o głębi zielonofiolkowopurpurowoczerwonego swetra

[Weronika Imago]

uszyłam sobie na maszynie do pisania
zielonofiolkowopurpurowoczerwony
sweter na zimę z akcentami błękitu

utkałam najcieńszą nitkę z poplątanych torów moich myśli
zawiązałam supełek
by zapamiętać ze nie można zapomnieć

zamyśliłam się
zdziwiłam
zatańczyłam

sensowny bezsens
bezsensowny sen
bez sensu brak sensu
brak bezsensu

[Michał_Zawadowski]

poplątane. jak rozumiem, całość sprowadza się do tytułu i ostatniej zwrotki, reszta nic nie wnosi.

pozdrawiam
mz

[maksymilian trader]

dwie pierwsze strofki zapowiadaly sie dosyc jadalnie (zeby nie powiedziec "smakowicie" ; takie kobiece "plotno"), jednak koncowka (2 ostatnie) mnie rozlozyla na lopatki:/ jakbys dalej pociagnela pedzlem w tym samym stylu co poczatek(dopelniajac kompozycje) zjadlbym ten wiersz i poprosil o dokladke:) tytul trzeba by bylo zmienic na jakis impresyjno-melancholijny.

pzdrwm MT

[czarna]

doskonale poprowadziłaś pierwsze trzy zwrotki [pierwsza-miodzio!]... zdecydowanie jednak padło zakończenie...może wystarczyłby jeden MOCNY wers?...pozdrawiam

[Jacek_P.]

Zgadzam się z Przedmówcami. Szkoda tego wiersza dla końcowego bezpuęcia. koniecznie wykombinuj coś innego. Jeszcze zastanawiam się nad słowem utkałam. Bo tka się płótno, a nitkę się przędzie. No, ale może tu, jako dowolność literacka...
Pozdrawiam kolorowo.
Ja.

[Weronika Imago]

fakt koncowa zwrotka nie pasuje i byla raczej owocem mojego wczorajszego nastroju, wiec poki nie uda mi sie wymyslec zakonczenia bardziej na miejscu, czytajac radze po prostu omijac ja:)
pozdr