części

[adam_bubak]

z cyklu: reedycje
____________________




tego roku umarł mój niechciany ojciec
i zapragnąłem przekreślić nadgarstki postrzępioną linią
(a wystarczyło podkreślić kilka słów wyszeptać)

można się przyzwyczaić do siebie
w dalekich bezsensownych podróżach do wietrznych krajów
i w równie bezsensownych lecz znacznie dłuższych powrotach

w wędrówkach do umieralni utkanej ze stęchłych tchnień
gdzie w przewlekłej bezsenności przewleczony przez nazbyt wyrazistą jawę
próbowałem wyobrazić sobie anioła u głowy tego prześwitującego człowieka
z którego nie potrafiłem już wycisnąć nawet odrobiny światła

i którego zostawiłem miękkim dłoniom obcych kobiet

[pierwsza]

no i skończyło się rano jest ranem pisze się ostatnie wiersze
błyszczącą ranę powroty do domu przez cmentarz zbyt ogromny
dla tych wszystkich śmierci (każda osobna najmniejsza)
rosnące w przycmentarnych fabryczkach
damy w futrach pachną pogrzebem i dzieciństwem
które można ponieść w każdej części

część pierwsza - głowa ślepe okno donikąd
prowadzące nogi ręce nikogo prowadzą przez ciało
otwarte aż po fałsz zmierzchu rozwidlony
język światła łopocący na zewnątrz pochód
kondukt skremowany lipcowym upałem
zbyt wielkim na tamto miasteczko (raz zabrała je rzeka)

zaczyna się święto nieodbyte podróże w niebyt nie zdarzają się
raz jeszcze przeszczepiam sobie chwilową samotność
zbyt wielką dla naszego ojca - raz
zabrała go ziemia - teraz już tylko moja

mogę wreszcie zadomowić się w sinym blasku
w niezawisłym śniegu mościć kreślić nowe kręgi i nazywać
i zapominać z całych sił po co
tu przylazłem

[druga]

to jest w słowach z podróży mojego ciała
zrodzonego z tego które już nie istnieje
i na obecność którego nie jestem
żadnym dowodem pomimo

wielu podobieństw w tobie
ciepłej i miękkiej z którą przemierzam
północne rubieże imperium rzymskiego (teraz tylko
bursztynowe kości i zapchany kibel) i w którą nie uwierzyłem
chociaż wkładałem palce głęboko i wielokrotnie

poruszałem aż stałaś się pacynką na mojej dłoni
na ciele ułomnym głuchym i ślepym
na wszelkie światło

*

to jest w słowach z podróży
przez krańce ciemnego imperium (Różewicz Dycki
i inne cmentarze) od dawna nie mojego pomimo

wielu podobieństw w kadrach
martwych za sprawą złego światła złej miłości
listopada którym głaszczę cię po twarzy
w nadmiernych stylizacjach na groteskową
białoczerń miesięcy i opustoszałych
grobów moich bliskich gdzie cię nie zawiodę

bo zapomnę tym i następnym
razem w tej i następnej części
bez możliwości poprawy

[trzecia]

och nic przecież nie wiem o śmierci
przesuwam wymarłym językiem po zębach
wielkiego wciąż nieumarłego miasta (kościoły najpiękniej rosną na zwłokach)
w wierszach z nieporadnych słów szeptów
rzeki co przeszła między nami

w wierszach jak trumna dla mojego niechcianego
ojca głuche bezstrune pudło w które złożę jego
oraz moją uległość gdyż nic nie wiem

o śmierci i tęsknię już tylko za sobą
kiedy przywołuję (trochę na stukot trochę na szelest)
moich dalekich zmarłych z zimna i nagości do których

wkrótce dorosnę bo przywołuję
moich zmarłych z najdalszego zimna
światła i spijać je będę nim zupełnie
zgaśnie


[czwarta]

ciągle prawię nieprawdy o śmierci tu na śniegu
lśniącym tak czystym i jasnym jakby
całym z blasku którego masz już pełne garście
ojcze gdy oddychać przestajesz pod okiem złego

syna w czułych rękach kobiet
wiedzących wszystko o naszym
umieraniu o naszych przemarzłych ciałach
składanych w głąb cienia grudnia odjętego
nocy nieboskłonu

pod kamienną płytę księżyca

niektóre z nich szepczą nam modlitwy jak zaklęcia
bo wciąż przybywa nocy chropowatej czerni
na niej jak dureń wyskrobałem napis
koniec a przecież

będzie jeszcze ciemniej

[piąta]

i oto zabrnęliśmy do domu
organista odgrywa zimowe przeboje
kwitną rozplątane dźwięki
oraz pojaśniałe twarze kobiet

one wiedzą wszystko o nas zwłaszcza
babcia Mila zaiste wszyscy przeszliśmy przez
jej dobre ręce (my z pięciu córek i syna) zaprawdę
jak pierwsza gwiazda jej dłonie a ona jak anioł

