Miłość, śmierć i krematoria

[shini_]

Kochałem Cię tak żarliwie
Pośród śmierci królestwa,
Pośród pogardy dla życia,
Pośród okrucieństwa.
Umierałem z miłości,
Chorowałem z głodu.
Prosiłem o zieloną polanę,
Kwiaty w Twoich włosach.
Gdy mnie bito myślałem: "To dla Ciebie",
Gdy szydzono przywoływałem Twe słowa,
Tak czułe, tak potrzebne.
Kochałem Cię tak żarliwie
A wokół lała się krew,
Stały baraki i krematoria.
A Ty w jednym z nich
Z otwartymi oczami żywcem spalona.
A ja kocham Cię tak żarliwie
Pośród śmierci królestwa.
Wspominam czerwień Twoich ust
Płonąc w krematorium.

(Gdzieś w zapomnianym miejscu i czasie o zapomnianej miłości i cierpieniu).

[bazyl_prost]

trochę makabryczne ale jakieś takie światłe, mniej smutne niż rzeczywistość która skrzeczy

[shini_]

Dzięki za opinię :) Miało być makabrycznie, bo rzeczywistość obozowa taka była a ona jest tłem dla owej miłości przedstawionej w wierszu i pewnego rodzaju kontrastem. Inspiracją była rozmaite utwory, filmy- interesuję się tematyką obozową i własne wycieczki do Auschwitz.

[bazyl_prost]

cóż, wszyscy tego miejsca i tych okoliczności nie popierają, drogi są dwie ale lepiej tego nie popierać, chociaż ból mówi sam za siebie warto szukać innych rozwiązań, to nie jest tania sensacja, to rana Ziemii