Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kolejne haiku z łabędziem w tle
może dlatego je tak lubię, że są moim negatywem?...właściwie to ja jestem ich negatywem
śnieżna biel piękna contra smolista czerń brzydoty heh :o)

Opublikowano

To zależy od tego p. Jacku, według jakiego kryterium podzielimy rok na pory. Zima zaczyna się pod koniec grudnia, a okolice, w których mieszkam już drugi raz zasypało dokładnie na biało. pozdrawiam - lef-brrr-ski

Opublikowano

jesiennym niebem
suną kluczem łabędzie
i śnieżne chmury

Jak obiecałem-komentarz w stylu jaki prezentuje wielu, to tylko prowokacyjny zabieg. Ale sam pan go sprowokował.
jesiennym niebem--oczywiście rozumiem , ze jesienne to kigo--tu wymuszone i nic nie wnoszące.
suną kluczem łabedzie-- kluczem tak zwrot oklepany, że............ to chyba cos wyżej pownino być niz podstawówka.
i śnieżne chmury--to już interpretacja pańska-- chyba , że ten śnieg pada z nich , ale wcześniej nic o nim. A jesli nie pada to skąd wiadomo , że śnieżne. Wszak równie dobrze mogą być deszowe czy gradowe. Albo deszczowo śniegowe. Uważam , że tu chciał pan pokazać wyższość nad..... i cóz nie powiem co wyszło.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Ot i dostało mi się po nosie, choć go wcale nie zadzieram. Akceptuję Pańskie uwagi z wyjątkiem tej o pokazywaniu wyższości. Pańska analiza ukazuje popełnione błędy - dzięki. Natomiast jeśli idzie o moje intencje, zapewniam, że jest pan w błędzie. Niejednokrotnie zaznaczyłem w moich komentarzach, że nie jestem ekspertem (pierwsze próby haiku popełniłem w maju br., po "odkryciu" tej dziedziny twórczości w niniejszym przybytku) i nie próbuję nawet oceniać twórczości innych - jest to skądinąd moją sygnaturką. Wyrażam tylko i wyłącznie moje osobiste odczucia i opinie, a jedyną motywacją jest chęć zabrania głosu w dyskusji, uzyskania opinii o moich tworach i - ewentualnie - podzielenia się posiadanymi informacjami.
Dzięki jeszcze raz za rozbiór, pozdrawiam - Lefski

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • @Poezja to życie, dziękuję :)
    • @Alicja_Wysocka dziękuję...
    • @Poet Ka Ciekawa zabawa skojarzeniami. Przez Twój wiersz aż sprawdziłam, o co chodziło w tym filmowym 'Lśnieniu'. Pozdrawiam!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...