wyprawa po horyzont

[Ewa_Krzywka]

od kiedy życie otwiera drzwi
horyzont poszerza się
budzi ludzką ciekawość wciąga

stanąć trudno na własnych nogach
huśta się podstawa
nie pochwycisz nieba ucieka

najpierw na czworakach łapiesz promienie
słodkie
na górze ochy i achy
kiedy już staniesz
prosto
zobaczysz
uśmiech pogryzie a dotyk zadrapie

ta przestrzeń co stoi otworem
to zarośla doły i góry
to klamki
wysoko schody bez poręczy
wiatr wciąż zmienny

kiedy dojdziesz do styku z niebem
winda w dół
działa












Copyright by Ewa Krzywka

[Ewa_Krzywka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

och!...

...pogryzione czy zadrapane?...)))))))

[Nata_Kruk]

Ewo, dla mnie zbyt rozwleczone, sorry.... mnie się tak czyta, wybacz cięcia.. :)
Słowo "działa", na samym końcu, jest zbędne, wg mnie.
Pozdrawiam.

kiedy życie otwiera drzwi
ciekawość wciąga

na czworakach łapiesz
słodkie promienie
gdy staniesz prosto
huśta się
nie pochwycisz nieba
ucieka

uśmiech pogryzie
dotyk zadrapie

przestrzeń
to zarośla
schody bez poręczy
wiatr zmienny

gdy jesteś na styku z niebem
winda w dół

[Ewa_Krzywka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wyprawa krótka nie jest... :)

Wciąga horyzont, gdy staniesz prosto nie huśta i jak przejść bez klamek...?)
Winda w dół jednak działa...bez zarzutu...

Bardzo dziękuję za wizytę i cięcie. Jest dobre...jednak pozostanę przy swoich obrazach.

Pozdrawiam serdecznie )