Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

śpiewam wciąż śpiewam
śpiewam dni całe
śpiewam wciąż śpiewam
śpiewam po nocach

śpiewam wciąż śpiewam
w myślach mam zamęt
śpiewam wciąż śpiewam
ogień mam w oczach

z nich niebo liżą
wielkie płomienie
a z nieba spada
deszcz wprost na ziemię

więc śpiewam w deszczu
a potem w błocie
gdy błoto wyschnie
śpiewam w spiekocie

lecą na ziemie
jak krople potu
słowa ubrane
w melodii sploty

a ja pomiędzy
prawie rozdarty
choć beztalencie
struną się szarpię

śpiewam wciąż śpiewam
śpiewam dni całe
śpiewam wciąż śpiewam
śpiewam po nocach

śpiewam wciąż śpiewam
w sercu mam zamęt
śpiewam wciąż śpiewam
ogień mam w oczach

i czemu śpiewam
doprawdy nie wiem
lecz jestem pewien
śpiewam dla Ciebie

Edytowane przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



W realu jest cudownie;)))
Trzeba otworzyć oczy. na ludzi.
Choć czasem problemy rzucą o dechy. Podnosimy się, walczymy;)))
Kiedy non stop imprezowałem zawsze z kolegami mieliśmy jakiś kawałek, kilka linijek, które non stop wylismy.
Pierwsze dwie zwrotki są super.
Nier mam zbyt wiele czasu;)))
Heja.
Opublikowano

Dobry wieczór :)
Bardzo podoba mi się nastrój piosnki, i refren. Zmieniłabym, gdybym umiała, wers "deszcz wprost na ziemię", bo wydał mi się przy pierwszym czytaniu na siłę, mimo że ma uzasadnienie w błocie :), a potem "melodii sploty", i "choć beztalencie,/struną się szarpię".
Pozdrawiam,
AH

Opublikowano

dobry wieczór :)
to sporo trzeba by zmienić, Agnieszko :).
dziękuję za czytanie i cieszę się z podobania, pomimo uwag, za które też jestem wdzięczny. przyjrzałem się wyróżnionym przez Ciebie miejscom, ale wydaje mi się, że na chwilę obecną też nic lepszego nie jestem w stanie wymyślić.
pozdrawiam serdecznie :)

Opublikowano

Twoja piosenka, bo tak traktuję treść, przypomniała mi inną, "Deszczową piosenkę", którą bardzo lubię (koniecznie z obrazem).
Tu, proste słowa, ale w jakiś sposób trącają wrażliwe struny, no i na końcu, to.. śpiewam dla ciebie.! wybranka może poczuć się
wyróżniona. Fajna piosenka.
Pozdrawiam... :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zrozum   Nie przesadzaj zdrowych drzew, życiodajnych: dojrzałych - korzeni, ujrzysz tylko martwy krzew,   miną długie lata nim podrosną, a odrosną wśród przeszłości cieni, miną długie lata nim przerosną    żywe rany - cichy gniew, ciernistych: słów - kamieni  i ślepej śmierci śpiew...   Łukasz Jasiński (luty 2026)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...