Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Uśmiechy też są zaszufladkowane
szuflady upchane nimi
i puste?
a ten jeśli już zaistniał
może go tam włożę
i nazwę jak ląd dotąd nieznany?
trudno będzie bo to twój
osobliwy niewymiarowy doświadczany
jeden jedyny raz
szkoda tylko że nie dla mnie
właśnie
może właśnie tak?

Opublikowano

Pozbyła bym się znaków zapytania.




Właśnie tak

Uśmiechy są zaszufladkowane
a szuflady są upchane nimi
i puste

a ten jeśli zaistniał
może go tam włożę
i nazwę jak ląd dotąd nieznany

trudno będzie bo to twój
osobliwy niewymiarowy doświadczany
tylko ten jeden jedyny raz
szkoda tylko że nie dla mnie

właśnie tak

Opublikowano

Zaszufladkowane uśmiechy, rozbudziły moją fantazję.
Niby wszystkie polegają na tym samym (na rozciągnięciu ust), ale jedne unoszą kąciki do góry, inne trzymają jakieś ograniczniki. Wszystkimi coś rozporządza, a to uprzejmość, a to przymus, radość, smutek czy złośliwość .

Ten mój jest zaadresowany wyłącznie dla Twojego wiersza i Ciebie :)

Pozdrawiam.

Opublikowano

Czytam z przymróżeniem oka, spodobały mi się zaszufladkowane uśmiechy.
Marlet fajnie rozbiła treść, dla mnie jednak, bez...
.. a szuflady są upchane nimi.. jakieś inne przejście bym widziała w tym miejscu.
Zabawne rozważania pod koniec.
Pozdrawiam... :)

Opublikowano

Ciekawy pomysł. Na wiersz również. Zaszufladkowane uśmiechy...
Przypomina mi Stachurowskie"Dwa Teatry".

Ty, ty najwyżej w górę wznosisz brwi
lecz nie zaraźliwy jest twój śmiech
bo Ty grasz...

Ja cały zbudowany jestem z ran
duszę na ramieniu wiecznie mam
lecz gdy śmieję się to ze mną też
cały świat...

Pozdrowienia
Lilka

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



są zaszufladkowane są upchane
a szuflady a ten
i puste i nazwę
tylko ten tylko że

Z tymi uśmiechami "właśnie tak" nie przemyślane, a warto.
Ps. na fotografii brakuje kredensu !? z szufladami lub bez.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



są zaszufladkowane są upchane
a szuflady a ten
i puste i nazwę
tylko ten tylko że

Z tymi uśmiechami "właśnie tak" nie przemyślane, a warto.
Ps. na fotografii brakuje kredensu !? z szufladami lub bez.
A, słuszne uwagi zmienilam, a co do fotografii to kredens jest w środku
Pozdrawiam Kredens

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...