Powyżej granicy

[Janusz_Ork]

mnie przypadł w udziale ten archipelag
gdzie na przemian wyspy kamienne
i zielone

ciężko je zagospodarować
- tu róże mają kolce jak szpony -
szczególnie powyżej granicy
sześćdziesiątego stopnia szerokości

tutaj trudno rozpalić ogień we mgle
twarze przychodzą i odchodzą
każda zostawia większe spustoszenie
nawet słowo przegrywa z wiatrem

samemu niełatwo przeżyć na wyspie
czasem na horyzoncie żagle
lub dym płynącego parowca
zbyt daleko by sygnalizować

stopień po stopniu posuwam się dalej
nocą patrząc w gwiaździste niebo
rozmyślam

co przyniesie następna wyspa

[teresa943]

już po pierwszym czytaniu, wiem, o czym mówisz: znam taką samotną wyspę, gdzie "nawet słowo przegrywa z wiatrem"! lecz wierzę, że gdzieś tam jest jakaś inna wyspa...być może blisko "przylądka nadziei"?

piękny, wzruszający wiersz :))

serdecznie pozdrawiam, Januszu - Krysia

[aluna]

Januszu wywiozłes mnie na archipelag(?),,,,a osamotnieni jesteśmy nawet w kregu przyjacioł, jak nie ma obok Tej(Tego) ,jak jest, wtedy nawet środek pustyni jest wytchnieniem i radością,,,,!
Obrazek z wakacji-świetny !
Pozdrawiam !
Ja
+

[Nata_Kruk]

Myślę, że można sięgnąć "Powyżej granicy".
W II- giej, to chyba odnośnik do położenia geograficznego, a w treści "brodzenie" po archipelagu wysp/sytuacji z życia,
na którym co rusz nowe wyzwania, trudne do zaakceptowania sprawy, ale trzeba im jakoś stawić im czoła.
W puencie słuszna niepweność, co będzie... bo nikt tego nie wie. Wg mnie, dobrze oddane emocje.
Pozdrawiam... :)

[NOWA]

Nigdy nie wiemy co przyniesie następna wyspa, jaką życiową niespodziankę, niech to będzie to o czym marzysz.
Pozdrawiam:)

[Sylwester_Lasota]

nie jestem pewien, czy dobrze odczytuję wiersz, ale muszę przyznać, ma swój urok.
pozdrawiam i do poczytania :)

[Bajadera]

te wyspy z oceanu pragnień..
bardzo dobry wiersz.
pozdr:)

[Janusz_Ork]

Krysiu, dziękuję za miły komentarz i cieszy mnie, że przejrzałaś intencję wiersza. A przylądek dobrej nadziei - wielu go potrzebuje.
Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Aluno, nie chciałem nikogo na mój archipelag wywozić, bo tam nie jest ładnie. A to co piszesz o samotności, to prawda. Dzięki za czytanie i słowa pod wierszem. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Nato, jeśli wiersz dotarł, tak jak go analizujesz, to jest mi bardzo miło. Zdradzę Ci, że stopnie geograficzne przełożone na sytuację życiową, to wiek. Dziękuję za czytanie i komentarz.
Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Nowa, dziękuję za czytanie i przesłane życzenie. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Dziękuję Sylwestrze, cieszy mnie Twoja opinia. Pozdrawiam.
J.

[Janusz_Ork]

Bajadero, dziękuję. Jest mi miło, że tak wysoko oceniasz mój wiersz. Zapraszam częściej na moją stronę. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Step, jest dokładnie tak, jak piszesz. Peel wie, że coś się zmieni. Nie wie co i czy na lepsze. dlatego rozmyśla. Peel nie poddaje się bezwolnie biegowi życia, ale jego możliwości działania są bardzo ograniczone. Na którym zakręcie martwa fala wyrzuci nas na brzeg, tego nikt nie wie. Może i dobrze. Dziękuję za analizę wiersza i podzielenie się refleksjami. Pozdrawiam.
J.

[Kaliope_X.]

Januszu, wiesz, zatrzymałam się na pierwszej zwrotce i... nie chciałam czytać dalej :) żeby nie opuściło mnie wyobrażenie - to po pierwsze, a po drugie - żeby nie przeczytać o "przychodzących i odchodzących twarzach". dlaczego?
czasami wiersz od początku zapada gdzieś, czegoś dotyka. czytam w dużej mierze obrazami, wyobraźnią, skojarzeniem, muzyką, ale nie miejsce, by wyjaśniać.
teraz jestem powyżej tej granicy, gdzie słowo przegrywa z wiatrem. i mimo, że jeszcze daleko do sześćdziesiatego, taką wyspę bezludną znam bardzo dobrze z przeszłości. i dym, który miał być nadzieją, a zszarzał na horyzoncie.
wszystkie następne wyspy zarysowują się powoli na niebie, kolejno gubiąc minione żagle, jak latawce. a niewiadoma wciąż tkwi między błękitem a czernią ziemi, między spokojem kamieni, a zielenią życia. oby wyspy miały tylko "brzegi łagodne".

na chwilę przeniosłam się do jednej z nich. teraz róże nie mają już szpon. życzę peelowi, aby jemu kwitły tylko takie !!

pozdrawiam,
in-h.

[Janusz_Ork]

Kaliope, bardzo dziękuję za osobisty komentarz pod moim wierszem. Masz rację, w komentarzach nie wszystko można wyjaśnić. Z Twoich słów wnioskuję, że wiersz porusza problem szerszy, gnębiący wielu ludzi. Nie wiem, czy to dobrze, czy świat jest rzeczywiście taki okrutny. Dziękuję za życzenia i swoją drogą życzę również Tobie, aby życie pokazało Ci najlepsze strony.
Pozdrawiam serdecznie.
J.

[andrzej_barycz]

"mnie przypadł w udziale ten archipelag
gdzie na przemian wyspy kamienne
i zielone
...
nocą patrząc w gwiaździste niebo
rozmyślam

co przyniesie następna wyspa"

Niech zgadnę, przyniesie kamień lub zieleń ;)
Archipelagi sześćdziesiątego stopnia częściej bywają miejscem zesłania, niż ziemią obiecaną, ale i tak mam żal do peela, że nie buduje ratunkowej tratwy :)

[Kaliope_X.]

Januszu, dziękuję!
Myślę, że świat nie jest okrutny, tylko ludzie czasem go takim czynią - gdy potrafią skazywać na daleką... bezludność.

raz jeszcze pozdrawiam,
in-h.

[andrzej_barycz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ludzie, jako czynnik sprawczy okrutnej strony świata, to wręcz truizm, którym sześćdziesięciostopniowy facet nie powinien zawracać sobie głowy, bo to czyni z niego zramolałego zrzędę :)

[Kaliope_X.]

no bo to zapewne ze mnie taka zrzęda. czego ja chcę od tych biednych ludzi... co gorsza, od truizmów?
zawracać nie zamierzałam.

pomyślności,
in-h.