Moje awatary

[gabrysia_cabaj]

Piszę, ponieważ nie mam z kim rozmawiać.*


Przedtem nigdy nie byłam sama; mieszkało
we mnie wiele różnych osób, raczej w symbiozie,
jak w dużej izbie, która tętni życiem:
od gotowania, sprzątania, od spraw niezwłocznych,
przyjmująca gości, buchalterka, radosna dziewczynka,
kierowniczka planu, trzpiotka.

Mam dalej wymieniać? Kobieta w związku
i kobieta wolna: jedna z nich pokorna,  inna skrzypiąca
na każdym kroku - deska w podłodze starej kuchni.

Nie wiem, jak to się stało, że zaczęły opuszczać dom -
wychodziły, wygłaszając swoje kwestie; wtedy już miały
imiona, kolor oczu, wiek, wzrost.
Pewnie chciałam je poznać na wyciągnięcie ręki.

[Daisy umarła od tych spacerów przy Księżycu.
Didi poleciała
na zachód - teraz nic o niej nie wiadomo.
Jasnowłosa Basia dostała w nawiasach
za kosmiczne lawirowanie odłamkami luster.
Najbardziej żal mi tej małej z balonikiem,
w niebieskiej sukience -
po cichu płakałam, kiedy śpiewając tańczyła w biegu].

Potem syndrom opuszczonego gniazda, tak?
Łóżko i fotel.
Nagła bezbronność odsłoniętej piersi,
dłonie, z którymi nie wiadomo co robić, co robić.
I do czego to doszło?
Już nie można udawać, łudzić się - koniec zabawy;
koniec balu, panno Lalu.

Dramaturgia wieczorów i nocy,
gdy powstają żenujące pomysły na wiersz,
albo żeby rano wreszcie wziąć sobie wolne,
tak od serca,
które głucho obija się o ściany.




*Laura Calvados


.

[bazyl_prost]

@gabrysia_cabaj
nie podoba mi sie to o Basi, lekka przesada kierująca statek w złą stronę

[gabrysia_cabaj]

Basia to jedna ze mnie - chciałam być nią, ale niestety, bazyl

pozdr.
G.

[itd_itp]

prosty, sensowny, pochwalam; choć zgodzę się z Bazylem, że ta część
w nawiasie trochę odbiega od reszty wiersza, czyli tego, co przyziemne,
rzeczowe i dlatego dobre

[gabrysia_cabaj]

Tłukę lustro na odłamki spojrzeń i wyrzucam w przestrzeń!
Wirująca kawałkami z pewnością, że każdy z nich ma drugą stronę
- oto jestem - mówiła basia

itp itp
pozdr.
G.

[bazyl_prost]

@gabrysia_cabaj
nie wiesz co to język wodnika, pokutujesz siłę swojego Boga

[Wanda_Szczypiorska]

Rzadko Gabrysiu komentuje Twoje wiersze, są tak osobiste i prawdziwe, że wydaje się, łatwo je uszkodzić jakimkolwiek nietrafionym slowem. Mogę tylko powiedzieć, że tego co piszesz inaczej napisać nie można, tylko tak, naturalnie i cicho. Szeptem.

[Cecherz]

Dobre. Smutne poruszające motto i mocna pointa.

Basia w nawiasach skojarzyła mi się z pierdlem i jakoś tak niepoetycko, no ale to może wina uwag innych, które przeczytałem.

[Nata_Kruk]

Prozowato, ale dobrze się czyta, jest ciekawie.
Za myślnik przed "deska", wstawiłabym, jak, poza tym, podoba mi się.
dobra puenta.
Pozdrawiam.

[gabrysia_cabaj]

@Wanda_Szczypiorska
Kocham Cię, Wando, jak i ludzi, którzy kiedykolwiek byli dla mnie dobrzy...

[gabrysia_cabaj]

@Cecherz
Tak jest w istocie rzeczy - siedzi w pierdlu za malwersacje z funduszy UE, za spełnianie marzeń

pozdr.
G.

[gabrysia_cabaj]

@Nata_Kruk
dzięki za uwagi, ale chyba zostawię jak jest
pozdr.
G.

[Jacek_Aleksander_Mateusz_SOJAN]

pięknie napisany wiersz, z głęboką refleksją nad własną tożsamością...bo istotnie, człowiek to byt dynamiczny, zmienny...a skoro tak, ten dom czy ja zamieszkają pewnie nowe postaci z jakże ciekawą osobowością!
gratuluję!
podoba się, bardzo!

[gabrysia_cabaj]

Witaj, Jacku Sojan - rozumiesz, a ja...no właśnie: gdy pewne sprawy zrozumiałam, zaczęłam pisać, mówić, nawet myśleć w pierwszej osobie i teraz to mnie cieszy, że jestem ja, taka prosta ja, spokojna ja. Ja też podzielam Twoje zdanie, że to wszystko może kiedyś ulec zmianie:)
Dziękuję
pozdr.

[Mirosław_Zapała]

(W Gotham podobno nie ma roboty.
Mam nadzieję, że Batman znów wróci do mnie,
pod tęsknotę kołdry wyśnioną,
ponownie przyjże się mu z boku,
lecz, myślę że zrobi na mnie inne wrażenie niż wtedy.
Inne wrażenie niż sprzed lat).

Wróżek też już nie ma i Piotruś dawno uciekł z Nibylandii.