Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

sobota nie pachnie jak wtedy
przychodzi powiedzieć
bądź dzielny i śmiej się

kiedyś mieliśmy czarne płyty
uciekały z nas równiny
a wnikały wschody
jakby od nich zależała cała roślinność

potem wystające listki z rękawa
muskały wnętrze dłoni
i szukaliśmy graala

na koncertach
pod stadionem
obok klatki

każdy swojego

bo stoły przecież
nie muszą być okrągłe

Opublikowano

Jak zwykle - szyfr:-)

Tym razem romantyzm włączony w teraźniejszość.

Pod ściśniętą formą jest schowana fabuła. Szukanie wygranej w powszedniości.
Nie dla każdego oczywistej. Są wybrani. Ci mają specjalne karty w rękawie, ale te nie zawsze są wygrane. Nawet piki:-)

Staram się jak mogę, ale nie o to chodzi. Bawi mnie rozmaitość interpretacji za Okrągłym Stołem.

Bardzo piękny wiersz. Czytałam kilka razy.
Pozdrowienia. Elka.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Szyfr jak nic - moje drugie imię to Enigma:)
Elu - dziękuję, czasami mam obawę, że czytelnik zrezygnuje z odszyfrowywania - ale trudno - powiedzenie wprost już nie jest tak ciekawe:)
Pozdrawiam:)
Opublikowano

"Rycerze", więc szukam trochę "waleczności" i znajduję, pomiędzy tym, co zapisałaś.
Pierwsza baaardzo pojemna, choć to tylko trzy wersy... dalej rozwinięcie, a raczej to, co kiedyś i wtedy było tak,
jak miało być zawsze.. do momentu, kiedy szukanie graala rozbiło się na dwa tory... a stół, jasne, nie musi być okrągły..
(ba, może go w ogóle nie być.. ;) Jest dobrze dla mnie.
Malutkie ale, wolałabym.. śmiej się oraz bez "i" przed.. szukaliśmy graala.
Pozdrawiam... :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


W sumie czemu nie, likwiduję inwersję, a co do "i" - niby wiem, że powinno się takiego czegoś unikać, ale nie chcę zaburzyć płynności, czuję że akurat tutaj pasuje.
Dzięki za uwagi i wniknięcie w wiersz:)
Pozdrawiam.
Opublikowano

Wiersz z tych fajniejszych, na temat którego tutejsza publika w większości nie ma nic do powiedzenia.
Nie pasuje mi w nim takie swoiste "rozmemłanie" (mam nadzieję że autorka zrozumie o co mi cho-). Widzę go tak:

"rycerze

w sobotę nie pachną
przychodzą powiedzieć bądź dzielny
śmiej się

kiedyś czarne krążki
uciekały równiny wchodziły świty
od nich zależała roślinność
wystające listki
z rękawa

szukaliśmy graala
na schodach
pod sklepem
w parku

każdy swojego"

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Autorka rozumie o co cho- i lubi kiedy ktoś sobie wariuje z jej wersami - na zdrowie:)
Niemniej "rozmemłanie" jest kolejnym krokiem w poszukiwaniach. Tym razem, ma być swobodne w czytaniu, stąd taki układ, ale przeczytałam z zainteresowaniem Twoją wersję:)
Pozdrawiam.
  • 4 tygodnie później...
  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Charismafilos Bardzo podobają mi się zbudowane obrazy.   Na początku wszystko wydaje się piękne i bajkowe.  Czujemy się bezpiecznie, jednak " licho nie śpi i żaden czart nie czuwa" .Z tego wyczytuję, że największe niebezpieczeństwo  jest wtedy, gdy czujemy się bezpieczni i kierujemy się swoją wolą, bo nikt nad nami nie " czuwa". Konfrontacja tego będzie na polanie. " Nie otwierając oczu" , czyli idąc na " ślepo" i " rąk nie splatając " czyli bez wsparcia można wejść w pozornie bajkowy klimat wprost do bram piekieł.  Mimo lekkiej formy przesłanie jest bardzo dobitne. Dla mnie to bajkowy klimat z wartościowym przesłaniem.  Mądrze napisane. Pozdrawiam   
    • Link do piosenki - tym razem ładnej ;)     Niech zakwitną serca, niech żyją Pogodnie, radośnie, wesoło Niech w niebiosa szczęśliwe zawyją Chylę przed nimi zachmurzone czoło   Niech dotykają siebie, płoną oczy To dla nich wieczność nieogarnięta Dla mnie łzy gorzkie, ból tęsknoty Dusza w łańcuchy żalu sprzęgnięta   Niech ziarno prawdy zasiane będzie W ich sercach jak w czarnej glebie A z niego niech piękno się wydobędzie Piękniejsze niż moje – w obiecanym niebie   A jak kwiaty – to koniecznie róże Jak krew czerwone, soczyste, wilgotne I upojenia, pragnienia, burze Nie jak dla mnie – smutne, samotne   A na cmentarzach niech umarli śpiewają I studzą żar dotknięciem zimnym, szarym Niech zęby ich weselną pieśń grają Mnie tren – ostatni w tym życiu koszmarnym   Niech płaczą radośnie, niech pamiętają Bo zbudzili we mnie ból spełnienia A oni, choć szczęśliwsi nie mają Tego daru gorzkiego natchnienia
    • @Wiechu J. K. dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Poet Ka Wszystko się zmienia w tykaniu zegara i w świecie po tamtej stronie lustra. :)
    • @Gosława Czyli życie nieokiełznane!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...