Podchody (I)

[Bronisław Jaśmin]

Tradycyjnie sięgam do ciała, znajduję myśl zwiniętą
na laleczkę voodoo, która szybko okaże się bezbronnym ciałem,
prześladowanym przez twarz zrodzoną w lustrze.
Wykrzykniki będę rosły za trawę,
wiem jak bardzo trudno zamieniać się w myślącą
kulkę na trawniku
i nie mylić zużytych powrotów w pamięci.

***

Śniegi już nie wracają, spadając na ziemię łamią sobie nogi,
moje mięso nie jest klasyczną architekturą, na którą siadają obłoki,
pojawiło się dużo zielonych krużganków,
spontanicznych splotów
i zdrewniałych chwytników na końcu języka. Ślina też się rozstąpi,
bo po Morzu Czerwonym jest czas i na nią, podniebienia nam stukną,
wypełznie języczek. Na bezbarwnie uczę się mżawki,
która przywraca wejścia i wyjścia.

***

Z moich oczu już się nie wraca, a pamięć możesz sobie powtarzać
i liczyć zakręty, które jeszcze się nie załamały
tak doszczętnie, że nie wiedzą co mają ze sobą zrobić.
Wyburzone powietrze rozniesie prowincję - zawaloną
pod lepiącą się hałdą postaci.

[Sylwester_Lasota]

Elizie Orzeszkowej zarzucano, że w 'Nad Niemnem' zbyt obszerne opisy przyrody utrudniają czytanie powieści. podobnie jest w tym wierszu. przykro mi, ale ciężko mi się czytało.
pozdrawiam i do poczytania :)

[Grażyna_Kudła]

A mnie coś w wierszu przyciąga. Nie czuję przesytu, bo wszystko ma tu swoje znaczenie. Może dałabym więcej przestrzeni każdej zwrotce. W zasadzie, każda z nich mimo spójności, stanowi jakby odrębność. Więc może taki, nieco luźniejszy zapis:

Tradycyjnie sięgam do ciała, znajduję myśl zwiniętą
na laleczkę voodoo, która szybko okaże się bezbronnym ciałem,
prześladowanym przez twarz zrodzoną w lustrze.
Wykrzykniki będę rosły za trawę,
wiem jak bardzo trudno zamieniać się w myślącą kulkę na trawniku
i nie mylić zużytych powrotów w pamięci.

***

Śniegi już nie wracają, spadając na ziemię łamią sobie nogi,
moje mięso nie jest klasyczną architekturą, na którą siadają obłoki,
pojawiło się dużo zielonych krużganków, spontanicznych splotów
i zdrewniałych chwytników na końcu języka. Ślina też się rozstąpi,
bo po Morzu Czerwonym jest czas i na nią, podniebienia nam stukną,
wypełznie języczek. Na bezbarwnie uczę się mżawki,
która przywraca wejścia i wyjścia.

***

Z moich oczu już się nie wraca, a pamięć możesz sobie powtarzać
i liczyć zakręty, które jeszcze się nie załamały
tak doszczętnie, że nie wiedzą co mają ze sobą zrobić.
Wyburzone powietrze rozniesie prowincję - zawaloną
pod lepiącą się hałdą postaci.

W końcu to są podchody :)))
Jedna rzecz mi się nie podoba: ciała, ciałem w bliskim sąsiedztwie.
Pozdrawiam
:)

[Baba_Izba]

Lepiej się czyta w układzie podanym przez Grażynę, łatwiej uchwycić sens! Wiersz całkiem, calkiem dobry.
Serdeczności
- baba

[cezary_dacyszyn]

dla mnie świetny wiersz , bardzo obrazowy , horyzontalny . Przyczepiłbym się jedynie do dwóch maciupkich zadrapań , ale się nie czepiam :-)

[Anna_Para]

że nie wiedzą, co mają ze sobą zrobić.

Tutaj - brakuje przecinka.

znajduję myśl zwiniętą w laleczkę...

Poza tym - bardzo mi się bardzo takie pisanie.
Jest naprawdę dobrze, nawet bardzo, po poprawkach - będzie doskonale.
Świetny tryptyk.

Cieplutko pozdrawiam,

Para:)