z geometrii powrotów

[Pan_Biały]

na każde milczenie człowieka
przypada jedna ściana
odchodzi i wraca niemowlęce echo
bawi się piłeczką czasu

okruchy rzucone na podłogę
oddychają sześcianem domu

[Malwina Frankowska]

takie trochę matematyczne,ale ma to coś,mimo że nie umiem określić co :)

[Anna_Para]

Dobrze wracać w taką geometrię.

Miniatura o domu - łagodnie, z melancholią.
Pozdrawiam, Rafale.

Para:)

[Marek_Petrykowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To lubię - ascetycznie - dyscyplina - bez zbędnych słów - gratuluję.

[maria_bard]

Pomyślałam :-) ! Jak obiecałam.

I wyszło mi, że napisałeś dobry, krótki wiersz o tym, jaką rolę spełnia dom. Ten, w którym się mieszka, wychowuje.

- że ten dom pamięta rozmowy i mlczenia
- że pamięta wiek swoich mieszkańców od urodzenia po wsze czasy
- że w każdym jego kawałku, elemencie, atomie wreszcie, tkwią atomy, cząsteczki jego mieszkańców
- że ten dom jest realnością i wyobrażeniem, faktem i pamięcią, teraźniejszością i wspomnieniem


to wymyśliłam :-) Trochę żartuję, ale to wszystko naprawdę znalazło się w tych krótkich słowach bez ckliwości i egzaltacji, które tępię brutalnie, co wiadomo...;-) Pa. E.

[Samuel_Przeździęk]

A ja zobaczyłem coś z goła odmiennego. Otóż zobaczyłem starego człowieka. Zamkniętego w swoim mieszkaniu na ruchliwym osiedlu. Nic nie mówi, tylko przygląda się ścianie. Słyszy jak jego dzieci rzucały tu niegdyś piłką o ścianę, a dźwięk odbijającej się piłki rozchodzi się po całym bloku, drażniąc sąsiadów. Ostatnia strofa mi nie pasuje do tego mojego wyobrażenia. Szkoda... Ale skojarzyło mi się z 'życiem czterościennym' Grzegorza Kielara. Może nie jest to bardzo znany autor w całej Polsce, ale jest moim autorytetem w sferze poezji wiersza białego (łamane przez wolnego). Pozdrawiam.

[Grażyna_Kudła]

Dla mnie, bez czasu i domu. To przychodzi samo w trakcie rozczytywania :)
Pozdrawiam, Rafale.
:)

[Kaliope_X.]

sami tą piłeczkę rzucamy, podajemy, aby przypomnieć sobie "smak" okruchów... i nie strącić zbyt wiele dzisiejszych. żeby pooddychać.
upodobałam :)

kłaniam się,
in-humility.

[Zbyszek_Dwa]

na każde milczenie człowieka
przypada jedna ściana

I całość świetnie ukazuje temat

Pozdrawiam :)

[Baba_Izba]

Wiersz mi przypomniał chwile, kiedy ostatni raz przed rozbiórką
spoglądałam na wnętrze mojego rodzinnego domu.
Wprowadził mnie w ciepły, nostaliczny nastój. Nie muszę dodawać, że wiersz ładny.
Serdeczności
- baba

[Nata_Kruk]

Czytam i czytam i nie mogę się nacieszyć.. z chęcią go zabiorę na dłużej, ba..
na zawsze.! Tych ścian czasami można przypisać więcej, ale tutaj, o wiele większe znaczenie
ma powracające echo, bawiące się czasem. Reszta między wersami. Bardzo.!
Pozdrawiam... :)

[Anna_Myszkin]

Dla mnie to powiastka o tym, czym skorupka nasiąkała, czyli o czymś, co przekłada się na cały żywot. Tak go odbieram i takiego zabieram.
Pozdrawiam :)

[Roklin]

Bardzo ciepły, sympatyczny wiersz o rodzinnym domu zamknięty w krótkiej formie. Podoba mi się, plusuję i na pewno jeszcze wrócę; pozdrawiam :)

[Zjajami_Baba]

stęskniłam się ;)

bardzo dobry pomysł!

[Pan_Biały]

dziękuję wszystkim za komentarze. niech moc będzie z Wami:)
pozdrawiam
r

[cezary_dacyszyn]

dobry wiersz , z tym , że na milczenie - ścian stanowczo za mało ... Albo za dużo . Niechby był tylko księżyc ... :-)