Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
Wydobyłem ten wiersz z notatnika pod wpływem wiersza Michała Krzywaka "oni"

Wieszają
Czy wiedzą po co tu przyszli
Pełni strachu wyczekują chwili
Uwierzyli że jestem winny
Bo on im powiedział
Uczył się pilnie mów Katona

Wieszają
Patrzę na oprawców
Brudna robota wykonana
Jacyś piekarze sprzątacze drobni kupcy
Ilu z nich żąda sprawiedliwości
Ilu krwawych igrzysk

Wieszają
Co powieszone niech wisi
Czekam z obojętnością
On już świętuje
W zaciszu
Ale gdy się obrócisz głupcze

Wieszają
Ceremonia dobiega końca
Rozpromienione twarze
Rozchodzą się
Wracają do codziennych zajęć
Obnosząc się z wymuszonym gniewem

Wiszę
Teraz wiem już wszystko
Jedna chwila decyduje o chwale i upadku
Stworzyli niebezpieczny precedens
Nie chcieliby być na moim miejscu
Naiwnie wierzą że zwyciężyli
30.09.2011
Opublikowano

Pisząc "co powieszone niech wisi" na myśli miałem to, że z chwilą wykonania wyroku mało kogo już obchodzi, czy delikwent rzeczywiście był winny. Wszyscy przechodzą nad tym do porządku dziennego.

Nie bardzo rozumiem, o co chodzi z tą ideologią. Czy mógłbyś wyjaśnić?

Proszę zresztą nie traktować słowa "wieszają" (w Rzymie to słowo znaczyło tyle, co "ukrzyżować, od tego krok do rzeczywistego jego znaczenia w tym tekście) i samej czynności wykonywania kary zbyt dosłownie.

Generalnie nie piszę takich tekstów, ale po wysłuchaniu pewnego pana z telewizji i pewnej pani komentującej go coś się we mnie zagotowało i tak powstał ten utwór.

Dziękuję za wizytę :)

Opublikowano

Nawet nie wiedziałem, że zostałem przywołany, a tutaj proszę... Jedyna drobna uwaga to dość niefortunne "puste oczy" i owa Czarna Msza (ja rozumiem, że metafora, no ale... Zresztą Czarna Msza odnosi się do wybranej subkultury, co zawęża przekaz i wprowadza troszeczkę w błąd). wiersz jak najbardziej aktualny

Przytoczę takie fragment:

"a potem łączą się w masy jak zwierzęta
w tłumie się nie myśli
tłum nie ponosi odpowiedzialności
w tłumie ukryjesz swoje niepowodzenia"

(nie wiem, czy dokładnie przytoczyłem)

Pozdrawiam

Opublikowano

Rzeczywiście, te puste oczy są dość niefortunne. Co do czarnej mszy, to.... słuchałem Black Celebration przy dokonywaniu poprawek i pewnie stąd się to wzięło... Zaraz się z tym coś zrobi.

Przeraża mnie myśl, że są wciąż ludzie, którzy wciąż uważają, że pan/pani z ekranu ma świętą rację. Naprawdę? Panowie Mroczkowie też występują na ekranie...

Również pozdrawiam :)

Opublikowano

Wiesz, Marto, ja również preferuję inną stylistykę (przejrzyj inne moje utwory, drugiego takiego jak ten tutaj nie ma). To dobrze, że te kosmetyczne zmiany ulepszyły utwór, z dobrych rad chętnie skorzystam.

Starałem się, żeby ten utwór, poruszając zasadniczo kwestię tłumu i agitatorów, nie był jednostronny w odbiorze. Sądząc po uwagach, chyba mi wyszło.

Dziękuję za miły komentarz, ciepło pozdrawiam :)

Opublikowano

Roklinie,
To jest jeden z Twoich lepszych wierszy. Przynajmniej w moim odczuciu. Może ze względu na temat. Psychologia tlumu jest ciekawym zjawiskiem. Zarówno w średniowieczu jak i współcześnie.
Przypomiała mi się ostatnia scena z "Pachnidła" Patricka Suskinda. I totalny amok i ogłupienie tłumu pod wpływem..tłumu.
Nieprzewidywalne reakcje...
Pozdrawiam serdecznie
Lilka

Opublikowano

Ha, stary, ale jary... :)

Nie ukrywam, że najbardziej lubię tworzyć jednak wiersze rymowane, pozwalają na więcej :) Cieszę się bardzo z powodu opinii.

Pomysł przyszedł mi do głowy, kiedy słuchałem pewnej pani, która upatruje sobie autorytetów w ludziach występujących w telewizji (nadal, niestety). I tak myślę sobie, ile naprawdę mamy w sobie siły, by móc oprzeć się społecznej presji. Dzisiaj przeraził mnie pan Piasecki (RMF), który stwierdził, że... uwaga... popularność sprawy małej Madzi jest zasługą widzów, którzy chcą to oglądać (a ja zawsze myślałem, że winny jest złodziej, a nie okradziony...) Ręce opadają.

