Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Rozlewisko Biebrzy
perliste blaski słońca
bezczelna żółcień kwiatów
nowe istnienia
oddech wiatru szybszego niż łzy
wreszcie ty - drżąca nadzieja


Wiem, że gniot, wiem, że nie ta pora roku, ale czytając " W Białymstoku" M_Patrioty napadły mnie wspomnienia, bo kiedyś tam pomieszkiwałam i nie mogłam się opanować. :))))

Opublikowano

@sun
A żyj poeto tą nadzieją, życie jest zbyt krótkie ,by nie marzyć, nie śnić o lepszym nadchodzącym dniu!
Pozdrawiam!

PS
A M_Patriota, zauroczył mnie swoją Małą Ojczyzną!
Mieszkam na pomorzu- więc zachwyt uzasadniony!

Opublikowano

Nie powinno się niczego co pisane z duszy nazywać tzw gniotem. Ludzie, którzy używają tego słowa są gorsi od niego. Okolice Białegostoku znam:-)
To jest dobry temat na wiersz. Pozbyłbym się Biebrzy, gdyż zdradza miejsce, a w tytule okolice są określone. Można nieco rozwinąć, poprzestawiać słowa i będzie fajna miniaturka.
Nigdy nie określaj niczego gniotem ( może oprócz psich odchodów )dlatego, że nadużywający tego określenia lepsi od niego nie są. Jak na początek jest ok a czytałem różne bzdury na różnych portalach. Uszy do góry i do roboty:-)
Pozdrawiam

Opublikowano

Wiersz co prawda krótki, ale wyraża jakieś zamyślenie, tęsknotę do czegoś ze wspomnień...
Jestem zadania, jak Devil_de_la_Muerte_ w sprawie tych tzw. "gniotów". Gniotów nie ma.
Każdy-[a] pisze tak jak przychodzi na myśl w danej chwili i jak serce dyktuje.
A poza tym serdecznie dziękuje za miłe, sentymentalne i serdeczne wspomnienie mnie z wiersza: "W Białymstoku".
Wspominając, iż kiedyś pomieszkiwałaś na Podlasiu, zatem gdy przez mój wiersz odrodziły się wspomnienia,
a mam nadzieję, że miłe, zatem np. na wiosnę zapraszam do odwiedzin Białegostoku i okolic.
Nie wiem ile lat upłynęło od Twego pomieszkiwania w Białymstoku, czy w jego okolicach czyli na Podlasiu.
Ale jak ponownie odwiedzisz Białystok, to będziesz wielce sympatycznie wzruszona, iż miasto tak się remontuje
i buduje drogi że wygląda jak w Ameryce. Pięnie i niesamowite wrażenie nawet dla mnie, mimo często bywam.
Serdecznie pozdrawiam. Mietko Podlasiak

Opublikowano

@aluna
Serdecznie dziękuję za zatrzymanie i komentarz. Pewnie, że życie jest krótkie, więc jak się nie żyje dzisiaj tylko marzeniami o jutrze, to dzisiaj przecieka przez palce, a to jutro nigdy nie nadchodzi. W związku z tym nie żyje się ani dzisiaj, ani jutro. Uffff.. wybrnęłam. Pozdrawiam :-D

@ Beata Banaszuk
Mam tam całkiem sporo znajomych, ale daleko mi do nich . Dziękuję za czytanie, pozdrawiam  .
@e-m-e-m
Toż to o cudnej przyrodzie, nie o mieście! Pozdrawiam wszystkich z miasta. Dziękuję za zajrzenie i sympatyczne słowa. :)

@Devil_de_la_Muerte
Biebrzy nie mogę się pozbyć, za skarby świata! Musiałam ją uhonorować, bo nie została Rzeką Roku, choć uważam, że powinna. Mam trochę żal do Podlasiaków, że za słabo głosowali. Czy Ty głosowałeś????? Odnośnie gniota – toż ja tylko skromna jestem Diabełku  A tak na serio, to wolę mieć dystans i przymrużone oko do tego, co tu wypisuję :D . Wersja sprzed ok. 10 lat była za długa, naiwna i nikt by tego nie chciał czytać, więc streściłam. Myślę, że pod chropowatą skórą diabła kryje się całkiem sympatyczna i wrażliwa osoba. Dzięki za czytanie, niech moc będzie z Tobą!