*

i oto mieliśmy grzebać zmarłych a grzebiemy w sobie
w uległej ziemi chowamy własne języki
niezdolni do głoszenia gorzkich pocałunków (jednak na nic
nam się zdałeś Judo?) wkładamy najciemniejsze słowa
w cierpliwe ciała kobiet

a one już wiedzą o nas wszystko szczególnie
babcia Mila zaiste wszyscy przeszli przez
jej dobre ręce sąsiedzi zaprawdę
jak ostatnia łódź jej dłonie a ona jak Charon

[pchła_szachrajka]

chyba zagadane (heh, aż trudno uwierzyć, że faceta stać na takie 'zmyślne' 'krawiectwo' ;) ),

mowię 'chyba' - bo brak mi cierpliwości na dlugodystansowe wczytywanie się, i niestety {ztegopowoda} nie ogarniam całości ,
ale - są wersy i frazy, które do mnie mruczą a ja chętnie, wzamian, czochram je za uszami
:)

[Krzysztof_Kurc]

Trzeba się poddać, dać ponieść bez rozbierania na drobne sensy i poszukiwania tego głównego. Później wrócić i chyba...zrobić znów to samo. Znam ten tekst, nie wiem tylko czy w takim wydaniu widziałem go wcześniej. Dobrze wiesz że umiesz używać słów.
Pozdrawiam Krzysiek

[andrzej_barycz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"Trzeba się poddać, dać ponieść bez rozbierania na drobne sensy i poszukiwania tego głównego"


Tak. Bo to dygresyjne, mantrowe czytadło, funeralna odyseja przez "ciemne imperium", naznaczona bezradnością :

"i oto mieliśmy grzebać zmarłych a grzebiemy w sobie"

Gdzieś tam na końcu drogi (tak jak na początku) czeka kobieta/ Kobieta (dłonie babci Mili), która sens nie tyle pozwala odnaleźć, ile go daje, tak jak życie. Męska "dorosłość", nie polega na zrozumieniu (to zarezerwowane jest dla kobiet - "wiedzą o nas wszysytko"), ale na wyzwalającej z lęków fizyczności, akceptacji i konsumpcji "daru". Jeżeli miałbym się (mimo wszystko) doszukać w wierszu jakiegoś prywatnego, "drobnego sensu", byłaby nim właśnie zagubiona w tekście, jego przedwczesna puenta :

"wkrótce dorosnę bo przywołuję
moich zmarłych z najdalszego zimna
światła i spijać je będę nim zupełnie
zgaśnie"

[Mariusz_Sukmanowski]

Zostałem przez "przewlekłej bezsenności przewleczony " grzbiet.
pozdr

[Sebek..._]

wow,
niezły kawał pisania, i pod względem ilości jak i jakości :)
naprawdę dobre, poza tym podobają mi się połączenia między strofami
dzielące tekst nieśmiało ale kategorycznie
przede wszystkim polepszając czytelność tekstu
zabieram i..
pozdrawiam

[Nata_Kruk]

To wiersz na więcej niż tylko jedno czytanie, długi, bardzo, może aż za bardzo...
to nie zarzut, jest, jaki jest... można "w nim chodzić" w tę i z powrotem...
Ten fragment szczególnie mi przypadł.!
(...)
"i oto mieliśmy grzebać zmarłych a grzebiemy w sobie
w uległej ziemi chowamy własne języki..."

Pozdrawiam.

[adam_bubak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

na pewno zagadane. i chyba nawet chciałem, żeby takie było ;)
oczywiście, że faceta stać, co miałoby nie być stać.
to kiedyś miało być krótkim cyklem, zatem ogarnianie nie jest w sumie konieczne.;)

one mruczą, ona je czochra, więc one mruczą, a ona je czochra..."perpetuum mobile"

dzięki
A.

[adam_bubak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

istota pozostała niezmienna, zmiany żadnej rewolucji nie przyniosły poza kilkoma synonimami, kilkoma ciachnięciami i drobnymi przesunięciami w interpunkcji, więc znasz ten tekst ;)
obecnie głównie używam takich słów jak: am za tatusia i nie jedz tego piasku ;)
dzięki
pozdrawiam
A.

[adam_bubak]

cdn w innym terminie ze względu na "nie jedz tego piasku" ;)