Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jestem tu dziś przez przypadek, Cezary. I dobrze się stało.

Zwrócę tu uwagę na strukturę:

1. obraz - wizja przyszłości (marzenie)
2. obraz - podbity, poddany hiperboli (piękne)
3. zmierzanie do pointy ( z ładną metaforą)
4. pointa - z piękną metonimią.

Zabrałabym "to wszystko", ale wiem, co mi odpowiesz - "nie byłoby pary" ;)))))))))

Popełniam ten sam grzech: lubię kropkę na końcu zdania. Ostatnią nutę.

Brawo. Piszesz coraz lepiej!

Cieplutko,

Para:)

Opublikowano

takie jest życie...żaluje się tego i owego, ale widocznie tak mialo być, "że w maju był grudzień"; ech, gdybyśmy wiedzieli, co nas kiedyś spotka, pewnie dokonywalibyśmy mądrzejszych wyborów...

Cezary, bardzo dobry wiersz :))

serdecznie pozdrawiam - Krysia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Annie : cieszy Twoje uznanie , szkoda , że wiersz trochę stary ... A tak w ogóle ... żałuję po latach , że słabo wykorzystałem lata nauki . Odesłałaś mnie do Wikipedii z tą metonimią ;-) . Ta " kropka " podkreśla sprawę definitywnie zakończoną :-) Serdecznie , C :-))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ja go naprawdę tak trochę z niedbałości wrzuciłem , żeby nie epatować ostatnimi , poruszającymi się wokół jednego wątku , gniotami totalnymi ... , ale jeżeli rzeczywiście się podoba , cóż - cieszy mnie to ... Chociaż i ten ... Kto ostatnio pisał , że wszystkie wiersze i tak są o miłości ? Nawet te o holokauście ?
A tak w ogóle , szkoda , że nie poczekałem do dzisiaj . Myślę , że ten napisany w środku nocy może być lepszy ...
Pozdrawiam :-)


Opublikowano
to wszystko jest ponad ścieżkami
gdy wznosisz nad własne powieści
ostatnie bezgłośne "nie teraz"

gdzie kropka rozdziela na szaty
w pogłosie metafor na części
i słowa rozbija latami

to wszystko wydarza się coraz
po burzach nad majem grudniowo
i przestrzeń zapełnia raz po raz
myślami z butami na nowe

po deszczu błądzenie
po świt
fiolety roztapia

tam znikł
żal październikowy.



podoba mi się to krótkie spojrzenie wstecz.
nieraz i przemoczone buty wynoszą żale na mosty. z wysoka, białe kartki spadają lżej. skóra oddycha swobodniej. myśl - to wszystko - przetrwa.

pozdrawiam serdecznie, Cezary!
in-h.

Opublikowano

Czarku nie Ty jeden żałujesz , wytykasz przeszłość,,,gdyby tak każdy z nas napisał jak autor . mielibyśmy niezłego bloga o tym co się powiodło , co przeminęło z żalem , co jest naszym naj ...na dziś !
Pozdrawiam!
Zamyślona?!
Ja

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wyrosła brzoza
szemrząca wierszem
listowiem długich gałęzi
jak plaster miodu na ranę
uciszy nawałnicę

strumieniem przemyślanych słów
doprowadza do pionu

z wyższej perspektywy
ocenia
ludzkie losy

daleko jej do pomnika przyrody
a jednak
Kaliope


:-)


nie jestem w stanie nic bardziej mądrego :-) Serdecznie , C ;-)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


żal tylko na papierze , a tak szczerze ... ? Sam nie wiem ;-)
Więc żal peela nieszczery?
Podejrzewam, że najbardziej wobec siebie samego.
A mi najbardziej o karmieniu butów, tę metaforę biorę.
Pozdrawiam, Cezary
:)
Serio - nie wiem ... Fajne buty były ... ;-)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


