stworzył. A przecież przykazanie Boskie mówi krótko: Nie zabijaj. Nie przewiduje wyjątków.
Zawsze o tym myślę, gdy przychodzi mi zajmować się sprawą jakiegoś paskudnego zabójstwa, jak to mówią - z niskich motywów, jakby można było założyć mord z motywów wysokich. Chociaż... Byli i są tacy, dla których ludzkie życie nie ma znaczenia wobec ich wiary w lepsze jutro na tym, lub na tamtym świecie.
Prowadzę teraz czynności operacyjne w sprawie zabójstwa kolekcjonera dzieł sztuki, numizmatyka i filatelisty, Michała Krajewskiego vel Kopytko. Zdążyłem już poznać życiorys, tryb życia i upodobania tego starego drania. Zapoznałem się ze zgromadzoną kolekcją obrazów, monet, znaczków pocztowych i starodruków. Prześledziłem kontakty osobowe i ostatnie transakcje. Ustaliłem, gdzie i w jakim towarzystwie w ostatnim czasie przebywał. Dotarłem do jego znajomych i innych kolekcjonerów. Sprawa nie wygląda najlepiej. Na razie żadnych tropów, żadnych podejrzanych. Czyli, że wszyscy są podejrzani. No ale brak wyraźnego motywu zabójstwa. Nikt nie wie, co zginęło z mieszkania Kopytki. Nikt, poza sprawcą. Chyba, że motywem była zwykła zemsta, i morderca niczego nie zrabował. A to byłoby twardy orzech do rozłupania, bo Kopytko właściwie nie miał przyjaciół. Nie to, że miał samych wrogów, ale kochany nie był. Jednak jutro wszystko może ulec zmianie: dostałem tajemniczy telefon i ktoś, mężczyzna, powiedział, że chce się spotkać w sprawie zabójstwa. Nie przedstawił się, powiedział tylko, że zadzwoni jutro i poda czas i miejsce. Na razie nikomu o tym nie mówiłem, bo mój pierdzielnięty szef, Tadek Kaziba, gotów postawić na nogi cały wydział. Zrobi wszystko, byle się dochrapać awansu, skunks. No to byle do jutra.
Mam nadzieję, bo mogę umrzeć w każdej chwili. Mój niehigieniczny tryb życia przyśpiesza te chwilę, wiem to. Ostatnio zepsuł mi się zegar ścienny. Zostawiłem go, bo wskazuje za pięć dwunastą. Patrzę na niego codziennie. Byle do jutra.

Opublikowano

Szóste z dziesięciu brzmi sensownie: Nie wolno ci mordować - http://wol.jw.org/pl/wol/d/r12/lp-p/1200004367?q=przykazania&p=par , natomiast w tłumaczeniu: Nie zabijaj brzmi absurdalnie i jest niewykonalne w tak kategorycznym brzmieniu. Dowodzi tego historia ludzkości, tworzona przez jakoby zwolenników przykazania w brzmieniu: Nie zabijaj.

Opublikowano

@pijaczyna_ok

Umyślnie nie kierowałem do Ciebie tego komentarza.

Z uwagi na innych czytelników naprowadzam, że:
Niczego i nikogo moim komentarzem nie usprawiedliwiam, a jedynie przedstawiam to, co odpowiada prawdzie.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Prawda? Różni mieli i mają swoje prawdy, dla których zabijali i są gotowi to robić. I mają od tego prawników, biegłych w piśmie, którzy usprawiedliwią każde świństwo w imię prawdy. Ślepa wiara jest niebezpieczna.
Opublikowano

@pijaczyna_ok

Prawdę piszę! Temu co piszesz w powyższym komentarzu nie przeczę! (Dowód: wide liczne moje zestroje)

W dniu 07.12.2014 r. o 14:50 po raz pierwszy zauważyłem, że administrator (lub jego moderatorzy) po raz kolejny bezpodstawnie ograniczyli moją wolność słowa, wyrażanego również w tym serwisie. Oto komunikat, który ukazuje się ilekroć usiłuję zamieścić w serwisie www.poezja.org mniej czy bardziej artystyczną wypowiedź:

[color=red]Zostal nalozony ban na to konto.