@cezary_dacyszyn
Witaj CD, nie chce mi się poprawiać, pewnie masz rację, że żółcień brzmi słabo, choć tego nie słyszę, pewnie mam za mało połączeń nerwowych. Merytorycznie jest poprawnie. Nie chce mi się kombinować, może samo przyjdzie? Dzięki za uwagę i czytanie. Pozdrawiam słonecznie :-D

@M_Patriota
Jak tak piszesz o Whitestoku, to później się nie dziw, że przywołujesz ckliwe wspomnienia!!!!! A te im dalsze, tym piękniejsze, zwłaszcza, że wiążą się z sympatycznymi, wspaniałymi ludźmi. Tam nauczyłam się pić herbatę z pigwowcem, a teraz pora na niego! Dziękuję za zaproszenie, trochę ze mnie powsinoga ( choć mam okropnie daleko), to nigdy nic nie wiadomo. Trzymam Cię za słowo! Dziękuję za czytanie i pozdrawiam. :D

Opublikowano

@sun
Przcież żłócień to lesmianowskie- bardzo sie podoba!
A co do wskazowek czytających - miło było poczytac pod wierszem!
sun - poczytaj o srodkach poetyckich, znajdziesz je wpisujac w wyszukiwarce, i czytaj wiersze świetnie piszacych a będzie super!
Pozdrawiam!
Hania

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

@Marek_Orzełowski

Jak PT Kolega wie pierwszym ostrzejszym kolorem wiosennym są odcienie żółtego od bladej złocistości, cytrynowej (w odróżnieniu od złota z większą domieszką miedzi) po bardziej wysycony w tonacji karotenowej, pomarańczowej. Bezczelna bo wychodzi z szarości pozimowej i krzyczy, ale to przecież widać. Fakt, że sięgnęłam do chemicznego określenia barwnika chyba nie jest aż tak dziwny? Nie wiem czego tu można nie rozumieć? Tu nie ma nic do myślenia. Nie zaskakuje mnie, że wierszyk komuś może się nie podobać, ale można to wyrazić w bardziej dowcipny, czy finezyjny sposób, a nie obcesowy.
Perlistych blasków słońca nie było w elementarzu Falskiego :)))
Dział"Poezja współczesna" to również dział dla początkujących, taka jest jego formuła i można to zauważyć jeśli się chce. Dziękuję za komentarz i pozdrawiam.
Ps Nie posługuję się obelgami, proszę wybaczyć, że nie spełniam tego oczekiwania.

Opublikowano

@sun
przykleję się do "bezczelna żółcień" - kaczeńce są urocze :)
szczególnie nad wodą... pod mostem... ach!
dzięki za natchnienie :)

bratnia dusza

nas tam nie było a może kiedyś
w te kaczeńce pod słońcem rozkwitłe
w życiu jak w baśni oboje wiemy
inżynier - piszesz wersy bez zbiorów
a mi się marzą obfite plony

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • MÓJ SZLOCH NAJ!


      Kochać cię to nie był trud
      Nie trzeba było silić się zbyt
      Kochać cię to nie był znój
      Ja piąłem się do twych ud
      A jemu zbyt szybko opadł mit 
      Och, mój ból, ból cud


      Wzięli cię na posterunek
      Nie pytałem, dlaczego, jak
      Nie wołałaś na ratunek
      Nie myślałem dlaczego tak
      Miał cię przez chwilę na wznak
      Och, mój o mój męki szlak


      Wszyscy chłopcy machają
      Próbujesz im w oko wpaść
      Wszyscy chłopcy wołają
      Chcesz czułą chwilę skraść
      Miał cię na liście "Na zaś"
      Och, mój deszczowy płaszcz?


      Kochać cię łatwo przyszło mi
      Lekko też odeszło w dal
      Kochając, byliśmy ciężcy, źli
      Serca były harde od dni
      Mieliśmy się przez parę chwil
      Och, mój ból, twardy jak stal

       


      (Opuszczanie zielonych rękawów)
      WRZESIEŃ, WRZESIEŃ, I CIĄGLE WRZESIEŃ


      Wojna w klęskę zmieniła się
      Traktat jest spisany krwią
      Lecz nie wpadłem im do rąk:
      Przekroczyłem linie swe


      Bardzo chcieli złapać mnie
      Lecz im zbiegłem i jak zbieg
      Żyję tu, w dzielnicy złej,
      Pod przykrywką szpieg


