Do tak nieobecnej

[Liryczny_Łobuz]

Chociaż codziennych spraw
Oplata mnie gęstwina
I o Niej zapominam
To wcale nie zapominam

Bo tam - w drugim pokoju
Wciąż siedzi, z książką w dłoni
Obok drink, popielniczka
Kot się w pościeli wałkoni

Lecz przecież wiem - gdzieś jest
Nie z nami - bo jeszcze sama

Na policzkach róż
Na rzęsach tusz

Delikatna jak porcelana
Uśmiecha się i czeka

Moja Mama.

[Mariusz_Sukmanowski]

Powiem ,że bardzo sympatyczne w "spożyciu".
Opuściłbym "moja" ,bo to oczywistość.
pozdr

[Sylwester_Lasota]

mojej już nie ma,
to znaczy jest inaczej, wierzę :).
dziś zapaliłem na jej grobie znicz.

pozdrawiam i do poczytania :)

[al_meriusz]

mama puściła do ciebie oczko ;-)

[Liryczny_Łobuz]

Dziekuję wszystkim za przeczytanie - każdy taką stratę przeżywa inaczej. A poniewaz moja mama była osobą powszechnie tu znaną i lubianą - to prawie codziennie ktoś mi o niej przypomina. Ale cóż - takiej pustki niczym sie nie zapełni.

M.

[Jolanta_S.]

Marku,
jak zawsze spokojnie, ciepło, lirycznie...



nie mogłam się powstrzymać to było silniejsze
musiałam ślady teraz ścigają mnie myśli
może bez odpowiedzi zostawisz powyższe
domyślne metafory które wydam światu