może , a właściwie masz rację . Nie pozwoliłem sobie na galop , bo stateczny ze mnie człowiek . Ale , że inni czasami z tego kpią ... Tak , więcej słów narobiłoby wtedy bigosu . Tylko ... może do dzisiaj bym się nim zajadał ... ?
Pozdrawiam , C ;-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Na to ukaranie nigdy bym nie wpadł, ale po zastanowieniu, to jest przecież strzał w dziesiątkę, czyli najlepsza interpretacja.  Powiedz mamie, że jestem pod wrażeniem jej przenikliwości:}. 
    • @Poet Ka   Na podstawie Twojego wiersza, tych dziewięciu wersów można by napisać solidną pracę naukową. :) Wzięłaś na warsztat Biblię a więc sacrum i brutalnie zderzyłaś je z kolokwializmem czyli profanum. Bawisz się nazwą miasta Ur -poprzez dopisanie brakującej litery (i urwanie jej w połowie) tworzysz sugestię przekleństwa. Wyjście z Ur „zerwaniem” ze starym światem. Natomiast Cham w tradycji to ten „zły”, który wyśmiał ojca. Ale pojawia się teza - „bez Chama ludzkość cofa się”. Czyli ludzkość, tracąc swój pazur (swojego „Chama”), traci też zdolność do ewolucji.  Świetna zabawa etymologią. Wygląda na to, że bez odrobiny "chama" w duszy, nigdy nie wyjdziemy poza własne podwórko.    Pozdrawiam. :) 
    • @Berenika97   Nika.   Twój wiersz czytam jako bardzo przejmującą opowiesć o człowieku, który coraz bardziej istnieje na zewnątrz niż w sobie. między istotą a fasadą. między obecnoscią a wizerunkiem . to, co najboleśniejsze , dzieje się tu nie w wielkim dramacie, lecz w zwyczajnoś ci,   bo właśnie ona odsłania skalę przemiany.   człowiek nie znika nagle.   najpierw tylko uczy się być tym, co da się pokazać.   tym, co dobrze odbija się w szybie.   tym, co nie pęka pod cudzym spojrzeniem. i nagle okazuje się że prawdziwe "ja” zostaje gdzie indziej.   w domu.   pośrod drobiazgów.   pośród rzeczy małych, nieefektownych, ale własnych . do świata wychodzi już nie osoba, lecz jej społecznie utwardzona wersja. dlatego ten tekst jest dla mnie czymś więcej niż zapisem chłodu między dwojgiem ludzi.   bo to miniatura o współczesnym istnieniu, w którym bliskośc  coraz częściej styka się tylko z powierzchnią .   widzimy twarz, gest, formę, gotowość do wyjścia  ale nie docieramy do wnętrza, bo wnętrze stało się czymś ukrytym, może nawet porzuconym. finał z biurowcami jest znakomity, bo niesie myśl niemal ontologiczną. a mianowicie można stać naprzeciw siebie i pozostać niepoznawalnym.   można błyszczeć odbiciem, a zarazem nie przepuszczać niczego z własnego środka.   i może właśnie to jest najgłębszym smutkiem tego wiersza  że człowiek, żyjąc zbyt długo wśrod fasad, sam zaczyna mówić ich językiem.   piekny, gęsty filozoficznie obraz świata, w   którym forma nie tylko zasłania prawdę, ale z czasem zaczyna ją zastępować .   i na koniec.   wiersz aż się prosi o spojrzenie "przez"  gombrowicza .   o jego formę, która z wolna zaczyna zastępować człowieka.   ale to już bardziej do rozmyślań po lekturze :)   bo byś Nika wzięła w końcu na mnie miotłę :)   najlepszego:)    
    • pamiętaj człowieku nie urodziłeś się po to  żeby ciągle z nim walczyć lecz by cię zachwycało   więc nie zakładaj maski która je zniekształca tylko ciesz się z obrazów z jakich jest zbudowane
    • @KOBIETA Dzisiaj nie będę zabijał i nikt mnie nie namówi. Nie byłabyś K. gdybyś nie zapytała o drugą K  z uprzejmości/ciekawości. To nie jest głęboki związek pod żadnym względem… lubimy się i znamy od dawna.  Moja Miłość zmarła, choć nie we mnie. Lubię z Tobą rozmawiać, bo jesteś zdolna, czyli nienormalna J więc ciekawa i bardzo „kobieca”, co nie jest cechą wszystkich kobiet - a dziwią się, że im się nie układa z mężczyznami.   A dramat wojny polega na tym, że nie zabijamy złych, gorszych, wrogich, chociaż instynkt każe nam w to wierzyć. Zabijamy tych, którzy znajdą się na celowniku karabinu.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...