Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

czasami pragnę zniknąć
schować się w ciemnej uliczce
zbyt ciemnej
by ktoś odważył się szukać
tak mrocznej
byś nie pomyślał że warto

na uboczu
przewracać stronice życia
po cichutku
płakać nad świata niedolą

z pokorą do garści zbierać
rozbite kawałki marzeń
i po prostu
czekać na cud

Opublikowano

Tak, masz rację Roklinie... chociaż czasami wydaje się, że nie mamy na tyle siły, żeby się wynurzyć po raz kolejny i działać... ale tylko się nam tak wydaje...
Dziękuję za wgląd i refleksję :)

Pozdrawiam

Janina

Opublikowano

Dziękuję Sylwestrze za "całkiem niezły wiersz". Bardzo wiele to dla mnie znaczy. A peelka może kiedyś zrozumie. Czasami na początku wybieramy z pośpiechu lub rozpaczy błędną drogę. Ale zwykle potem przychodzi zastanowienie...

Pozdrawiam

Janina

Opublikowano

Uwagi Naty jak najbardziej do wzięcia, wiersz nabierze lekkości. Zastanowiłabym się nad celowością wersu "płakać nad świata niedolą". Najbardziej mi zgrzyta, nie chodzi o to, że źle jak kogoś wzruszają sytuacje innych ludzi, tylko że peelka przedstawia się jako płaczliwą osobę, a to zmniejsza jej wiarygodność. Może warto znaleźć jakiś ekwiwalent, albo zrezygnować. Decyzja autorki:)
Pozdrawiam.

Opublikowano

pragnę zniknąć w ciemnej uliczce
by ktoś nie odważył się szukać

schowana w mroku
przywracam życiu strony
po cichutku
płaczę nad światem w niedoli

z pokorą zbieram
kawałki rozbitych marzeń
i czekam z pełnymi cudów
garściami


Joasiu, zwyzywaj mnie, ale nie mogłam się oprzeć fantazjom na temat Twojego wiersza. Dlaczego?
Po pierwsze primo:
opuściła mnie wena i pewnie to jest przyczyną, że mieszam w nie swoim
Po drugie primo:
dławiły mnie w wierszu bezokoliczniki (7) + imiesłów czasownikowy w tytule;
Po trzecie primo, okroić nieco z dopełniaczówek;
Po czwrte... chyba jakoś płynniej.

Dlatego podzieliłam sobie wiersz na to, co peelka pragnie i na to, co jej się spełnia/ w założeniu jej chceń, oczywiście.
Darujesz? Pliiis.
Serdeczności zostawiam, Grażyna
:)


Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97   rozmowa toczona szeptem, gdy wokół huczy orkiestra.   urzekła mnie ta duszna atmosfera, którą  tkasz z taką precyzją ,   najbardziej intryguje tu kursywa - to nie jest zwykły zabieg stylistyczny to szczelina w masce.   podczas gdy "zwykły” druk obsługuje weselny teatr, gesty i toasty, kursywa staje się azylem dla prawdy.   to tam tętni lęk, tam skora chłodnieje a wolnosć zamienia się w lodową rzeźbę . ten zabieg tworzy genialne pęknięcie bo  pozwala nam słyszeć mysli, których Pan Młody nigdy nie pochwyci.     piękny, warsztatowy majstersztyk o tym, jak milczenie może krzyczeć najgłosniej.   Nika.   to jest piękny wiersz.    
    • @Berenika97 przeczytałam z przyjemnością:)
    • @Annna2   Aniu.   zachwyca mnie ta wędrówka przez ażurowe przestrzenie pamięci .   namalowałaś dom, którego nie da się zamknąć w ścianach, bo pulsuje w sercu i kołysance mamy.   dziękuję za to niezwykłe, koronkowe wzruszenie.   mam wrażenie,że to jeden z najpiękniejszych Twoich wierszy.   poetyckie cudeńko.    
    • @Alicja_Wysocka     nie wiem gdzie mieszkasz ale jak obok pojawi się goły facet (może z cyklistówką na tym.....no wiesz)  z dzidą........   tak, to będę ja !!!      
    • @Poet Ka   Poe.   formalnie drugi raz podchodzę do Twojego wiersza tylko tym razem z nieco innej perspektywy.     tym razem  czytam go  jako bardzo świadome odcięcie się od pewnego modelu "prawdy doświadczenia” który w polskiej literaturze został skodyfikowany między innymi przez  model w którym intensywność musi skończyć się rozpadem, a autentycznosć jest    niemal nierozrożnialna od autodestrukcji.   tu ten wektor zostaje odwrócony:l bo  napięcie nie prowadzi do implozji, tylko zostaje utrzymane w ruchu, jakby jego przeznaczeniem nie była kulminacja, lecz trwanie, dlatego bliżej mi tu do pewnej " ontologii bycia w przejściu” niż do narracji granicznego aktu.   most, wiadukt, tunel  to nie są miejsca zdarzenia, tylko struktury pomiędzy, które nie pozwalają się zamknąć w stabilnej (pewnej) formie.   w tym sensie Twój tekst myśli przestrzenią !!!   nie jako tłem, ale  sposobem istnienia. 'formatowanie wieczności” brzmi tu jak trafna ironia wobec wszelkich projektów domknięcia , zarówno tych wielkich historycznych, jak i tych prywatnych literackich.   mógłbym powiedzieć (ryzykując pewne uproszczenie) że to ruch bliższy temu, co  nazywałby nieustannym byciem w drodze, niż temu, co próbuje ustanowić trwałą forme  sensu. najciekawsze jest jednak to, że Twój wiersz nie tyle neguje intensywnosc, ile odmawia jej finału.   "pryszczaci” nie są tu już figurą niedojrzałości  tylko stanem bycia, które nie chce zostać zamknięte ani w estetyce buntu, ani w estetyce spełnienia .   i może właśnie dlatego ten tekst działa !!!   bo w miejscu, w którym literatura często wybiera albo eksplozję, albo formę, on wybiera trzecią możliwość tzn. ruch, który nie daje się zatrzymać bez utraty   własnej prawdy.     napisałem to troche ryzykownie......ale wiesz Poe, że prawdziwie:)           @Annna2   ja też Steda uwielbiam!!!    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...