Swoją drogą, zwróciłaś uwagę na ostatni wers trzeciej zwrotki? Mówi o tym, że agitator, uruchamiając machinę, która niszczy ludzi, stosuje broń obosieczną - i on może w końcu paść jej ofiarą. Zjedzą go dawni pomocnicy. Jesteśmy naprawdę bezradni wobec tej broni. Niewiele można zrobić, najlepiej chyba nie odpowiadać, by nie prowokować. Moje konkluzje są tu zresztą bardzo pobieżne, tekst sam chyba mówi więcej. Tak więc pozwolę zatrzymać się w tym miejscu.

Dziękuję raz jeszcze za dobre słowo, ciepło pozdrawiam :)

Opublikowano

Fouche manipulował i jednostkami, i tłumem, co pozwoliło mu uratować życie (głowy dało za to paru innych ludzi) - do takich jak on odnoszą się wersy "on już świętuje - w zaciszu".

Ten, który nawołuje, też jest durniem. Kiedyś ktoś zauważy: oho, ten najgłośniej krzyczy, pod sąd z nim! Trzeba kombinować...

Nie ma odpornych, są tylko ci, którzy mieli szczęście nie znaleźć się na placu boju albo też... patrz wers czwarty drugiej zwrotki... kogo tam brak? i dlaczego? Ha, to wiele wyjaśnia!

Dziękuję za pozytywną opinię, pozdrawiam :)


Opublikowano

Po każdej rewolucji wszystko wraca do dawnego porządku, tylko "do góry nogami". Dlatego wieszający stają się wieszanymi. Taki jest mechanizm każdej rewolucji.
Wiersz dobrze napisany w moim odczuciu, mimo że nie przepadam za takim stylem i tematyką. :)

Opublikowano

Również nie przepadam za tym stylem, tym niemniej myślę, że na jeden taki utwór mogłem sobie pozwolić.

Bodaj Danton powiedział: "w rewolucjach na końcu zostają tylko najwięksi łajdacy" czy jakoś tak. Dodać trza, że sam uczciwy też nie był... ale generalnie miał rację.

Wiersz zresztą dotyczy nie tyle rewolucji, ile rzeczywistości medialnej, w której człowieka bardzo łatwo ocenić i zniszczyć "bo nam się nie podoba". Prawdziwe pobudki działania takiej osoby zwykle pozostają w ukryciu, ale kogo to obchodzi, skoro można napluć, obić, zniszczyć itd.

http://www.youtube.com/watch?v=x1obCNdJWjc

I nic na to nie można poradzić, to działa jak kula śniegowa...

Dziękuję za "dobrze napisany", pozdrawiam :)

Opublikowano

Niestety, tak jest nie tylko w mediach. W ogóle łatwo człowieka zniszczyć intrygami i knowaniami, i tzw. mobbingiem. Tak było zawsze, ale dopiero od niedawna prawo zaczęło się tym interesować. I dobrze, że zaczęło.

Opublikowano

Ten zupełnie inaczej odbieram. Treść jak najbardziej do przyjęcia, dobre zakończenie.!
Wers z prcedensem "zagrymasił" mi odrobinkę.
Rozmumiem zabieg z powtórzeniem słowa "wieszają", jednak ujęłabym drugie i czwarte, sugeruję oczywiście i absolutnie niczego nie "żądam".. :)
Pozdrawiam Roklinie.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Tak w nawiązaniu do ciekawej dyskusji (i 7ego nieba nienawiści)
http://www.sadistic.pl/alan-watt-szok-i-trwogamasowe-procesy-manipulacj-vt105730.htm

Nie mam przekonania do teorii spiskowych. Jeśli takie procesy zachodzą to wątpię, by były one wynikiem świadomego przeliczania szans (takich geniuszy jak Fouche jest jednak niewielu). Wiele z tych spraw jest zapewne skutkiem uraz zawartych w podświadomości.
Wiele procesów, oczywiście, odbywa się poza świadomością rządzonych, ale chyba aż tak źle nie jest, a jakaś forma cenzury, cenzury prewencyjnej i poprawności politycznej istniała zawsze. I dotyczy zwykle ukrytych sił na arenie politycznej. Zresztą, kto nigdy nie naruszył przepisów, niech rzuci kamieniem.

Eee, wiesz co, chyba wolę wrócić do wesołych tematów, to jest dość przygnębiające...

