Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 47
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Ośmielona zachętą zaproponuję czyszczenie z inwersji. Wszystkich - nie damy rady:)



w pochmurnym niebie bieleją gromy
już wszystkie julie zeszły z balkonów
gorące usta studzą i dłonie
ich chłopiec jeszcze do nich nie dorósł

spływają deszczem zielone suknie
wiatr niesie płacz i żałosny lament
wśród zawiłości własnych przekonań
błądzi korowód nieufnych panien

znaczą kwiatami każdy dzień lata
wplatają w warkocz coraz to nowe
wciąż wypatrują czy dojrzał w końcu
romeo który odnalazł drogę

stoją a każda jak jedna z drugiej
baby matrioszki cud - malowanki
wszystkie wyniośle unoszą głowy
póki nie zwiędną ich złote wianki


No, a może i wszystkie:)

Wybaczaj, Babo.

Cieplutko,
Para:)

Opublikowano

A ktoś biadolił, że kmentarzy nie ma, a tutaj ciężko przedrzeć się przez ich gąszcz;-) w pierwszej strofie, w trzecim wersie jakby słowa brakło ale to tylko moje wrażenie marnego czytelnika:-)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bardzo życzliwie zazdroszczę Ci Sławko umiejętności tworzenia
pięknych metafor. Na razie czytam i podziwiam Twoje. Może, może kiedyś i mnie się uda. Dziękuję ślicznie za czytanie i miłe słowa dotyczące wiersza.
Ściskam - Iza
no wiesz, co , jak to w życiu już bywa, ja tobie też po chichu... ale ale, wróciłam bo zapomniałam splusować ;)) buzka i sieciesze jak cholera, ze tak myślisz o mnie:P
Staszka tez pozdrawia :))))))
Dziękuję, wiesz, że mówię prawdę najprawdziwszą!
Cmoki jak smoki! Heej!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Alu! Ja go pisałam kiedyś b. dawno! Jeszcze pewnie żyły dinozaury!
Ania Para ma rację, chciałam poprawić, wywalić inwersje i nie umiem tego zrobić w tym nowym systemie.
Trudno, niech świadczy o tamtych czasach! Dziękuję Ci serdecznie,
jeszcze mam takie dwa z szuflaty, nie płacz proszę, bo wiesz doskonale, że mój wiersz się rumieni przy Twoim!
Buziaki, uściski
- Iza
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję Aniu jak nie wiem co! Chyba należy najpierw usunąć wiersz
i potem wkleić ten wyżej, bo po dawnemu w tym nowym systemie się nie da? Próbowałam już trochę zmienic, lecz się nie dało. Boję się nieco, że usunę równiez komentarze. Jestem Ci bardzo wdzięczna za zwracanie uwagi na moje błędy.
Ściskam, dziękuję baaardzo
- Iza
p/s Z ostatniej chwili : "edytuj " działa, zmieniłam, dzięki!!!!!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dzięki za przybycie mefisto35! Im większe grono, tym sympatyczniejsze rozmowy, komentarze są zawsze mile widziane!
Ktoś narzekał na ich brak? Nie słyszałam, miałam przerwę dość długą. Jak możesz nazywać się "marnym czytelnikiem"? Czytający
poświeca swój czas i uwagę, jest bardzo pożądany i szanowany!
Trzeci wers w pierwszej zwrotce tylko tak fikuśnie wygląda (jak by
nie dorósł), ale zgłoskowo jest (myślę) jak ulał. Dziękuję za podzielenie się swoimi wątpliwościami na ten temat, lubię takie stawianie sprawy!
Dziękuję, pozdrawiam już wiosennie
- baba
Opublikowano

a odnośnie prawdziwych dziewann :), to moja babcia wróżyła z nich zimę :). prognozowany przebieg zimy miał być taki, jak intensywność pojawiania się kwiatów na łodydze :).
a to znasz?
tam gdzie rosną dziewanny,
tam bez posagów panny.
:)
dlaczego? chyba nie muszę tłumaczyć?

pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie znałam, bo rośnie na lichych, piaszczystych glebach - zgadłam?
Wróżba Babcina - super i na mur prawdziwa!
Dziękuję za doinformowanie mnie, no i za miłą rozmowę!
Ja szczerze mówiąc zawsze kojarzyłam dziewanny z kolorem żółtym,
takie widywałam. Dowiedziałam się, że bywają również białe, purpurowe, pomarańczowe i niebieskie. A może spotykałam je, ale brałam za inne rośliny, sama nie wiem! A może rosną gdzieś, gdzieś?!
Dzięki, heeej!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Lubię ludzi upartych, bo sama taka jestem, ale tylko w dobrej sprawie! Uparłeś się, no i ciach, już zmieniam! Masz rację, będzie lepiej brzmialo, między "w" i "na" - jest różnica zasadnicza. Dzięki!
Dobrej nocki, pozdrawiam mile
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach




×
×
  • Dodaj nową pozycję...