Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kiedy wokół już zapadnie smętny zmierzch
ćmy odnajdą zapomnienie w ogniu świecy
i niczego już nie trzeba będzie strzec
patrząc w ciemność, odwróciwszy się na plecy

popękany od banałów kącik ust
my wplątani w ciepło kołdry i tęsknotę
w gorzkich gestach gdzieś pozostał sztuczny luz
ciszą wzrasta nasz zwycięsko-dumny totem

w smutny całun namiętności zwija noc
niepamięci przesłonięty szczelnym cieniem
pod powieką jakiś okruch, śpiewa kos
burza z błyskiem dawno przeszła w deszczu drżenie

Opublikowano

@Jacek_Suchowicz

Jacku
Bardzo Ci dziękuję za komentarz.
Ciekawa jestem Twojej propozycji zachowania rymów męskich ( bez jakiś specjalnych zmian w treści).
Jak znajdziesz chwilkę to może wprowadzisz jakieś ożywczo-gramatyczne zmiany w moim burzowym wierszyku. Będę wdzięczna.
Pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Lilko w tej sytuacji proszę bardzo: chcesz - masz
tak to np widzę:

kiedy wokół już zapadnie smętny zmierzch
ćmy odnajdą zapomnienie w ogniu świecy
i niczego już nie trzeba będzie strzec
patrząc w ciemność, odwróciwszy się na plecy

aż popękał od banałów kącik ust
choć splątani ciepłem kołdry i tęsknotą
w gorzkich gestach gdzieś pozostał sztuczny luz
ciszą wzrasta nasz zwycięsko-dumny totem

w smutny całun namiętności zwija noc
niepamięci przesłonięty szczelnym cieniem
pod powieką jakiś okruch śpiewa kos
burza z błyskiem dawno przeszła w deszczu drżenie

pozdrawiam Jacek
Opublikowano

@Jacek_Suchowicz

Bardzo dziękuję Jacku!
Teraz wydaje się znacznie poprawniej gramatycznie i bez zmienionego sensu.
Właśnie między innymi po to są fora poetyckie, żeby się uczyć, poprawiać i komentować ( zwłaszcza na życzenie)
Pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

@Jacek_Suchowicz

Bardzo dziękuję Jacku!
Teraz wydaje się znacznie poprawniej gramatycznie i bez zmienionego sensu.
Właśnie między innymi po to są fora poetyckie, żeby się uczyć, poprawiać i komentować ( zwłaszcza na życzenie)
Pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

@cezary_dacyszyn

Dziękuje Cezary.
Dawno nie czytałam tak miłej recenzji. Może dlatego, że jak sam zauważyłeś ( nietrudno nie zauważyć..) że na tym ospałym forum, od dawna prawie nikomu nie chce się już czytać, a co dopiero komentować.
Pozdrawiam wieczornie
PS. Nie mogłeś mnie widzieć, bo ja nosa nie wyściubiam z domu, tylko usiłuję pisać wiersze)))0

  • 4 lata później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @FaLcorN   Nikt nie wie. Ci, co twierdzą że wiedzą najbardziej się mylą. Właśnie dlatego warto płynąć.   Serdecznie pozdrawiam. 
    • @Leszczym   "Ukraść złorzeczącemu światu piękne chwile" - cały wiersz w jednym wersie. Reszta to dowody rzeczowe szczęścia. Warszawa pod neonami, flamaster, może miłość, może coś mniej patetycznego. Podoba mi się ta obrona prawa do zwykłości. Lubię to pozorne zgorszenie, które w istocie jest manifestem wolności.
    • @KOBIETA   dziękuję Czarek za wszystkie serduszka:) nie chce mi się chodzić po wszystkich wierszykach niemądrych;) pozdrawiam Ciebie serdecznie:)  @andrew   zawsze :) a wczoraj…byłam zmęczona po 12 h pracy:( dziękuję! 
    • @vioara stelelor Nie widzę tu metapoezji, ale wyznanie niewystarczalności wobec jednej konkretnej osoby. Podmiot - poeta - uznaje, że cokolwiek by nie napisał, nie zrobi na adresacie takiego wrażenia, jakie miał w zamierzeniu. W trzech ostatnich utworach Autora dostrzegam jedną oś (wciąż zbieram się do napisania paru słów do "Uwolnienia", ale to...  skomplikowane). Kojarzę bohatera Twoich wierszy w stanie permanentnej projekcji i idealizacji. Od "Uwolnienia", przez "exegi monumentum" do tutejszego "coś poszło nie tak" coś uległo zmianie. Peel dokonuje ekspozycji własnej niepewności, obaw, niemocy. Nareszcie.   Dla podmiotu mam pewną sugestię. Nie tylko twórca staje się pomnikiem w napisanym wierszu. Jego adresat, inspiracja... również. Paradoksalnie im piękniej poeta o kimś pisze, im wyżej go stawia, tym bardziej umieszcza go poza granice osiągalności.   "Pióro czy serce?" - absolutnie źle postawione pytanie. Jedno i drugie jest integralną częścią podmiotu.
    • @Alicja_Wysocka   To jeden z tych wierszy, które czyta się i czuje, że podglądamy coś bardzo prywatnego - ale autor pozwala. "Mysza dziura", ławka, czereśnia - świat zredukowany do rozmiaru dwojga ludzi. To wiersz-rozmowa, wiersz-wyznanie. "Ze mną się nie pogubisz :)"  - wers w  środku tekstu - rozbrajający, ludzki.   A zakończenie o imieniu, które "już dawno mieszkało" -to przecież cała historia miłości w jednym zdaniu. Nie trzeba więcej. "Resztę dopisze wiatr" -  doskonała fraza. Cała filozofia niedopowiedzenia.  Piękny! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...