Ban wygasa za 36693 sekund.

Wiadomosc od moderatora: to portal poetycki, a nie teologiczny

  • 1 rok później...
Opublikowano

Wciągnęło , ale łatwo jest osiągnąć taki efekt w krótkim tekście . Typowy karzeł prozaiczny. Na jednej..dwóch kartkach a3 dobrze sie czyta ale autor tego na 10 takich kartkach już by się wyłożył i dobrze o tym wie . Ja mam tak samo- więc bez urazy, bzy urazy ,bez z cukierni urazy . Ale nie mogę pochwalić tego poskręcanego karła, aspiracyjnego do miana" tekstu". Umówmy sie to jest nic. Na pewno masz pisarza którego szanujesz. Zestaw ten tekst z jego pracą i poczuj się jak nikt.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Wiechu J. K. Próbujmy bracia nieustająco, Pięknego dnia!
    • @Berenika97 @Rafael Marius @Jacek_Suchowicz   Za mistrzem...   Fraszki to wszystko, cokolwiek myślimy, Fraszki to wszystko, cokolwiek czynimy; Nie masz na świecie żadnej pewnej rzeczy, Prózno tu człowiek ma co mieć na pieczy. Zacność, uroda, moc, pieniądze, sława, Wszytko to minie jako polna trawa; Naśmiawszy się nam i naszym porządkom, Wemkną nas w mieszek, jako czynią łątkom.    Dziękuję. 
    • nie pamiętam, kiedy to się zaczęło. czy wtedy, gdy furtka zgrzytnęła w środku nocy, jakby ktoś szukał wejścia nie na posesję, ale do mojego ciała. czy wtedy, gdy znalazłem pod wycieraczką zardzewiały gwóźdź, wygięty na końcach, gotowy wbić się w dłoń, w serce, w sen, jakby już wiedział, gdzie trafić. a może wcześniej. gdy jego córeczka biegała po ogrodzie i krzyczała do pustego powietrza: - nie ruszaj mamy. - nie ruszaj mamy. jakby ktoś stał tuż obok, dokładnie tam, gdzie nic nie powinno stać. robert był idealny. punktualny. pomocny. uśmiech miał gładki jak szkło polerowane w laboratorium cieni, tak czyste, że nie zostawiało odbicia. ale oczy… gdy w nie patrzyłem, zimno zaczynało się we mnie poruszać, powoli, jakby znało drogę. w źrenicach coś było - nie ciało, raczej miejsce po nim. głód bez kształtu, po czymś, co już zjadło swoje imię i nauczyło się patrzeć dalej. jego cień czasem nie nadążał. spóźniony o ułamek sekundy, jakby musiał się zastanowić, czy jeszcze chce za nim iść. kiedy mówił, odbicie w szybie nie otwierało ust. jakby coś z jego wnętrza słuchało osobno. pierwsze ciało we wrześniu. drugie w październiku. trzecie w grudniu, tuż przed świętami. kolejne w marcu. zawsze młotkiem. zawsze kobiety. zawsze noc. ostatnia, trzynaście lat. media pisały o „fryzjerze”. o tym, że wkładał im włosy w dłonie, jakby chciał, żeby coś jeszcze miały przy sobie po śmierci. ja wiedziałem wcześniej. widziałem go nocą z czarną torbą, spokojnego, jakby wracał z miejsca, gdzie wszystko było już załatwione. zacząłem dziennik. czasem kartki były ciepłe. jak skóra po czyimś dotyku. znały mój charakter pisma, zanim nauczyłem się go pisać. atrament pachniał metalem, zanim dotknąłem pióra. każdy krok. każdy oddech. każdy cień. śniłem o nim. za niego. czułem chłód żelaza, puls dłoni tuż przed śmiercią, serce drugiej osoby sekundę przed tym, jak świat przestaje się do niej odzywać. czasem nie wiedziałem, czy zapisuję, czy tylko pozwalam, żeby przechodziło przeze mnie. wysłałem anonim do policji. zdjęcia. cisza, która