Ars poetris

[Dawid Biedrzyński]

Na cmentarzu zawsze śmierdzi śmiercią
Ćmiąc skręta z mojej krwi
Zszywała swój brzuch żyłami
Wyciągnęła przez moje nadgarstki
Na cmentarzu kocha mnie Śmierć-
ostrym bólem metalu
Widziałem ją Teraz leżącą-
na pustym grobie
Grawerowała żebrem napis
Imię Poety

Bolało mnie niechronione płuco.

[stara i brzydka]

ciekawy, ciekawy...

[pan_ktotam]

niekoniecznie może 'ciekawy' - ale taki klimatycznie nastawiony...

nie rozumiem dlaczego '...śmierdzi śmiercią'
należałoby napisać: '...pachnie śmiercią' - ale to tylko taka dygresja z mojej strony i moje odczucie...pozdrawiam i zapraszam do krytyki wiersza mego "sardonicznych uśmiechów samobójstwo wtórne" - bo zbieram krytykę....

[stara i brzydka]

tak, tak
"pachnie śmiercią" - zdecydowanie lepiej...

[Patrycja Rosłoniec]

A ja uważam, że wcale nieciekawe. Słabiutko napisane, słowa miast się łączyć, tylko się gryzą. Jakiś ten wiersz wysilony i mało oryginalny. Nie podoba się. Pat.

[Red Rose]

Pod względem użycia metafor - nawet niezły, ale ten śmiertelny klimat... Uff, właśnie zamknęłam moje przemyślenia eschatologiczne w "Bardzo przygnębiającym wierszu" i jakoś nie mam ochoty powracać w te rejony. Pozdrawiam :)

[Pagan Poet]

zbyt mroczne panie Dawidzie, zbyt mroczne... aczkolwiek całkiem ciekawe. nie podoba mi sie wspomniana juz wyzej fraza "śmierdzi śmiercia"-troszke zbyt, jkby to powiedziec, zbyt "wylgarne" i troszke na siłę. no i to "niechronione płuco"... kompletnie mi nie pasuje do utworu:(
pozdrawiam:)