Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Bajka dla niegrzecznych dorosłych o pięknej Elżbiecie, szatanie, bombie, kotylionie i co z tego wynikło
wierszem
przez barda współczesnego spisana


Dawno temu, jak się zdaje,
kiedy żyła śliczna Ela,
inne były obyczaje
harce inne na weselach.

Jedwab tulił damskie wdzięki,
proste płótno mężczyzn kryło,
obce były dżinsu męki;
pięknie ludziom tam się żyło.

Gdy rzeczona Ela śluby
mężu swemu dokonała,
weselisko dla ich chluby
wyprawiła wioska cała.

Ktoś napisał już gdzieś o tym
"Tańce, hulanka, swawola".
Jak naprawdę było - potem
ocenicie - Wasza wola.

Bije północ. Poloneza!
Pierwszą parę Ela wiedzie
A za drzwiami (śmiała teza)
diabeł - każdy ruch jej śledzi.

Gdy kotylion przypinała,
skaleczyła się, nieboże.
Diabłu krew się spodobała
- chciałby liznąć, a nie może,

więc obmyślił plan diabelski:
"Kiedy goście już popiją,
kiedy nastrój będzie sielski
ja się zajmę Eli szyją!"

Karczma miała w szyldzie "Roma",
więc, udając Włocha, nosi
trunki, wódki, win od groma
wszyscy wiedzą - tacy Włosi.

Zachwalają głośno smaki:
"No, ten miód to dla mnie bomba!
Wiwat wina! Półtoraki!
Kto nie pije z nami - trąba!"

Wszyscy spili się niebawem.
Piękna Ela - wzór cnót wszelkich
patrzy okiem swym łaskawem;
nie zagląda do butelki.

Wraz z patronem z trybunału
piją kawę, jak noc ciemną
On: "dostanę wnet zawału,
zlituj, Elu, się nade mną"

Diabeł zbiesił się: "Do czarta!"
bo plan jego w gruzach leży
na zegarze bije czwarta
kogut zapiać już zamierza.

Zwrócił się w te słowa: "Elu,
trzeźwa bedziesz aż do rana?
Nie pijesz na swym weselu?"
"Ja piję, ale SZATANA"

- odrzekła Ela roztropnie
a diabłu coś zrzedła mina.
Skurczył się, zmalał okropnie,
ku klamce szyję wygina.

Przewrotnośc kobiet - jak widać
obroną jest doskonałą
gdy jakiś - powiedzmy: gnida
ma chętkę na damskie ciało

Więc gdy Ty, Elżbieto miła
w zasadzkę mężczyzny wpadniesz
zakłopocz go, w tym dam siła,
a sytuacją zawładniesz.

Inowrocław, listopad 2004

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ce-dur, a-mol itd :D


Coś tam się dziebko rymuje :) hihi a chciałem uniknąć właśnie wiedzie-śledzie :D hihihi

Pozdrawiam
Wuren
Opublikowano

Areno - cieszę się, że nie marudzisz - przeca to kk :D

Klaudiuszu - umizgi to takie, czymś trzeba się przypodchlebić Eli :D
Stoję (twardo) po właściwej stronie - czasem staram się trochę wpuści w maliny :)

Pozdrawiam
Wuren

Opublikowano

powtórze: bona - buenoapettito :)) jest kilka takich malućkich rymowanych potknięć ale bajeczki Twoje są lekkie i miło sie CIebie czyta, zaczepno - moralizatorskie, prawdziwy belfer, Niech nam żyje Doktorek - niech żyje!!!! :)))) Ana.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97   Nika.   Ty zawsze masz dla mnie ciepłe słowa co duszę mi ogrzewają.       dziękuję Ci za te słowa - jakby ktoś delikatnie poprawiał świat za Twoje czytanie które nie ocenia tylko zostaje i za to że jesteś tam  gdzie moje wiersze uczą się oddychać     cieplutkie pozdrowienia Nika:)        
    • Szczęście   Naukowe rozmowy, siwe głowy, ulatujące motyle i tyle.   Życie na włosku albo żale zapomniane. Między tobą a mną wybieranie, jakieś smutki niechciane przytulam do ust. Prawie umieram, w słowa ubieram.   Rzęsami zamiatam w zakątkach świata. Jeszcze światło płonie jak chorągiewka na wietrze, klaszczą dziecka dłonie. Nad ranem dogania, wieczorem dopada, zawisa i tkwi. Szczęście mi się śni po kres moich dni.   W wąwozie marzeń szum, życzeń i zażaleń tłum jak klej gęstnieje na skroni. Kto mnie goni, łzę uroni? Święci patroni bez zbroi i broni skaczą listków zielenią. Czy los mój odmienią, duszę rozpromienią wiosną i jesienią?   W kozi róg zagoniona, nieszczęście szczęściem pokonam, dokonam, aż skonam. Am En²
    • pojechałem ze Zdzichem do lasu, by zabrać drewno ze ściętych jeszcze w ubiegłym roku drzew. w pewnym momencie dało się słyszeć płaczliwe "wołanie". lamentowały lisiątka albo jakiś ptak (nie znam się, choć od zawsze mieszkam na wsi). mało istotne. sąsiad kroił piłą drewniane trupy, a ja pod wpływem jękliwych zawodzeń poczułem (dosyć irracjonalną) potrzebę wywołania z gęstwiny... chłopca, którego tam nie ma, bo i jakimże sposobem miałby być, kilkulatka w garniturku, kamizeleczce, zjawki płci męskiej mającej bladą twarzyczkę, rączkach, bielma na oczach. – chodź – zacząłem powtarzać w myślach wiedząc, że sam nigdy nie zostanę tak wywoływany, chodź, pobawimy się w obdarowywanie. biel, którą się podzielisz, będzie dla mnie kwintesencją sztuki czarnej. ależ rysunek powstanie na powierzchni miedzi, którą w sobie przechowuję!
    • @Gerber Głos Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy bardzo mnie rozbawił :) 
    • @Gerber Jestem prostym człowiekiem - widzę Nietzschego, więc wchodzę w wątek.  Prosty, groteskowy, ale jednocześnie... zadziwiająco trafny obraz przeciętnego odbiorcy Nietzschego, butnego i zawiedzionego światem intelektualisty. Zgrabna gra słów. Tworzenie "nic" przypomniało mi również o Lemie, a dokładniej o Trurlu i jego maszynie robiącej Nic.  Alternatywna interpretacja "człowieka znikąd" przywodzi mi na myśl Hitlera. Ten miał co prawda tyle wspólnego z Nietzschem, ile jego swastyka miała wspólnego z hinduizmem. Czyli nietzch. Ale niektórzy łączą ich ze sobą, o czym Nietzsche nie wie, niby nic z tego, ale właśnie... No nie powinni! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...