impresja o samotnym kochanku

[Pablo_Pikaso]

cóż ja?
jak to w impresji, śledziłem światło i to, co wyprawiało z barwami, których tu w istocie nie ma, ale zobaczyłem zieloną sałatę, jak zjeżdża po niej światło;
żółty, a nawet złocisty piasek na plaży;
błękit, chyba jedyny nazwany po chili mający się ku zachodowi, nabiera czerwieni;
wszystkie barwy tęczy zobaczyłem w mokrej szybie, przez którą zagląda samotnik;
do tego drżące promyki, ożywione zajączki, migoczące gwiazdy; igrający z jasnością niespokojny płomień nocy;

uległem nawet surrealizmowi, gdy w pośpiechu "płonąc żarem" odczytałem jako płonącą żyrafę :D
a w fontannie drobne Monety :D

impresja, jako żywo!

pozdro.

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Obydwa wglądy akceptuję bez zastrzeżeń, a raczej z radością, że są tak wnikliwe.
Dziękuję za czytanie i czas.
Odpozdr. serdecznie.
:)))

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A dla Ciebie, Madziu, słoneczny uśmiech w podziękowaniu, że byłaś.
:)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myślę, że nie przypadkiem zacytowałeś mi ten fragment :)
Tym większa radość. Z Twojej interpretacji, również.
Pozdrawiam promiennie :))

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Można i tak powiedzieć, Spółko.
Pozdrowienia dla Ciebie.
:)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Krysiu, przed Tobą, to już się nic nie ukryje :))
Chociaż starałam się bardzo, żeby było jasno i to nie tylko za sprawą słonka :))
Dziękuję ślicznie.
Ściskam, Kryś.
Grażyna
:)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że męska część czytelników, poszła w nieco innym kierunku, niż żeńska.
Nie dziwi, wszak mężczyźni są z Marsa, a my z Wenus :))
Dziękuję ślicznie, za wnikliwe czytanie i zobaczenie więcej, niż jest w wierszu. Może podświadomie coś tam machnęłam blisko żyrafy :))
Za Moneta, dziękuję.
Ściskam, Pablo.
Grażyna.
:)

[Anna_Para]

Piękna impresja. W kontekście Proustowskiego "straconego czasu" przyjmuję do wiadomości jako przecz o wiecznym mijaniu się tych dwojga: Słońca i Księżyca. Ale najcelniej przemawia do mnie obraz Słońca, "zapracowanego" w świecie ludzkiej cywilizacji. I wcale nie jest tak źle. Przed wieżowcami pojawiła się mikronatura, plaża, a w wielkim mieście - nie tylko wieżowce, ale i fontanna z grosikami (najurokliwszy moment w wierszu).

Brawo. Piękny tekst. Cieplutko pozdrawiam,

Para:)

[agnieszka wawrzyniak]

..Proust....i jego poszukiwanie straconego czasu...to nudziarstwo....które czytałam od dechy do dechy.... ;-))))))))))))

normalnie zboczona jestem..hihi...a wiersz..jak ten "" płomień nocy ""....
pozdrawiam . agnieszka..