Pozdrawiam :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



A czy przypadkiem wszelkie "publiczne przedstawienia", że tak to nazwę, nie są - za przeproszeniem - katowane aż do obrzydzenia przez "tych, którzy wiedzą"? Temu m. in. służy to powtórzenie. Również temu, by przypomnieć, że ludzie nie pozwolą zapomnieć o czymś takim.

"Niebezpieczny precedens" oznacza tyle, że kamień pociąga za sobą lawinę, jeden proces, jedna afera - następne. Pierwszy nie jest tu nigdy ostatnim.

"Ten zupełnie inaczej odbieram." - trochę nie rozumiem? chodzi o odniesienie do wiersza Michała, czy moich poprzednich?

Dziękuję za uwagę, pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • „Miotła”   Zamiatam i co? Zgarniam i co? Zbieram i co? Co cię to obchodzi? Mnie zwą panna Miotła.   Mieszkam w bloku A pod numerem siódemka. Dobrze mi tu. Nie chce zmian. Po co mi one? Jak mi dobrze, co?   Wybacz, ale idę sprzątać.   „Widelec”   Nabijam i wbijam. Lubię zaszaleć. Nie ważne czy łyżka czy widelec. Lubię bo ochotę mam.   Nic ci do tego, kochanie. Weź przestań o mnie gadać. Irytację wprowadza tylko. Zaburzenie powoduje.   Wybacz, ale mam randkę z panią Łyżką spód szóstki.   „Łyżka”   Spożywałam zupę, gdy oni znowu. Męczące dla mnie. Przynajmniej niedługo spotkam specjalnego. Zaprosił mnie na niezwykle ważną randkę.   Bo pierwsza. Jestem pewna, że czujesz ekscytację, co? Od dawna marzyłam o miłości. Wreszcie mi się to przydarzyło.   Wybacz, ale muszę wesprzeć moją przyjaciółkę Miotłę.   „Radio”   Ja podobno co? O co mnie oskarżasz? Ja niby zagłuszam spokój?! Dobre gadanie.   Ja z moją panną nic takiego nie robię. Zwykłe partnerskie przyjemności. To nie grzech przecież. Spójrz głębiej. Tu każdego sekretnie nienawidzi.   Wybacz, ale moja ukochana woła.   „Nóż”   Tak, jestem z Radiem. Wydaję mi się że od zeszłego roku. Oficjalnie. Jestem taka szczęśliwa.   Nie rozumiem jednego. Często się denerwuje. A potem sąsiadki mi mówią, że zazdroszczą. Nie rozumiem czego.   Wybacz, ale muszę zawołać męża na obiad.   „Talerz”   Toczę się cały czas. Nie wiem gdzie. Nie wiem po co. Nie interesuje mnie to zbytnio.   Ulegam chwili. To jasne. Lubię taki stan rzeczy. Toczę się cały czas.   Wybacz, ale mnie nie interesują sąsiedzkie sprawunki.   „Telefon”   Co ty ode mnie znów chcesz? Daj mi się wyspać? Gdzie ty chcesz dzwonisz? Na policję, powiadasz?   Na tego męża? A po jaką cholerę? To dobry pan. Zawsze mi się kłania.   Wybacz, ale nie będę donosił na przyjaciela.   „Książka”   Żyje tu od wielu lat. Lecz nigdy o czymś podobnym nie słyszałam. Boże, zmiłuj się nad nami. Boże, zmiłuj się nad nami.   A taki dobry pan z niego był. Żałuję, że umknęło mi to mojej uwadze. Boże, zmiłuj się nad nami. Boże, zmiłuj się nad nami.   Wybacz, ale wybierz się do telefonu. On będzie wiedział co robić.   „Powietrze w bloku”   Ja to wiem wszystko o wszystkich. Chcesz posłuchać? Nie? A szkoda, panie.   Mógłbym w nieskończoność. Młodość pani Miotełki. Jak Radio trafił do więzienia. No, dokładnie. Sam się dziwiłem. Bo taki dobry pan z niego jest.   Wybacz, ale wracam do obowiązków.   „Blok A”   Mówiłem. Ostrzegałem. A skończyło się jak zapowiadałem. Co się stało? Pozwól, że wyjaśnię.   Tragedia się stała. Mieszkanie Radia i Noża. Puste, lecz czerwone. Sama tragedia.   Wybacz, ale mnie zburzą. Nikt tu nie chce mieszkać.   „Stół”   Oglądałam z boku. Przykro mi było. Mieszkała tam moja siostra. Ale co poradzić? Idę dalej.   Moja codzienność. Oglądam telewizję. Robię dania. Witam męża.   Dziękuję, że jesteś.   „Krzesło”   Wróciłem się do domu po pracy. Całuje mnie czule żona. Kochamy się ponad życie. Nie opuszczę jej.   Siadam na kanapie. Biorę obiad ze sobą. Moja żona obok mnie. Zjadła już.   Dziękuję, że jesteś.   „Poduszka”   Pogodna. Radosna. Lekka. Na wietrze jestem.   Tęsknię za talerzem. Przez całą sytuację przestał się ze mną spotykać. Tęsknię za nim. Pogodziłam się.   Dziękuję, że byłeś ze mną przez ten cały czas.   „Blok B”   Brak najdroższego przyjaciela. Zburzyli go miesiąc temu. Był dla mnie jak brat. Przepraszam, że ci nic nie powiedziałem.   Stoję. Moi mieszkańcy są pogodzeni. Są szczęśliwi. Może ja też powinienem.   Dziękuję ci Bloku A.   „Blok D”   A czy ktoś pamięta Blok C? Widzę jak przez mgłę. Dobre rzeczy tam mieszkały. Szkoda, że nikt o nich nie pamięta.   Bieda panowała u nich. Ale i tak lepiej im się żyło. Byli po prostu szczęśliwi. Może to wynikało, że nie przejmowali się niczym niż tylko przetrwaniem.   Dziękuję, że ja miałem lepszy start. Żałuję, że nie miałem takich rzeczy.   Wybacz, ale muszę sobie to wszystko przemyśleć. Ty idź na grób Bloku A. Pozdrów go ode mnie.   „Stare mieszkanie i kotek”   Pozostawili. Czy czuję gorycz? Nie. Został ze mną ten biały kotek.   Dawał mi ciepło, dopóki nie zburzyli całego bloku. Udało mi się znaleźć inne. Ciepłe ognisko. Rodzinna miłość.   Dziękujemy za siebie.   „Kosz na śmieci”   Nóż do mnie chodziła. Miotła do mnie chodziła. Łyżka do mnie chod ziła. Karmili mnie ich zmartwieniami.   Ale czy ktoś mnie słuchał? Ze smutkiem przyznaje, że nie. Ale nie mam nic im za złe. Byli jedynymi, którzy do mnie przychodzili.   Dziękuję wam za to że sprawiliście że poczułem się czymś.                
    • Zamierzona dominacja formy nad treścią wypowiedzi. Forma jest ważnym i samoistnym celem u ciebie - w tym wierszu.   1. Każda z 7 pierwszych linijek jest złożona z dwóch samodzielnych elementów.  2.W lewej kolumnie wiersza "połówki wierszy" wchodzą ze sobą w rymy i rytmy. 3. Dwie ostatnie linijki tworzą puentę, osobną całość, refleksję podmiotu lirycznego. Pzdr  
    • i nadchodzi ta wiosna w której słychać ptaków liryczny śpiew wiosna ta kolorem drzwi odmłodzi co otwiera na oścież wiesz niebem ona taka kobaltowo pycha taka schludnie całkiem miła a na powitanie ciebie mocno znowu radość w wiosny łyk w blask polubiła ta wiosna to zimy jak co roczne zapomnienie to czarodziejskie nowo to miłosne odmłodzenie wszystko kwitnie no i łąki też w końcu swą piersią zaśpiewają bo serduszkiem promienie słońca tudzież nas witają będzie piękny kwiecień no i rodny złoty maj dorodny w las kotek mi tu ładnie teraz proszę aby graj lecie głodny będzie dużo kwiatów naj tych nośnych ulic drzewach i ptaszyny co mi raj doraźnie dłoń podgrzewa a w marcu jak w garncu coś się jakby poruszy rzucimy marzannę no i sen o wiośnie się nam wzruszy to ten który nosiliśmy tej zimy ochłodzeni a on rodnym okiem bladym świtem świat nasz w końcu zmieni jeszcze kaczeńce się podniosą w tych młodych miłosnych glebach jeszcze wierzby zapłaczą w letnich podniebnych siewach jeszcze Krokusy i fiołki olśniewają swym dorodnym plonem wiosennie woń dobywają jeszcze Tatry pokażą swą złotą wiosny naturę co zboże blaknie miłości w lecie które zwierzyna odrodzi się z zimowego zapomnienia wszystko rozchodzi się bez trosk do życia i zwątpienia bo te liście które brodzą potem będą sobie ssać to co było deszczem co im można było latem grać na fortepianie i na mandolinie i akordeonie ta wiosna tak szybko nie minie ona płonie
    • @Charismafilos mam wierszyk ale się w jęzor ugryzę

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Idę spać bo mnie tu bałamucisz  Dobranoc Dawid i nie siedź za długo bo Cię oczy będą bolały
    • @Gosława i w te słowa ją nieśmiało klecić mowę swą wspaniałą Skoro już mnie panienka tak bez gaci zobaczyła I tak miła dla mnie raczyć była Przyjmę i zapaskę i pantalony ale tylko od mej przyszłej żony ;)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...