Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

tak trudno żyć pięknie
bez zmartwień i bólu
tak trudno próbować
na nowo wybaczać
zatrzymać się czasem
też trudno w pogoni
gdy życie nas ciągle
pcha dalej i prędzej

aż w końcu sił braknie
by wstać i biec na przód
uwierzyć że można
że można pokonać
nienawiść natury
ludzkiego jestestwa

zanika na koniec
promyczek nadziei
bo depce go butem
zdrada przyjaciela
a świat wciąż polewa
wiadrem zimnej wody

wtedy czas się podnieść
zebrać szkło rozbite
lustro wszak już dawno
wskazuje ci cele
posklejać dokładnie
w sznur wiary opasać
krzemowe potrzeby

Opublikowano

jeśli mogę...

szkoda, żeby na koniec załamał się rytm, cały wiersz płynie do ostatniej zwrotki, tam jest troszkę nieregularności. mam taką propozycję:

tak trudno żyć pięknie
bez zmartwień i bólu
tak trudno próbować
na nowo wybaczać
zatrzymać się czasem
też trudno w pogoni
gdy życie nas ciągle
pcha dalej i prędzej

aż w końcu sił braknie
by wstać i biec na przód
uwierzyć że można
że trzeba pokonać
nienawiść natury
ludzkiego jestestwa

zanika na koniec
promyczek nadziei
bo depce go butem
przyjaźni nie-pora
a świat wciąż polewa
zbyt zimno wiadrami

wtedy czas się podnieść
zebrać szkło rozbite
lustro wszak już dawno
wskazuje ci cele
posklejać dokładnie
w sznur wiary opasać
krzemowe potrzeby


Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Widzę Janino, że wprowadziłaś zmiany, ale nie wszystkie :) to jest oczywiście Twoja decyzja, jednak nie jest do końca rytmicznie, np. "zdrada przyjaciela"... ja podzieliłam Tobie każdy wers sylabicznie na 3+3, tutaj masz 2+4... Nie narzucam niczego, bo to Twój wiersz. A teraz widzę, że jeszcze bym pomajsterkowała troszkę, ale... :))

P.S. kobietą jestem :) to pewnie literówka.

serdeczności!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @EsKalisia Doskonale przedstawiony autoportret kobiety zmecząnej byciem  Perfekcyjną Panią domu
    • @Konrad Koper Podsumówując, głupota materializmu.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Żadnego zaskoczenia. Piekło jest dokładnie takie, jak mówili. Autor nie próbuje go unowocześniać. 
    • Okiem ciemnym, zamglonym – mierzę granice Namiętnie lecę – zachwycony tajemnicą Lecz pocałunków w słowa nie zmienię, nie przeliczę Moja najdroższa Tęsknico   Śladem Twoim, z grzechem, z jękiem, z rozpaczą Przez westchnienia, w głąb najgłębszych czeluści Tam, gdzie tylko serca zranione zobaczą To co boli, co dusi   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Zawiedziony zawrócę, bo zbyt wiele, za dużo Serc ludzkich złudnie wabi mnie i nęci Choć nic, a nic w rachunku nie służą A dusza ich dotykiem w dal nie odleci   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Rachuję więc z pogardą – kochającą Ciebie I liczę myśli w nicość próżno spadające Choć ledwo w nich widzę – zakochanego siebie To słyszę, jak serca w samotności konające   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny
    • @karenka to taka próba pracy nad warsztatem ;) dziękuję za komentarz @Berenika97pracuję nad Echo ;) @Leszek Piotr Laskowski @Poet Ka @violetta @.KOBIETA. Dziękuję Wam!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...