wiersze do Hansa, I

[gęba_w_niebie]

nie wierzę w wiersze Hans, nie wierzę
a jednak
przychodzą we śnie. budzą mnie, siadają obok, coś, Hans,
jakby między sobą szepczą, porzucają ciała, tuż obok.
zgoda - nie ma nic dziwnego w pustych ciałach
ale te same, co noc, i ja, ja i ta sama -
ja tu jestem bez szans.

*
jak to jest że
przy sztucznym świetle widzę prawdziwy świat,
a na odwrót nie jest to możliwe. mówię ci, znam już dobrze potwory
zastygłe w pół drogi, uschnięte (z tęsknoty?) tuż nad twoją głową -
to znaczy - dobrze, że nie ma cię w nocy

*
ależ skąd, Hans, przecież byłam tutaj. nie, na pewno,
nie mam też już więcej znajomych w piekle. mówię ci,
nigdzie się nie ruszam, pech mam - przywiązany do nogi

pochylił się, obejrzał, stwierdził, że to tylko smoła

[andrzej_barycz]

Im dalej w wiersz, tym gorzej -tracę z nim kontakt :)

"jak to jest że
przy sztucznym świetle widzę prawdziwy świat,
a na odwrót nie jest to możliwe"

W kontekście tej frazy, końcówka wydaje mi się wątpliwą próbą widzenia "na odwrót", kwestionowania samej siebie (nocnej). W bajkowo - rubasznej konwencji (znajomi w piekle, pech, kursywa) rozcieńcza się gęstość fraz początkowych, wiersze - duchy mrugają okiem, oniryczne potwory infantylizują się - z wiersza robi się wierszyk.

[Piotr_Płoszaj]

Liryczne dziwadło. Podmiot tak daleko odleciał w metafizyczność, że nie da się ogarnąć. Czuć obsesję. Trudno ją zrozumieć. Ale może właśnie tak miało być.
Pozdrawiam, Piter.
Co do formy tekstu - nie wypowiadam się. :)

[Jacek_Aleksander_Mateusz_SOJAN]

bardzo się podoba oprócz dwóch ostatnich wersów;

1) "pech mam" -...?!! czyz nie byłoby naturalniej: mam pecha? (i na tym skończyłbym wiersz)...

2) końcówka ze smołą przekreśla cały wiersz...robi się farsa...

J.S

[mały_dzielny_toster]

Wszyscy pięknie, ładnie, tylko dlaczego Hans??
Jak z jakiegoś dowcipu powojennego. A tu poważnie dobry wiersz, tylko ten Hans ...

Pozdrawiam ;)

[Jolanta_S.]

no i znalazłam ciekawy obraz.
choć taki "smutaśny" nawiązujący nawet tytuł - jest świetny w całości!