      Musiałem iść, całkiem sam
      I życie porzucić swe
      W szafie zbiór szkieletów mam,
      Lecz nigdy nie znajdziesz gdzie


      Snuję życia wątek, a w nim
      Tam fakt, a tu mit
      Kiedyś miałem imię lecz
      Nieważne to, poszło precz


      Nieważne to
      Nieważne co
      Ponieśliśmy zwycięstwo
      A akt spisano krwią
      Nie wpadłem do ich rąk
      Chodzę po linie Być


      Jest prawda, co ma żyć
      I ta, co ginie w mrok
      Nie wiem, w którą mam iść
      Lecz nieważne to


      Bo twój triumf miał
      Tak miażdżącą moc,
      Że niektórzy z nas
      Myślą, jak zachować choć


      Strzęp kronik o tym, jak
      Odbywamy marny byt swój;
      Beret, znoszony płaszcz
      Łyżkę nóż i stół


      Igrzyska i chleb
      W które gladiator gra
      Kamień, który rzeźbiarz tnie
      Pieśni ku chwale, niech trwa..


      Nasze prawo to wciąż
      Pokój, rozumie, że
      Chociaż strzela mąż
      Żona kule nosi mu


      I wszystko to w duszy mej
      Wyrazy, co obrazem są
      Słodkiej obojętności tej
      (Są tacy, co miłością ją zwą)


      Jej wysokości czczonej w krąg
      Niektórzy mówią na nią Los
      Lecz mieliśmy nazwy, co
      Ciut bardziej intymne są


      Nazwy te co wchodzą w głąb
      I tak prawdziwe są,
      Że dla mnie są krwią
      A dla cieby jak proch


      Nie potrzeba nam
      By uchowały się
      Jest prawda, co żywa jest
      Prawda, co żyje w nas...
      I ta, co umiera bez dram


      Nieważne, z kim
      Nieważne, czym
      Żyję życiem tym
      Które zostawiłem im


      Zabić wciąż jest wrogiem mi,
      I Nienawiść obcą też,
      Chciałem nauczyć się kochać je,
      Lecz całkiem nie wyszło mi


      Raz chciałeś mnie oddać im
      Lecz to nie dziwi mnie -
      Stajesz wciąż po stronie tych,
      Którymi gardzi serce twe


      Twoje serce było o tu
      Tu gdzie rój much masz
      To jest kuweta Twych ust
      A to twoja miska kłamstw


      Dobrze służysz im, wiem
      Lecz nie dziwi mnie to
      Oni to twoja krew
      A Ty - ich z kości kość


      Nieważne, gdzie
      Nieważne, że
      Serwujecie historii bieg
      W pasztecie faktów i kłamstw
      Do was należy świat
      Więc to nieważne i tak


      Nieważny klan
      Nieważny świat
      Żyję pełnią mych lat
      I pełnią każdego dnia
      Przez przestrzeń i czas
      Nie dam ich rozdzielić wam


      Moja kobieta sprzyja mi
      Me dzieci pójdą za mną w noc
      Ich groby bezpieczne są 

      Od horroru takich jak wy
      Od upiorów snów złych


      W głębiach pocałunków ich
      Korzeń mocno wbity mam
      Żyję wciąż pełnią dni
      Które zostawiłem wam


      Zostawiłem igrzyska o chleb
      W których nasz żołnierz grał
      Kamień, który grabarz tnie
      Piosenki, pisane na chwał..


      Lewo ponad prawem, zabawa trwa
      Pokój to wojna, wojna cały czas
      Chociaż strzelam ja
      Kule robi Diabeł w was


      Bo ważne, z kim
      Ważne Iść
      Żyć całym życiem swym
      I nie oddać go za nic
      Ani Berlin, ani Rzym, ani Krym


      Jak ty, co z Zabić zrobiłeś fach
      Chciałem go uczynić kompanem mym
      I nienawiść też, lecz tak chciał traf
      Że całkiem nie wyszło mi


      Raz przedstawiłeś mnie im
      Próbowałeś, bo wiem, że -
      Stajesz wciąż po stronie tych,
      Którymi gardzę.


