Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Piękne, jak ogrodowe krasnale ;)
Autorko, tym kopyrajtem zawłaszcza pani wieloletni, wspólny dorobek setek tysięcy słowoskładaczy, tworzących z mozołem, z ubogiego, lecz powtarzalnego materiału (pamięć, płomyki, niebo, liście, wiatr) Wiecznego Listopadowego Krasnala z zasmarkanym nosem...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Piękne, jak ogrodowe krasnale ;)
Autorko, tym kopyrajtem zawłaszcza pani wieloletni, wspólny dorobek setek tysięcy słowoskładaczy, tworzących z mozołem, z ubogiego, lecz powtarzalnego materiału (pamięć, płomyki, niebo, liście, wiatr) Wiecznego Listopadowego Krasnala z zasmarkanym nosem...



Rzeczywistość składa się z rzeczy banalnych. Ważne jak je spostrzegamy we wzajemnym uwarunkowaniu i jakie sensy kontekstualne wywołują one w naszym subiektywnym wrażeniu. Dla jednego mogą to być krasnale dla innego nie.
Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Ciekawe spostrzeżenie - jednak mam wątpliwości co do "kalki", która jest prostym mimetyzmem, ponad który jak sądzę wychodzę, nie poszukując zbednych udziwnień i może dlatego takie wrażenie?

Pozdrawiam )
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Tak, po trzykroć tak. Niewątpliwie mój przekaz jest spowodowany okazją listopadową i pewnie trudno na tak dookreślony temat pisać w sposób uczuciowy, a jednocześnie awangardowo-artystyczny. Chciałam trafić do każdego, unikając jednak ckliwości i płaczliwości więc pochlebstwem byłby dla mnie adekwatny odbiór w domu kultury, zakładzie penitencjarnym itd, a myśle jednak, że uniknęłam banału popkulturowego przekazu.

Pozdrawiam)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




na myśleniu się skończyło, bo wyszło gorzej niż banalnie.................z natrętną - do tego - manierą odpisywania każdemu z osobna, tak.............na dobicie komentów...





Jak można zauważyć odpisuję na komentarze, które zapowiadają możliwość podjęcia rzeczowej dyskusji. Widocznie tu się pomyliłam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Gra-Budzi-ka Wagary to była przygoda, a zegarek był cichym partnerem. :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...