nie miała końca, tylko głębokość. potem list. w środku zdjęcie mojej córki. jej twarz - zamarznięta w półuśmiechu, jakby ktoś kazał jej nie oddychać. na odwrocie odcisk błotnistego buta. ciężki. pewny. tej nocy córka nie spała. chodziłem, zapalałem i gasiłem światła, sprawdzałem zamki, jakby dom mógł się jeszcze obronić. - tato? jej oczy patrzyły jak okna do innego czasu, takiego, który już się wydarzył, ale jeszcze nie dotarł. - tato… czy to, co patrzy przez twoje oczy, też śni? poszedłem do roberta. drzwi otwarte. on w kapciach. dziecko przy nodze. kolęda w tle. jabłka z goździkami. zapach, który powinien być bezpieczny. - potrzebujesz czegoś? zapytał. - nie. tylko… porozmawiać. uśmiechnął się. nachylił, jakby mówił nie do mnie, tylko do mojego odbicia: - trudno jest być tylko niewinnym, prawda? zamknął drzwi. zbyt cicho. zbyt dokładnie. jakby zamykał nie dom, ale proces. od tej nocy nie śpię. palę, bo dym zagłusza coś słodko-mdłego, jak gnijące jedzenie w ustach, jak obietnica, która już się psuje. czasem czuję coś obcego na dłoniach, jakby pamiętały pracę, której nie wykonałem - jeszcze. w szafie młotek. obok różowy bucik. nie od mojej córki. nie od nikogo, kogo znam. w dzienniku zapiski, które nie są moje: „nie krzyczała.” „skóra pod paznokciem.” „kolor włosów: ciemny blond. zbyt młoda.” litery są równe. spokojne. jakby pisane bez pośpiechu. pod poduszką pukiel włosów. idealny. zimny. jakby jeszcze o czymś pamiętał.   nie córki. nie wiem czyj. w nocy śniłem, że śpię. we śnie śniłem, że wstaję. obudziłem się w łazience. nóż do tapet w ręce. lustro zaparowane. ktoś narysował na nim odwróconą trójkę. znak, który wyglądał, jakby zawsze tam był, tylko czekał, aż zacznę patrzeć. coś drgnęło za mną. - tato? córka stała w drzwiach. czerwone plamy na jej palcach pulsowały, jakby nie były plamami, tylko miejscami, przez które coś oddycha. jej spojrzenie było spokojne. rozumiała więcej, niż powinna. - nie wychodź,  szepnęła. rano młotek w kieszeni. zardzewiały. ciepły. jakby oddychał wspomnieniami poprzednich nocy. trzymałem go jakby był mój od zawsze, pamięta mnie dłużej, niż ja pamiętam siebie. na ścianie nowe lustro. odbicie nie moje. przechodzę obok. moje oczy patrzą na mnie, jakby znały coś, czego ja jeszcze nie wiem. moją przyszłość. czuję już. coś we mnie patrzy przeze mnie. coś śni przez moje dłonie, przez moje ciało, przez moje dziecko. coś, co nie jest tylko innym. coś, co jest mną, zanim ja sam będę. coś, co ma więcej wspomnień z przyszłości niż ja z przeszłości.                
    • mam życiorys spisany na kolanie popruty profil z facebooka mechanizm iluzji i zaprzeczeń opancerzony wokół dendrytów mam gumę turbo i młodość za sobą   schowałem niewypowiedziane w równaniach bez reszty drobne nieścisłości zaliczone zostaną w błąd pomiaru   czarne poranki gdy nic nie trzeba chcieć czyste życie hemoglobiną wypełnia krew   podmiot nie jest dany podmiot stwarza się   patrzy na mnie kriszna w kołysce w całej osobie liczby pojedynczej tuż przed podziałem przed brakiem zanim rachunek zdań nazwie pierwszą rzecz    
    • Alana za siksą wąski sazan. Ala
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...