      Je t'aime,
      L. Cohen


      PACTUS DIABOLICUS


      Znam cud przemienienia w wino wody stągw
      I obrócenia go w wodę znów, więc daj,
      Bym, zasiadłszy do twej uczty w tę noc,
      Wreszcie dostąpił Lucy in the Sky


      Stwórz pakt, gdzie będę mógł złożyć podpis swój
      Jestem wściekły i zmęczony wciąż
      Więc ześlij taki pakt, ten traktat, co na zawsze już
      Zwiąże kochanie me z miłością twą


      Pękł nowy wiek, więc ulica tańcem gra -
      Duszę zaprzedaliśmy, lecz jesteśmy wolni już
      Tylko jedno z nas było naprawdę - ja
      Tak mi przykro, lecz to nie ty, to Twój duch


      Nie powiedziałem słowa, odkąd odeszłaś w dal,
      Którego kłamca by nie powstydził się
      Nie mogę uwierzyć, że idą zakłócenia fal
      Byłaś mą ziemią, mym "przy zdrowych zmysłach jest"
      Byłaś Dedalem moich lat


      Pola wołają - pękł nowy wiek!
      Duszę zaprzedaliśmy, lecz jesteśmy wolni już
      Tylko jedno z nas było naprawdę - ja
      Ty to nie ty, tylko Twój duch


      Tylko jedno z nas było prawdziwe - to byłem ja


      Mówią, że, grzechotnik gorzko żałował za swój grzech
      Zrzucił łuski, by znaleźć, że w środku wciąż wąż jest...
      Ale narodzić się na nowo to w obskurność wejść
      Jad przenika samą ciała treść


      Stwórz pakt, gdzie będę mógł wreszcie złożyć podpis swój
      Jestem ciągle wściekły i zmęczony każdym dniem
      Więc ześlij taki pakt, ten traktat, co na zawsze już
      Przywiąże mnie do miłości Twej 


      Jestem zły i cały czas zmęczony
      Chciałbym, by był traktat albo pakt
      Między tym co ocalono
      Z naszej miłości, z wpisem do akt

      ───

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Półprawdy, miraże i lub inne pomyłki pamięci, Sytuacje, co naprawdę były, i sen, co żywy. Wszystko to jak koktajl na wieczór samotny, Co ma być reakcją na to, co było lub się nie zdarzyło.   Mitologia cała i zapach jej ciała, ale nie, to nie ona – To zapach żula, co w tramwaju chciał mnie wziąć w ramiona. Pomyłka się we wspomnienia wkrada: I to nie była impreza alkoholowa, tylko sala kinowa. Można se wkręcić różne historie, by ego podbudować, Można być generałem lub gwiazdą, ale... nie można Spać z każdą,   zbyt wielu się człowiek nie spodoba – Zbyt małe zasięgi, a i możliwości też. Zresztą, kto dojedzie na randkę na Guam? Ona nie poderwie każdego, a on nie prześpi się z każdą. Wiejski playboy ma najłatwiej – od obory do stajni, Mała kraina, to i większa spuścizna po nim zostanie.   Wielki świat nęci billboardami i sky line, Marzenia toną w pragnieniach bycia i przeżycia doświadczenia. Mnie urlop męczy, all inclusive nie jest radością, W podróży życie przestaje być celem, Złoty środek to pustka, masa też niewiele zmieni.      
    • Byle tylko spod tej blachy pozoru łatwości ,nie stawiała oporu intelektualnej po wszystkim zagwoztki , autorefleksji -ile mnie to kosztuje de facto.
    • @Poezja to życie minimalistyczny w słowach, a treściowo bogaty tekst!
    • @Leszek Piotr Laskowski pięknie napisane, sama prawda...
    • „Jedno życie to mało”   Zapomnianą dziś ścieżką życia i etyki, dla dobroci bez zysku, dla łez wypłakanych, lekkomyślności ciągle stojącej w przełyku, niespełnionych obietnic porozdawanych.   Wielkim wzrokiem dziecięcia, w miłości bez granic, i chciałbyś, i mógłbyś — jednak tak się nie stało, kiedy cały ten świat dzieckiem miewał cię za nic, bo wciąż było im mało, wciąż było za mało.   Te rodziców uwagi, rodziców przestrogi mijały zupełnie twego myślenia wątki. Dopiero gdy nadszedł gorzki czas ich utraty, w żałobie zbierałeś z ich rad już szczątki.   Tak męczyła cię myśl o przegraniu wszystkiego, aż z wiekiem w umyśle twym się przejaśniło i zrozumiałeś — iżby świat zrozumieć: — jedno życie — to po prostu za mało.   Leszek Piotr Laskowski  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...